Τα πράγματα πρέπει να πάνε αλλιώς. (Και θα πάνε..)

 Η δολοφονική επίθεση με βιτριόλι εναντίον της συνδικαλίστριας Κ.Κούνεβα ανέδειξε στο σύνολο της κοινωνίας τον εργασιακό μεσαίωνα που βιώνουν νέες κατηγορίες εργαζομένων που απασχολούνται σε καθεστώς »ενοικίασης» ή με συμβάσεις ορισμένου χρόνου…

Oι νέες ελαστικές μορφές απασχόλησης υιοθετήθηκαν στο πλαίσιο της πίεσης για αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων αλλά και στα πρότυπα »εκσυγχρονισμού»(!!) της χώρας … Αποτελούν δε, ευθεία παραβίαση των κεκτημένων των εργαζομένων. Ειδικά το καθεστώς της ΕΝΟΙΚΙΑΣΗΣ εργαζομένων αποτελεί πρόκληση για τον οποιονδήποτε..

Πιο συγκεκριμένα, εταιρίες εργολαβίας, δηλαδή εταιρίες ενοικίασης εργαζομένων, παρέχουν ανθρώπινο δυναμικό σε άλλες εταιρίες και οργανισμούς με μοναδικό στόχο την απαλλαγή της επιχείρησης-πελάτη από υποχρεώσεις όπως η ασφάλιση των εργαζομένων, τα έξοδα απόλυσης κτλ. -δηλαδή τη μεγαλύτερη κερδοφορία και των δύο- καθώς η μεν πελάτης δεν έχει τα εν λόγω έξοδα, και αυτή που παρέχει τους εργαζόμενους, τους πληρώνει όσο επιθυμεί με βάση τις δικές τις ανάγκες αύξησης του κέρδους.

Οι συνθήκες εργασίας πραγματικά θυμίζουν μεσαίωνα και διώχνουν κάθε υποψία για εργατικό κεκτημένο και δικαίωμα, καθώς οι εργαζόμενοι φτάνουν στο σημείο να δουλεύουν υπερωρίες χωρίς να πληρώνονται, με μισθούς που με το ζόρι φτάνουν τα 700 ευρώ (ένα μεγάλο μέρος του μισθού τους κατακρατείται από τον εργολάβο). Επίσης, επακόλουθο αυτής της καθημερινότητας είναι η απαγόρευση του συνδικαλισμού, και πιο συγκεκριμένα του επικίνδυνου συνδικαλισμού, που θα υπερασπίζεται τα εργατικά δικαιώματα που τόσο έντονα επιθυμούν οι εργολαβίες να αφανίσουν.

Από την άλλη μεριά η ολοένα και πιο διευρυμένη επιλογή από μέρους των εργοδοτών να απασχολούν συμβασιούχους και μόνο εργαζόμενους στερεί το δικαίωμα στους τελευταίους για μόνιμη και σταθερή εργασία με ικανοποιητικές αποδοχές. Δεδομένης της ανασφάλειας που επικρατεί στην αγορά εργασίας, την υποχώρηση και ποινικοποίηση του συνδικαλισμού στους χώρους δουλειάς, οι νέοι εργαζόμενοι και οι μετανάστες γίνονται έρμαια στις απαιτήσεις των εργοδοτών και θυσιάζουν στοιχειώδη δικαιώματά τους όπως π.χ. το 8ωρο, τη πληρωμή των υπερωριών κτλ..

Η κατάσταση αυτή δε μπορεί να αφήνει ΚΑΝΕΝΑ αδιάφορο αφού πολλοί από εμάς δουλεύουμε ήδη υπό παρόμοιο καθεστώς ενώ σίγουρα ως μελλοντικοί εργαζόμενοι άμα δεν πάρουμε τώρα την κατάσταση στα χέρια μας θα κληθούμε ΣΙΓΟΥΡΑ να αντιμετωπίσουμε τη ζοφερή αυτή πραγματικότητα. Εξάλλου η εκμετάλλευση των εργαζομένων βρίσκεται ήδη και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών..

Όσοι συνάδελφοί μας αποφασίσουν να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα πρακτικής άσκησης του τμήματος παρά τη δίμηνη και 8ωρη εργασία που παρέχουν θα αμειφθούν με τον παχυλό μισθό των 250e… Ως δικαιολογία πάντα ακούμε ότι απλά μας δίνεται προϋπηρεσία. Μήπως τελικά μας προετομάζουν για το μέλλον που κάποιοι “οραματίζονται” για τη νέα γενιά; Κατά την άποψή μας δεν θα πρέπει να πάψουμε να απαιτούμε συλλογικά αμοιβές παντού και πάντα ίσες με τη συλλογική σύμβαση του Οικονομικού Επιμελητηρίου και πλήρη ασφαλιστική κάλυψη..

Επιπλέον, αρκετοί διδάσκοντες του Οικονομικού εργάζονται μεγάλο χρονικό διάστημα με συμβάσεις έργου βάσει του Π.Δ.407. Αποτέλεσμα της μη μονιμότητάς τους είναι η αδυναμία εκ μέρους τους να έχουν αποφασιστικό ρόλο στη διδασκαλία των μαθημάτων που έχουν αναλάβει, αφού εξαρτώνται αποκλειστικά απο τις διαθέσεις καθηγητών υψηλότερης βαθμίδας για το αν θα τους επιτραπεί να διδάσκουν και το επόμενο εξάμηνο. Ένα τέτοιο καθεστώς συμβασιούχων καθηγητών εκτός από ευθεία παραβίαση της αξιοπρέπειας των συμβασιούχων καθηγητών προκαλεί πολλαπλά προβλήματα και σε όλους εμάς.. Ενδεικτικά παραδείγματα αποτελούν ο κος Κατσίκης στα Μαθηματικά, ο κος Προγουλάκης στην Ελληνική Ιστορία ΙΙ. , κος Σάμιτας στην Τραπεζική Ι, ο κος Μονογιός στην Οικονομική Πολιτική (και η λίστα είναι δυστυχώς μεγάλη..). Αν λάβουμε υπόψιν μας ότι καθηγητές που απασχολούνται με καθεστώς Π.Δ..407 δεν έχουν σταθερή σχέση με το Τμήμα κάθε προσπάθεια για βελτίωση των όρων διδασκαλίας και εξέτασης του εκάστοτε μαθήματος από μεριάς του φοιτητικού συλλόγου πέφτει στο κενό εξαιτίας της αδυναμίας των 407 αλλα και της αποποίησης ευθυνών απο μεριάς ορισμένων μεγαλοκαθηγητών εφόσον οι ίδιοι ΔΕΝ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ!!!!!
Επομένως δίνεται η ευκαιρία κυρίως στη ΔΑΠ αλλά και στην ΠΑΣΠ να ασκήσουν το αγαπημένο τους άθλημα : αυτό της υπόγειας συνδιαλλαγής με το Τμήμα…. Εμείς, από μεριά μας, απαιτούμε να μονιμοποιηθούν στο Τμήμα όσοι συμβασιούχοι καθηγητές αποδεδειγμένα καλύπτουν διαρκείς και πάγιες διδακτικές ανάγκες του Οικονομικού.

Τέλος, δεν μπορεί να μην αναφερθεί το ότι τον καθαρισμό ολόκληρης της Νομικής έχουν επιφορτιστεί 3(!!!) καθαρίστριες με σύμβαση ορισμένου χρόνου φυσικά!!! Συν τοις άλλοις οι συγκεκριμένες εργαζόμενες είναι απλήρωτες τους τελευταίους 3 μήνες… Με δεδομένο ότι και η Κ.Κούνεβα καθαρίστρια είναι.. αποτελεί τουλάχιστον θέμα ηθικής τάξης από κάθε άποψη οι εργαζόμενες αυτές με τις οποίες ερχόμαστε καθημερινά σε επαφή να μονιμοποιηθούν.

Ο Σύλλογος Φοιτητών Οικονομικού οφείλει να πιέσει με κάθε μέσο στην κατεύθυνση αυτή καθώς και να συγκεντρώσει χρήματα για την καταβολή των δεδουλευμένων τους εφόσον η Πρυτανεία σφυρίζει αδιάφορα.

Καλούμε τις αρχές του ΕΚΠΑ να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να κινήσουν όλες τις αναγκαίες διαδικασίες με στόχο την κατάργηση των εργολαβιών και την πρόσληψη όλων των εργαζομένων σε καθεστώς μόνιμης και σταθερής δουλειάς.

 

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ για μια Αριστερή Παρέμβαση

 στο Οικονομικό – σχήμα της Ε.Α.Α.Κ.

 

https://sispirosi.wordpress.com

Advertisements

ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ

 

Η χρονική περίοδος την οποία βιώνει η ελληνική κοινωνία το τελευταίο εξάμηνο ίσως είναι η πλέον προτόγνωρη.

Από τη μία, μια κατάσταση διαρκούς τρομοκρατίας τόσο σε εργασιακό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Μια τρομοκρατία που με αφορμή την οικονομική κρίση προσπαθεί να σαρώσει κάθε δημοκρατικό δικαίωμα και κάθε εργασιακή κατάκτηση. Νομιμοποιεί μια κατάσταση επικίνδυνη, μια κατάσταση επισφαλούς εργασίας με τους χειρότερους όρους. Κάνει καθημερινότητα την ημιαπασχόληση και τους μισθούς πείνας, φέρνει χιλιάδες απολύσεις, αυστηρότερα μέτρα αστυνόμευσης, νομιμοποιεί φασιστικές ομάδες που χτυπούν μετανάστες και αγωνιστές (από τη στιγμή που αυτές οι ομάδες τελικά δεν τιμωρούνται). Σκοτώνει εργαζόμενους και μετά τους κατηγορεί (τους νεκρούς..) πως οι ίδιοι ευθύνονται για τα δήθεν “εργατικά ατυχήματα”. Στρέφει τις σφαίρες της προς τη νεολαία και μετά μιλά για τυφλή βία.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι απόρροια αποκλειστικά της οικονομικής κρίσης, αλλά κυρίως της πολιτικής που ακολουθούν τα τελευταία είκοσι χρόνια οι κυβερνήσεις των Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ευθύνες για το πως έχουμε φτάσει εδώ πέρα σαφώς έχουν και τα κόμματα της επίσημης Αριστεράς.

Στον αντίποδα βρίσκεται η οργή και η διεκδίκηση. Οργή για όσα προσπαθούν να μας στερήσουν και διεκδίκηση των αυτονόητων..

Αυτό φάνηκε με την αγωνιστικότητα του φοιτητικού κινήματος το οποίο μετά από 3 χρόνια συνεχών κινητοποιήσεων μετρά σοβαρές νίκες απέναντι στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Από τη μεγαλειώδη απεργία των δασκάλων πρόπερσι, από τις μαζικές διαδηλώσεις των εργαζομένων πέρσι απέναντι στις ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις.

Σε όλα αυτά ήρθε να προστεθεί η κοινωνική έκρηξη του Δεκέμβρη όπου η νεολαία (μαθητές, φοιτητές, νέοι εργαζόμενοι) κατέβηκε μαζικά στο δρόμο αγωνιώντας για τη μελλοντική της προοπτική, καθότι τα τελευταία χρόνια είναι αυτή που πλήττεται άμεσα από κάθε “μεταρρύθμιση”.

Η ημερομηνία της 10ης Δεκέμβρη ήταν κομβική όταν δεκάδες χιλιάδες κόσμου επέλεξαν να συγκρουστούν με την πολιτική της κυβέρνησης και το “ησυχία τάξη και αφάλεια” που ζήτησαν Καραμανλής και ΓΣΕΕ και να κάνουν πορεία από το Μουσείο ως τη Βουλή, προσπαθώντας να δείξουν ότι η δυσαρέσκεια εκείνων των ημερών μπορούσε να έρθει πραγματικά σε ρήξη με την κυβερνητική πολιτική και να διεκδικήσει πράγματα.

Άλλος ένας κόμβος είναι και η αυριανή απεργία που έχουν κυρήξει ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και την οποία θα πρέπει να στηρίξουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία, δίνοντας τη μάχη ενάντια στη λιτότητα, την ανεργία, τις αναδιαρθρώσεις σε εκπαίδευση και εργασία.

 

 

 

Ειδικά η φετινή χρονιά, απέδειξε ένα πράγμα όσον αφορά το πεδίο της εκπαίδευσης : ότι οι κινητοποιήσεις μπορούν να πετυχαίνουν υλικές νίκες. Η μάχη απέναντι στα ΚΕΣ σίγουρα όσο σκληρή και να ήταν κατάφερε να σταματήσει τη διαδικασία ισοτίμησης των πτυχίων μας με τα δικά τους. Πέτυχε επίσης την απονομιμοποίηση του νόμου πλαίσιο, ο οποίος ναι μεν εφαρμόζεται, αλλά όχι στο βαθμό που θα ήθελε η κυβέρνηση και με άπειρες προβληματικές. (Μη κεντρική εφαρμογή κάποιας αιχμής του, εφαρμογή της λίστας συγγραμμάτων διαφορετικά ανά σχολή, “καθολικές” πρυτανικές εκλογές με τη συμμετοχή των φοιτητών να φτάνει το 5%, κλπ.) Το προηγούμενο διάστημα έρχεται να προστεθεί σε μια νικηφόρα πορεία 3 ετών που έχει φέρει το φοιτητικό κίνημα σε καλύτερη θέση μέσα στο πεδίο της μάχης.

 

Φυσικά η μάχη δεν τελείωσε, αφού υπάρχουν ανοικτά μέτωπα :

α) Νόμος πλαίσιο : Αλλάζει το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των ΑΕΙ-ΤΕΙ προωθώντας ένα αυταρχικό, εντατικοποιημένο ίδρυμα, αποστεωμένο από συλλογικές πρακτικές. Οι πιο αιχμηρές διατάξεις του έρχονται για να επιβεβαιώσουν αυτή τη στόχευση : διαγραφές φοιτητών, περιορισμός του ασύλου, εισαγωγή εσωτερικού κανονισμού (ο οποίος με τη σειρά του φέρνει πειθαρχικές διώξεις εναντίον των “παραστρατημένων φοιτητών” και αποτέλεσε αρχικά πρακτική της Χούντας), λίστα συγγραμμάτων, αξιολόγηση και 4-ετή αναπτυξιακά προγράμματα και manager.

β) Κολέγια : Μπορεί να έχει παγώσει η διαδικασία της ισοτίμησης των πτυχίων μας εκείνα των κολεγίων, ωστόσο δεν σημαίνει ότι δε θα τη βρούμε μπροστά μας σύντομα. Αν αυτό γίνει, φέρνει την πολυδιάσπαση επαγγελματικών και εργασιακών δικαιωμάτων των πτυχίων μας δυσχεραίνοντας έτσι την εργασιακή μας προοπτική. Άλλο πτυχίο θα έχει ο απόφοιτος ενός δημόσιου ΙΕΚ, άλλο ένας απόφοιτος ΚΕΣ, άλλο ένας απόφοιτος ΤΕΙ και άλλο ένας απόφοιτος ΑΕΙ με αποτέλεσμα ο καθένας να έχει άλλα επαγγελματικά δικαιώματα. Tαυτόχρονα λόγω της “ισοτίμησης” θα πιέζονται τα δικά μας δικαιώματα προς τα κάτω, στην εξομοίωση με εκείνα των αποφοίτων των ΚΕΣ. Επίσης όλο αυτό προτάσσει η λειτουργία των κολεγίων σαν το θετικό παράδειγμα απέναντι στα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Το κολέγιο φαίνεται να είναι το Πανεπιστήμιο το οποίο θέλει η κυβέρνηση : λειτουργεί με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια, είναι εντατικοποιημένο και πειθαρχημένο, χωρίς συλλογικές διαδικασίες. Ο νόμος πλαίσιο δηλαδή είναι σαν να σκιαγραφεί ένα κολέγιο. Με τη νομιμοποίηση, λοιπόν, των κολεγίων θα υπάρχει αυξημένη πίεση για την πλήρη εφαρμογή του. Τέλος, διαλύεται ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας της εκπαίδευσης.

γ) αξιολόγηση :φέρνει την εξάρτηση της χρηματοδότησης των ιδρυμάτων από ιδιωτικό-οικονομικά κριτήρια και τελικά την κατηγοριοποίηση των σχολών με αποτέλεσμα τη δημιουργία αποφοίτων πολλών ταχυτήτων (ανάλογα με το ποια θέση στη λίστα της αξιολόγησης θα έχει η σχολή σου θα έχεις και αντίστοιχο πτυχίο) κάτι που τελικά απαξιώνει τα ίδια τα πτυχία.

Αυτά δε λύνονται με το στημένο διάλογο του ΥΠΕΠΘ που στην ουσία είναι ένας στείρος μονόλογος με μόνο στόχο την προώθηση του σχεδίου της κυβέρνησης για την εκπαίδευση.

Αυτά λύνονται με συλλογικές πρακτικές και διαδικασίες όλων μας, με κινητοποίηση και εμπλοκή του ίδιου του κόσμου, με τη συνειδητοποίηση του καθένα από εμάς πως μπορεί να παράγει πολιτική για τον εαυτό του, πως μπορεί να παλέψει ο ίδιος χωρίς εκπροσώπους και έτσι να πετυχαίνει νίκες.

 

 

 

Στη Σχολή μας επικρατεί ένα χάος. Έχουμε μόλις βγει από μία εξεταστική στην οποία τα μαζικά κοψίματα άγγιξαν το 80% με τους καθηγητές να μετακυλούν τις ευθύνες τους στους φοιτητές, ενώ τα αποτελέσματα όλων των μαθημάτων να μην έχουν βγει ακόμη και την Παρασκευή να τελειώνουν οι δηλώσεις.

Ταυτόχρονα, φαίνεται πως στην επόμενη εξεταστική θα δίνουμε μαθήματα μέχρι τέλη Ιούλη και να υπάρχει προσπάθεια “εκδίκησης” των καθηγητών για τις φοιτητικές κινητοποιήσεις και προσπάθεια τρομοκράτησής τους, μιας και οποιαδήποτε απώλεια ημέρας μεταθέτει περαιτέρω την εξεταστική.

Εκτός αυτού, το πάγιο αίτημα του Συλλόγου τα τελευταία χρόνια, αυτό της πτυχιακής εξεταστικής, δεν εφαρμόζεται, κάνοντας τη ζωή δύσκολη για τα μεγάλα έτη.

Παράλληλα, μάλλον θα επαναληφθεί για 2η φορά το μπάχαλο του πρώτου εξαμήνου με τα βιβλία, αφού θα τα πάρουμε για άλλη μια φορά με λίστες, ενώ γίνεται προσπάθεια σύστασης επιτροπής αξιολόγησης στο Τμήμα και συζήτηση για ένταξη προαπαιτουμένων, αλυσίδων και πιστωτικών μονάδων στο πρόγραμμα σπουδών με το Σύλλογο να μην ξέρει τίποτα.

Ας μην ξεχνάμε επίσης, του συμβασιούχους καθηγητές μας που δουλεύουν απλήρωτοι και τους συναδέλφους που επιλέγουν να κάνουν πρακτική άσκηση και αμοίβονται με 200-250 Ε για 8ωρη, 5ήμερη εργασία.

 

Απαιτούμε

– κατάργηση των ΚΕΣ-καμία αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων

– καμία εφαρμογή – κατάργηση του νέου νόμου πλαίσιο και του εσωτερικού κανονισμού

– τα συγγράμματα να δοθούν ΟΛΑ και ΕΓΚΑΙΡΑ όπως πρώτα

– απόσυρση των νομών ΙΔΒΕ-ΔΟΑΤΑΠ-αξιολόγηση

– κατάργηση των αντί-ασφαλιστικών νομοσχεδίων Πετραλιά, Σιούφα, Ρέππα

– καμία σκέψη για αντιδραστικές αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών (αλυσίδες, πιστωτικές μονάδες, κλπ.)

– κανένα νέο μεταπτυχιακό που θα απαξιώσει το πτυχίο μας – κατάργηση των διδάκτρων στα υπάρχοντα

    – άμεση αλλαγή στο πρόγραμμα μαθημάτων, καθιέρωση πρωινών-απογευματινών κλιμακίων

και μεταφορά των μαθημάτων του 1ου έτους στο αμφ. 10, των μαθημάτων του 2ου στο αμφ. 9

– άμεση λύση του κτιριακού-άμεση παράδοση του παλιού κτηρίου

– άμεση διασφάλιση της πτυχιακής εξεταστικής

 

Διεκδικούμε

ένα πτυχίο ανά αντικείμενο σπουδών με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα σε αυτό

  • ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών

  • αύξηση των δαπανών για όλες τις φοιτητικές παροχές

  • πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους, μείωση του ορίου συνταξιοδότησης, αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις

 

Αποφασίζουμε

– παράσταση διαμαρτυρίας στην επόμενη σύγκλητο και την επόμενη Γ.Σ.Τμήματος με τα αιτήματα του Συλλόγου

– συμμετοχή στην απεργία στις 2/4 και στην πορεία με προσυγκέντρωση στο Μουσείο

 

Ενωτική Πρωτοβουλία

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ για μια Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό – Ε.Α.Α.Κ.

Πρωτοβουλία Γένοβα

  • Kατηγορίες

  • Σιγά μην κλάψω!

    Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω. Και πως ο κόσμος είν’ ανήμερο θεριό κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω. Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω. Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ’ αλλάξω. Μα εγώ μ΄ ένα άγριο περήφανο χορό σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω. Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ, σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.
  • Photobucket ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΡΩΤΟ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ!! Photobucket Photobucket Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα, θα σας ρημάξω στις κλωτσιές στην ανηφόρα Άμα τα πάρω δε θα μπορέσουν δυο διμοιρίες από ΜΑΤ να με βολέψουν Κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι, κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό Έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι, τη φαντασία μου χορεύω στο κενό