ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2000 : ΠΡΩΤΗ ΜΑΧΗ ΣΤΗ ΝΕΑ ΧΙΛΙΕΤΙΑ

Ελλάδα 2000: Στον 4ο χρόνο του εκσυγχρονισμού και τίποτα δεν έχει αλλάξει , αλλά και τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Η επίσημη πολιτική μετά την κούρσα για το ποιός μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ, ετοιμάζεται να μετατρέψει το 87% του δικομματισμού σε διαρθρωτικές αλλαγές , αναγκαίες για την ισχυρή Ελλάδα. Από την άλλη, η επίσημη Αριστερά της εθνικής ανάπτυξης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης με ανθρώπινο πρόσωπο φαίνεται ανίκανη να οδηγήσει στη βελτίωση , έστω και στο ελάχιστο , τη ζωή των εργαζόμενων και της νεολαίας.

Έτσι η μετά-ΟΝΕ εποχή σημαίνει τέλος για τις όποιες λαϊκές καταχτήσεις και δικαιώματα είναι ακόμα όρθια. Συγκεκριμένα έχουμε:

· Τις αλλαγές στο ασφαλιστικό όπου επί της ουσίας καταργείται η ασφάλιση, το όριο συνταξιοδότησης για μια μειωμένη σύναξη γίνονται τα 65 χρόνια, ενώ αυξάνονται οι εργατικές εισφορές με παράλληλη μείωση των εισφορών των εργοδοτών και του κράτους. Κι’ όλα αυτά επειδή οι Έλληνες ζούμε πολύ…

·Την αναδιάρθρωση στις εργασιακές σχέσεις με την ελαστικοποίηση τους την κατάργηση του 8ώρου, τη μείωση των μισθών για την αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων και συνολικά τη δημιουργία ενός άλλου τύπο εργαζομένου χωρίς δικαιώματα, που θα αλλάζει κάθε λίγο δουλειά.

·Τον αυταρχισμό αυτής της πολιτικής που για να αντιμετωπίσει τους αγώνες που θέλησαν να σπάσουν τη βιτρίνα του εκσυγχρονισμού δε δίστασε να στείλει εισαγγελείς στα σχολεία, να απαγορεύσει διαδηλώσεις, να καταργήσει το πανεπιστημιακό άσυλο, να κατεβάσει τα ΜΑΤ στους δρόμους.

·Τη Νέα Τάξη Πραγμάτων που μπαίνει στη ζωή μας, καθώς νέο εκστρατευτικό σώμα ετοιμάζεται να ανέβει στο Κόσσοβο αλλά και με την παλλαϊκή άμυνα και τη στράτευση στα 18.

· Την αντιδραστική τομή στην εκπαίδευση που επιχειρεί να διαμορφώσει ένα νέο εκπαιδευτικό σύστημα που θα βγάζει το νέο εργαζόμενο ο οποίος θα παράγει πολύ και θα ζητά λίγα.

Ειδικότερα, εδώ και 3 χρόνια με το νόμο Αρσένη έχουμε εκ βάθρων αλλαγές σε δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση: Στα σχολεία τώρα πρέπει να περάσεις από πολλά κύματα εξετάσεων για να κατορθώσεις να πάρεις το πολυπόθητο απολυτήριο, πληρώνοντας μεγάλα ποσά σε φροντιστήρια, θυσιάζοντας τον όποιο ελεύθερο χρόνο σου. Στις σχολές, έχουμε την ημιλειτουργία των ΠΣΕ και νέων τμημάτων που διασπούν το ενιαίο πτυχίο, βγάζοντας απόφοιτους «χημείας αγελαδινού γάλακτος» ή οικονομοπολιτικολόγους. Ταυτόχρονα έχουμε την προσπάθεια για κατάργηση του ασύλου στη θεσσαλονίκη, για να κατορθώσουν να απονεκρώσουν τις σχολές από τις φοιτητικές αγώνες και κινητοποιήσεις.

Σαφής στόχος των παραπάνω ρυθμίσεων είναι να σπάσουν στη συνείδησης μας το ότι έχουμε κοινά συμφέροντα μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο τα οποία πρέπει να τα διεκδικήσουμε από κοινού. Θέλουν απόφοιτους πολλών ταχυτήτων, δίχως ενιαία εργασιακά δικαιώματα που θα ανταγωνίζονται για το ποίος θα γλείψει περισσότερο, ποίος θα σκύψει ακόμα περισσότερο το κεφάλι στον καθηγητή, για να έχει κάποια ελπίδα να πάρει το βαθμό που χρειάζεται για να περάσει.

*Όσο αφορά το Οικονομικό ειδικότερα, τα τελευταία χρόνια ζούμε στον αστερισμό της Κατσέλη, τόσο με το νέο πρόγραμμα σπουδών που εφάρμοσε όσο και με το ΠΣΕ το οποίο προσπαθεί να λειτουργήσει. Όμως φέτος το κακό παράγινε: Η ίδια η ύπαρξη της σχολής και το κατά πόσο αυτή εξυπηρετεί έστω και κάποιες από τις ανάγκες μας τίθεται υπό αμφισβήτηση. M Έχουμε καταρχάς την προσπάθεια για διάσπαση του Οικονομικού σε τέσσερα κτίρια στις 4 γωνιές της Αθήνας, με το πρόσχημα της ανακατασκευής του κτιρίου της Νομικής. Ανεξάρτητα από το πόση μάσα θα πέσει για την ανάθεση του έργου από την αντίστοιχη επιτροπή σε μια από τις σαραντακάτι εταιρίες που έχουν εκφράσει την πρόθεσή τους να ανακαινίσουν τη Νομική, το πρόβλημα είναι κυρίως στη διάσπαση του ενιαίου χώρου σπουδών και στις δυσκολίες που βάζει αυτό το γεγονός στη παρακολούθηση των μαθημάτων, αλλά και στην ίδια την ανάπτυξη οποιασδήποτε φοιτητικής συλλογικότητας. Γιατί βέβαια κανένας καθηγητής δεν ενδιαφέρθηκε έτσι ώστε να εξασφαλιστεί ένα ενιαίο κτίριο για το Οικονομικό κατά τη διάρκεια της ανακατασκευής× αντίθετα η κ. Κατσέλη νιώθει ικανοποιημένη αφού έτσι «θα κάνουμε και τη γυμναστική μας» περπατώντας από το ένα κτίριο στο άλλο. Μετά τις κινητοποιήσεις του Συλλόγου Φοιτητών τον φετινό χειμώνα η πορεία του έργου αγνοείται, αφού η κ. πρόεδρος έπαψε να μας δίνει οποιαδήποτε ενημέρωση…

M Μετά ήρθε μια εξεταστική ακόμα πιο σκληρή από αυτές που ξέραμε, με την καθηγητική αυθαιρεσία στο απροχώρητο (μαζικά κοψίματα, παραβίαση του 2ώρου, θέματα εκτός ύλης). Έτσι για να γυρίσει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του!

M Αργότερα έρχεται η σκέψη για δημιουργία διατμηματικού «Οικονομίας και Πολιτικής» το οποίο ουσιαστικά οδηγούσε στη διάσπαση του πτυχίου Οικονομικών Επιστημών, και η οποία έχει παγώσει από τις φοιτητικές διαμαρτυρίες.

M Τέλος το υπουργείο Παιδείας και οι καθηγητές μας αποφάσισαν να «αξιολογήσουν» τη σχολή και να βγάλουν όλους τους φοιτητές άχρηστους. Έτσι προτείνουν την εισαγωγή ορίου σπουδών στα 6 χρόνια, τον περιορισμό του ασύλου και των φοιτητικών κινητοποιήσεων και όλα αυτά «με τη συνεργασία των φοιτητικών παρατάξεων».

Αλήθεια όμως, τι λένε γι’ αυτά οι επίσημες κομματικές παρατάξεις;

ΔΑΠαρα μας λέει πως οι ιδέες της προκαλούν. Και έχει απόλυτο δίκιο! Οι ιδέες της για πλήρη ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, για συνεχή ανταγωνισμό ανάμεσά μας για το ποιός είναι ο «καλυτερότερος φοιτητής», η αντίληψη ενός φοιτητικού κινήματος χωρίς συνελεύσεις, μόνο για πάρτυ και εκδρομές είναι προκλητικές για όλους εμάς που αγωνιζόμαστε για να ξαναγυρίσει η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη στους φοιτητικούς χώρους.

-Για την ΠΑΣΠ το πρόβλημα είναι στη μετριότητα που επικρατεί στις σχολές. Προφανώς τα παιδιά θέλουν να ξεφύγουμε από τις «μέσες λύσεις» και να προχωρήσουμε σε αλλαγές στις σχολές τις οποίες θέλει η κυβέρνησή του Σημίτη, που θα δημιουργήσουν το νέο πανεπιστήμιο, των επιχειρήσεων, του γλειψίματος, τον κολλητών…

-Η δε ΠΚΣ μας καλεί να την κάνουμε ισχυρή για να είναι μαζί μας στους αγώνες. Μαζί για να μπορεί να τους στρέφει προς την εκλογική ενίσχυση του ΚΚΕ όταν το κρίνει απαραίτητο. Για να υποστηρίζει και να προσπαθεί να κλείσει κινήματα ανάλογα με το τι προεκλογικές ανάγκες έχει το Κόμμα και να υποστηρίζει ουσιαστικά το σύστημα των εξετάσεων και την ειδίκευση.

Το κοινό που έχουν όλοι αυτοί είναι ότι θέλουν να τους χρίσουμε εκπρόσωπούς δικούς μας και των αγώνων μας για να μπορούν να διαπραγματεύονται στο όνομα μας και να μας «αντιπροσωπεύουν». Θέλουν ένα φοιτητικό κίνημα του καναπέ, που τις αποφάσεις θα παίρνει μια φωτισμένη πρωτοπορία ενώ όλοι οι υπόλοιποι θα ακολουθούν τους ηγέτες.

ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ

Τα τελευταία χρόνια ειδικά στο χώρο της νεολαίας τα πράγματα δεν πήγαν καθόλου όπως τα ήθελαν οι αποπάνω. Χιλιάδες νέοι συναντήθηκαν στα φοιτητικά αμφιθέατρα, χιλιάδες μαθητές στις μαθητικές καταλήψεις και διαδηλώσεις, στη μάχη ενάντια στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, στις αντιιμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις. Μετά λοιπόν από αυτές τις μάχες καταλαβαίνουμε ότι ενάντια στους μονόδρομους που μας βάζουν δε μπορούμε παρά να διαλέξουμε το μονόδρομο της ανατροπής αυτής της πολιτικής.

·Γιατί τα κινήματα έχουν δείξει ότι μπορούν και πετυχαίνουν νίκες όταν συμμετέχουμε όλοι στις γενικές συνελεύσεις και τις κινητοποιήσεις, δίχως να αφήνουμε τους επαγγελματίες συνδικαλιστές να μας «εκπροσωπούν».

·Γιατί πρέπει να καταλάβουμε ότι όλοι είμαστε φοιτητές με κοινά συμφέροντα τώρα μέσα στη σχολή, αλλά και κοινά εργασιακά δικαιώματα για το μέλλον και ότι μόνο αν τα διεκδικήσουμε μαζί μπορούμε να τα κατακτήσουμε.

·Γιατί θέλουμε ένα πανεπιστήμιο όπου ο φοιτητής θα αντιδρά στην αυθαιρεσία του καθηγητή όταν βάζει θέματα εκτός ύλης, δε θα χάβει αυτά που θα λέει ο κάθε Ψαχαρόπουλος για την «κακή δημόσια παιδεία», θα απαιτεί και θα πετυχαίνει να έχει καλύτερες συνθήκες σπουδών και διαβίωσης. Αυτό δε μπορεί να γίνει αν δεν ακολουθήσουμε μια πορεία ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής , της οποίας όλα τα παραπάνω είναι μέρη, αν δεν βρούμε τους χαμένους δεσμούς αλληλεγγύης και κοινής δράσης όλων μας.

*Οι αξίες τους και τα οράματά τους δε μας ταιριάζουν, η δικιά μας δύναμη είναι μεγαλύτερη από τη δικιά τους. Συνεχίζουμε την πάλη ενάντια στην πολιτική της ΟΝΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τους εκφραστές της την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Θέλουμε την ανάπτυξη μαζικών νικηφόρων κινημάτων της νεολαίας που θα πετυχαίνουν νίκες και θα φτάνουν μέχρι την ανατροπή αυτής της πολιτικής. Γι’ αυτό θέλουμε να οικοδομήσουμε μια άλλη Αριστερά, ανεξάρτητη και αντικαπιταλιστική, των κινημάτων και των αγώνων που δε θα φτάνουν μέχρι ένα σημείο αλλά θα συνεχίζουν μέχρι τη νίκη.

Γι’ αυτό πιστεύουμε πως είναι αναγκαία η στήριξη των ανεξάρτητων αριστερών σχημάτων της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης (ΕΑΑΚ) πριν- κατά- μετά τις φοιτητικές εκλογές στις 17 Μαη

MΔίνουμε ραντεβού στις μάχες που έρχονται, στο νέο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, στο νόμο για την οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια των ΑΕΙ, στην πάλη ενάντια στη Νέα Τάξη του ΝΑΤΟ και στον πόλεμο.

MΔε σκύβουμε το κεφάλι συνεχίζουμε και σπάμε τη συναίνεση κράτους- κομμάτων-ΜΜΕ, με τους αγώνες μας, με την άλλη αριστερά.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΕΠΙΤΕΛΕΙΩΝ

Η ΕΛΠΙΔΑ ΣΥΝΟΜΩΤΕΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ για μια Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό-ΕΑΑΚ

Advertisements

Ο αγώνας συνεχίζεται (ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973-ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2000)

Συμπληρώνονται φέτος 27 χρόνια από τον Νοέμβρη του 1973 από την ηρωική εξέγερση του Λαού της Αθήνας ενάντια στην χούντα των συνταγματαρχών με βασικό αίτημα Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία. Σήμερα, που η επίθεση των εκσυγχρονιστών ενάντια στα δικαιώματα και τις ανάγκες εργαζόμενων και νεολαίας εντείνεται τα αιτήματα αυτά παραμένουν επίκαιρα:

Με το αντεργατικό πραξικόπημα της κυβέρνησης που χτυπάει και τα πιο στοιχειώδη δικαιώματα των εργαζομένων

Με τις αλλαγές στην εκπαίδευση που θέλουν μαθητές και φοιτητές καύσιμη ύλη για τις επιχειρήσεις

Με τους τρομονόμους, την όξυνση της κρατικής καταστολής

Με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τον πόλεμο που χτυπάει και την δικιά μας πόρτα

Η μόνη απάντηση σε όλα αυτά μπορεί να είναι η συλλογικότητα και ο μαζικός αγώνας όλων μας για την προάσπιση των αναγκών και των δικαιωμάτων μας!

Συμμετέχουμε μαζικά στον 3μερο εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου 15-16-17 Νοέμβρη στο ΕΜΠ.

Συμμετέχουμε μαζικά στην παλλαϊκή αντιιμπεριαλιστική πορεία στην Αμερικανική Πρεσβεία στις 17 Νοέμβρη στα μπλοκ των φοιτητικών συλλόγων (προσυγκέντρωση 17.00 Κλαυθμώνος)

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ για μια Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό- ΕΑΑΚ

Διαβαίνοντας τη μετά-ΟΝΕ εποχή

Αμφισβήτησε κανείς το ρόλο του Κολόμβου για τη συγκρότηση της έννοιας της παγκοσμιοποίησης ; Αναμφισβήτητα διεθνείς επενδύσεις και εμπορικές συναλλαγές μεταξύ κρατών γίνονται τουλάχιστον τους τελευταίους 3 αιώνες. Εν τούτοις η έννοια της παγκοσμιοποίησης είναι σχετικά καινούργιο φρούτο του οποίου η καλλιέργεια άρχισε προ εικοσαετίας. Πέρα από το χαβαλέ, η παγκοσμιοποίηση καθορίζεται από τέσσερις παραμέτρους: την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων- αγαθών, την απελευθέρωση των αγορών, τις άμεσες και έμμεσες διεθνείς επενδύσεις και την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ. Παράλληλα, ιδιαίτερη σημασία παρουσιάζει η διεθνοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος καθώς και το χάσμα ανάμεσα σε οικονομίες με υψηλή τεχνογνωσία και σε αυτές που εξάγουν τεχνολογία.

Στα παραπάνω πλαίσια κινείται και η πρωτοβουλία που αναλήφθηκε στη δεκαετία του ’60 για συγκρότηση ισχυρού ευρωπαϊκού πόλου ως απάντηση στην πρωτοκαθεδρία ΗΠΑ, ΕΣΣΔ, Ιαπωνίας. Η μετεξέλιξη του παραπώ εγχειρήματος είναι η ΟΝΕ. Στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής ¨Ένωσης η Ελλάδα σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο ακολούθησε πολιτικές αναδιάρθρωσης, με κορύφωση το σταθεροποιητικό πρόγραμμα του 1985. Συνέχεια αυτού του αποτελούν τα σταθεροποιητικά προγράμματα επί κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας και επί κυβέρνησης Σημίτη, με πολιτική που υποτασσόταν στην ικανοποίηση των κριτηρίων της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ). Τα κριτήρια αυτά ήταν :

·Πληθωρισμός μέχρι και +2% από το μέσο όρο των 3 χωρών με το χαμηλότερο πληθωρισμό στη ζώνη του Εύρο

·Επιτόκια μέχρι και +3% από το μέσο όρο των 3 χωρών με το χαμηλότερο πληθωρισμό στη ζώνη του Εύρο

·Δημόσιο χρέος μέχρι και 60% του ΑΕΠ

·Δημόσιο έλλειμμα μέχρι και 10% του ΑΕΠ

· Σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος (ΕΝΣ)

Όπως βλέπουμε για την ένταξη στην ΟΝΕ ήταν απαραίτητη η ένταση της αναδιαρθρωτικής κίνησης στο χώρο της οικονομίας, δηλαδή η εκκαθάριση των χαμηλής κερδοφορίας κεφαλαίων και η αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας και η πτώση του σταθερού κόστους. Αυτή η κίνηση που χτυπάει σαφέστατα τα λαϊκά συμφέροντα προωθήθηκε μέσα από το ιδεολογόγημα του «εκσυγχρονισμού», που όπως φαίνεται πούλησε πολύ την τελευταία τετραετία × μόνο το μαρξιστικό κόμμα του Καραμανλή δεν την αποδεχόταν…

Πιο συγκεκριμένα, η αύξηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας στα πλαίσια της ΟΝΕ απαιτεί την επιτάχυνση προγραμμάτων λιτότητας, τα οποία έρχονται σε πέρας μέσω της αποκλιμάκωσης του πληθωρισμού, του περιορισμού των ελλειμμάτων, την κατάργηση των μηχανισμών αλληλεγγύης και κοινωνικής υποστήριξης. Ο περιορισμός όμως των δημοσίων ελλειμμάτων απαιτεί ιδιωτικοποιήσεις, γεγονός που μακροπρόθεσμα καθιστά δημόσια αγαθά, όπως Παιδεία και Υγεία, απρόσιτα στις χαμηλές κοινωνικές τάξεις. Παράλληλα, η αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης (λιγότερο και πιο αποτελεσματικό δημόσιο), η ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας και η δημιουργία του νέου μοντέλου εργαζόμενου ( ευελιξία, δια βίου κατάρτιση) και η αναμόρφωση της ασφάλισης με βάση τα συμφέροντα του κεφαλαίου, αποτελούν τις βασικές υποδομές για την επιβίωση της Ελλάδας, της ελληνικής αστικής τάξης δηλαδή, μέσα στην ενιαία ευρωπαϊκή αγορά. Στα πλαίσια των αλλαγών στο ασφαλιστικό σύστημα και των αναδιαρθρώσεων στους χώρους της εργασίας, καταργείται το οχτάωρο, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, η καταβολή των υπερωριών και η δημόσια ασφάλιση.

Αυτά αντικαθίστανται από τη μερική απασχόληση στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, από ατομικά σύμφωνα απασχόλησης από την ίδρυση ιδιωτικών γραφείων εύρεσης εργασίας και από την άνθηση της ιδιωτικής ασφάλισης. Ταυτόχρονα προωθείται η συγχώνευση ασφαλιστικών ταμείων, η κατάργηση του εφάπαξ, η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης και μια μίνιμουμ «εθνική» σύνταξη η οποία θα αναγκάζει τον ασφαλισμένο να καταφεύγει στην ιδιωτική ασφάλιση.

Το παρόν εργασιακό και ασφαλιστικό τοπίο γίνεται ακόμα πιο δυσβάσταχτο για τους εργαζόμενους όταν τυχάρπαστοι οικονομολόγοι τύπου Σπράου και κυβερνητικά παπαγαλάκια που υπουργοποιήθηκαν -βλ. Γιαννίτσης- ισχυρίζονται ότι όλα αυτά γίνονται για το μακροπρόθεσμο συμφέρον των εργαζομένων, αφού και η απασχόληση θα διασφαλιστεί και θα ανοίγονται νέες δυνατότητες για την ελληνική οικονομία. Τι εννοεί όμως ο Σημίτης όταν υπόσχεται προεκλογικά 300.000 θέσεις εργασίας ; Αν εννοεί 300.000 οχτάωρα τότε καλώς να έρθουν. Αν εννοεί όμως 1.200.000 δίωρα ; Έχουμε κάθε λόγο να είμαστε καχύποπτοι. Άλλωστε το παράδειγμα των ΗΠΑ είναι ενδεικτικό. Εκεί ακόμα και μια ώρα την ημέρα να δουλεύεις Δε θεωρείσαι άνεργος, γι’ αυτό και στις ΗΠΑ η ανεργία είναι μόνο 4%.

Ένα άλλο παραμύθι (του Σπράου) λέει πως ο «κακός» εργαζόμενος φταίει για τον πληθωρισμό επειδή ξοδεύει πολλά, οπότε για να αποκλιμακώσουμε τον πληθωρισμό πρέπει να κρατήσουμε σταθερούς του μισθούς. Ο τριπλασιασμός των κερδών των επιχειρήσεων την τελευταία τετραετία δεν αύξησε άραγε τον πληθωρισμό ; Στην πραγματικότητα τους βολεύει ένα συγκεκριμένο ποσοστό ανεργίας (εφεδρικός στρατός) προκειμένου να συμπιέζονται οι διεκδικήσεις των εργαζομένων και να αυξάνεται η κερδοφορία του κεφαλαίου.

Ενώ εντείνεται η επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων και της νεολαίας το ελληνικό κεφάλαιο οργιάζει στα Βαλκάνια. Οι εδώ και πολύ καιρό ελληνικές οικονομικές δραστηριότητες στα Βαλκάνια (Κόκκαλης, Μυτιληναίος. ΟΤΕ) απέκτησαν ιδιαίτερο ρόλο μετά την επέμβαση στη Σερβία. Οι ελληνικές επενδύσεις και γενικότερα η ελληνική παρουσία στη Γιουγκοσλαβία προβλήθηκαν ως «παράγοντες σταθερότητας» και «πυλώνες ανάπτυξης» στην περιοχή και συνολικά ως απόδειξη της ελληνικές ανάπτυξης και οικονομικής επέκτασης. Στην ουσία δηλαδή η Ελλάδα καλείται να απορροφήσει τους κραδασμούς που αναπτύσσονται στην περιοχή λόγω της πόλωσης του συστήματος και να ενισχύσει τη θέση της στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Επομένως ο ρόλος της Ελλάδας στα Βαλκάνια δεν είναι μόνο – ούτε κυρίως- οικονομικός αλλά διαχειριστικός με μακροπρόθεσμο στόχο την κατάκτηση μεγαλύτερων μεριδίων αγοράς και ενσωμάτωση των εκεί αγορών στην ευρωπαϊκή.

Με αφορμή τις πρόσφατες εκλογές θα πρέπει να ληφθούν υπόψη μια σειρά από δεδομένα : Αφενός έχουμε ενίσχυση του δικομματισμού, δηλαδή αποδοχή βασικών αστικών επιλογών από πλατιές λαϊκές μάζες, ακόμα και από κομμάτια που είδαν να εξανεμίζονται εργασιακά και ασφαλιστικά τους δικαιώματα. Από την άλλη , και ως αποτέλεσμα και του παραπάνω, έχουμε τη συρρίκνωση της Επαναστατικής Αριστεράς, η οποία παρά τις μάχες του προηγούμενου διαστήματος δεν οδήγησε τα κινήματα σε ουσιαστικές νίκες και να εκπροσωπήσει λαϊκά συμφέροντα. Τα εκλογικά ποσοστά της σε όποιο από τα τελευταία εκλογικά κατεβάσματα κάνουν επιτακτική την ανάγκη συνεννόησης και ουσιαστικού διαλόγου. Πέρα από προκαταλήψεις, σεχταρισμούς και μινιμαρίσματα.

Το μέλλον μπορεί σε πολλούς να φαίνεται δυσοίωνο. Μονάχα μέσα από την οικοδόμηση κινημάτων και πραγματικών υλικών νικών μπορούμε να αντιστρέψουμε τους κανόνες του παιχνιδιού.

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ για μια Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό

ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΟΧΙ ΣΤΗ ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ

Με το ξεκίνημα της φετινής χρονιάς σκέφτηκαν να μας ανακοινώσουν και οι καθηγητάδες μας την απόφαση να διδάσκονται μαθήματα του οικονομικού στη Νομική, στη Σταδίου, στη Σοφοκλέους, Πεσμαζόγλου και Ευριπίδου. Για άλλη μια φορά όλα αυτά έγιναν χωρίς να ρωτήσει κανείς εμάς τους φοιτητές, παρ’ ότι μας αφορούν άμεσα: Είμαστε αναγκασμένοι να τρέχουμε στη διάρκεια μιας μέρας από κτίριο σε κτίριο και τούμπαλιν για να προλάβουμε τα μαθήματα χωρίς αυτό να είναι ανθρωπίνως δυνατό. Πώς είναι δυνατόν αν έχεις μάθημα 9 με 11 στη Σταδίου και μετά 11 με 1 στην Αγγελοπούλου να μπορέσεις να είσαι στην ώρα σου; Όμως όχι, ο «καλός» ο φοιτητής όλα τα προλαβαίνει αρκεί να είναι υπάκουος, πειθαρχημένος και να μην διαμαρτύρεται ό,τι και αν του επιβάλλουν.

Δεν τους κάνουμε το χατίρι, δεν παραλογιζόμαστε! Δεν έχει ακουστεί πανεπιστήμιο όπου η εκπαιδευτική διαδικασία να γίνεται σε 5 διαφορετικά κτίρια., μέσα σε ορόφους πολυκατοικιών και πρώην σινεμά. μας λένε ότι θέλουν να ανακατασκευάσουν τη Νομική. Όμως η περίφημη ανακατασκευή δεν έχει καν αρχίσει, ενώ η σχολή έχει ήδη διασπαστεί στα 4 (ή … 5) σημεία του ορίζοντα. Αυτό δεν σημαίνει απλά τρέξιμο από κτίριο σε κτίριο με τα αυτονόητα προβλήματα, αλλά και διαμελισμό του κοινωνικού χώρου των φοιτητών., εντατικοποίηση και πειθάρχηση.

*Οι φοιτητές κάτω από συνθήκες διαρκούς τρεξίματος, άγχους και κούρασης στερούνται ακόμα και τη δυνατότητα να είναι σε ένα ενιαίο χώρο, να συζητούν, να προβληματίζονται. Έτσι αποδυναμώνονται οι διαπροσωπικές μας σχέσεις και οι συλλογικοί δεσμοί. Περιορίζεται λοιπόν η φοιτητική δράση και εμποδίζονται οι μαζικές διαδικασίες όπως οι Γενικές Συνελεύσεις -το ανώτατο όργανο των φοιτητών. Ο διαμελισμός του κοινωνικού μας χώρου είναι ένας τρόπος να αποσυντονιστούν οι κινητοποιήσεις και οι αντιδράσεις μας που τους έχουν χαλάσει τα σχέδια τα τελευταία χρόνια (ΠΣΕ, νέο τμήμα).

* Ήδη από την περυσινή χρονιά έχουν παρθεί καταδικαστικές αποφάσεις από Γενικές Συνελεύσεις Φοιτητών για τη μεταφορά του Οικονομικού σε πολλά κτίρια, αντίθετα απαιτούσαμε ένα ενιαίο κτίριο κατά την διάρκεια της ανακατασκευής του κτιρίου. Παρ’ όλα αυτά η κ. Κατσέλη δεν έχει κάνει καμιά προσπάθεια για διάλογο με τους φοιτητές. Η κ. πρόεδρος παρουσιάζει την κατάσταση ως αναπόφευκτη, προβάλλοντας συνεχώς το επιχείρημα ότι πρέπει να επισκευαστεί το κτίριο της Νομικής.

* Όλοι μας επιθυμούμε καλύτερα αμφιθέατρα και πληρέστερη υλικοτεχνική υποδομή, αλλά το θέμα είναι για ποιόν και γιατί γίνεται η όποια ανακατασκευή. Όταν δε αρχίσει η ανακατασκευή του κτιρίου υπάρχουν και άλλοι τρόποι λύσεις του κτιριακού προβλήματος, πέραν της διάσπασης σε 5 διαφορετικά κτίρια στο κέντρο της Αθήνας. Το πανεπιστήμιο Αθηνών έχει τεράστια ακίνητη περιουσία (30 δις) και μάλιστα στο κέντρο της Αθήνας όπου μπορεί να στεγαστεί το Οικονομικό. Υπό τον όρο βέβαια ότι η μεταφορά θα είναι προσωρινή μέχρι να φτιαχτεί το κτίριο της Νομικής.

MΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ πως το πανεπιστήμιο είναι χώρος των φοιτητών Πρέπει λοιπόν να είναι ενιαίος και λειτουργικός, να εξυπηρετεί τις ανάγκες μας (κατάλληλα αμφιθέατρα, υλικοτεχνικός εξοπλισμός, αξιοπρεπείς κοινόχρηστους χώρους) και να δίνει δυνατότητες για προβληματισμό και συλλογική δράση.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πίσω από τους φρεσκοβαμμένους τοίχους και τα λουξ κτίρια δεν μπορεί να κρυφτεί η αυξανόμενη αυθαιρεσία των καθηγητών, τα μαζικά κοψίματα, η εντατικοποίηση των ρυθμών σπουδών. Η δημιουργία, εντέλει, άβουλων φοιτητών- ημιμαθών επιστημόνων, που θα καταλήγουν τροφή για τις επιχειρήσεις για να αυξήσουν τα κέρδη τους. Αν δεν διαθέτεις τα παραπάνω «προσόντα», καλωσήλθες στον κόσμο της εργασιακής περιπλάνησης.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε τις τόσες ελλείψεις που έχει τελικά σε υλικοτεχνική υποδομή το Πανεπιστήμιο: Τις εστίες που δεν επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες μας αλλά λειτουργούν και με ενοίκιο, το εστιατόριο της λέσχης στην Αραχόβης που παραμένει κλειστό από τον περυσινό σεισμό και θα ανοίξει το … 2004 με τους Ολυμπιακούς, απ’ ότι φαίνεται.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

· Να επιστρέψουν τα περισσότερα μαθήματα στο Κτίριο της Νομικής (αίθουσες υπάρχουν, που τις βρίσκαμε τις προηγούμενες χρονιές)

· Όταν αρχίσει η ανακατασκευή της Νομικής το Οικονομικό να μεταφερθεί προσωρινά σε ενιαίο κτίριο στο Κέντρο της Αθήνας.

· Δωρεάν σίτιση-στέγαση- συγκοινωνίες για όλους τους φοιτητές.

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ για μια Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό- Ε.Α.Α.Κ.

ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΟΣΑ ΜΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ: ΤΩΡΑ ΣΕ 5 ΚΤΙΡΙΑ, «ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΟΥ»!

*Βρίσκοντας επιτέλους λίγο χρόνο από τις πολύπλευρες δραστηριότητές τους (τράπεζες, χρηματιστήρια, επιχειρήσεις και τα συναφή) αποφάσισαν οι καθηγητές μας να ασχοληθούν και λίγο με εμάς. Όμως, είναι αποδεδειγμένο πως όταν οι καθηγητάδες μας ασχολούνται μαζί κάτι δυσάρεστο μας ετοιμάζουν- έτσι και τώρα αποφάσισαν πως δεν μας φτάνουν τα 4 κτίρια στο κέντρο της Αθήνας για τη στέγαση του Οικονομικού αλλά θα πρέπει να γίνονται μαθήματα και στο Ρίβολι.

Έτσι, λοιπόν, από φέτος θα κάνουμε μάθημα και στην Ευριπίδου, και στην Πεσμαζόγλου, και στη Σταδίου, και στην Αριστείδου, α … και στη Νομική. Θα έχουμε, λοιπόν τη δυνατότητα όχι μόνο να γνωρίσουμε καλύτερα το Κέντρο της Αθήνας, αλλά να χάσουμε και τα περιττά μας κιλά κατά τις καθημερινές μας περιπλανήσεις, όπως εξάλλου μας είχε πει και η κ. Κατσέλη την περυσινή χρονιά.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΕΙΝΑΙ:

  1. Πώς είναι (ακόμα και βιολογικά) δυνατόν να μπορέσουμε να αντέξουμε στους ρυθμούς συνεχούς τρεξίματος από κτίριο σε κτίριο , όταν έχουμε π.χ. 11 με 1 μάθημα στη Νομική, 1 με 3 στο Ριβολί, 3 με 5 στη Σταδίου και 5 με 7 ξανά στη Νομική; Προφανώς τρέχοντας καθημερινά σαν τον … Βέγγο στις αντίστοιχες ταινίες, με διαρκές άγχος να προλάβουμε να είμαστε στην ώρα μας για το κάθε μάθημα. Και, βέβαια, μπαίνοντας στο αμφιθέατρο θα πρέπει να ζητήσουμε συγγνώμη από το σεβαστό κύριο καθηγητή για την αδικαιολόγητη καθυστέρησή μας…

  2. Πως το Πανεπιστήμιο δεν είναι απλά παρακολούθηση μαθημάτων, αλλά χώρος που περνούμε πολλές ώρες από τη ζωή μας και συνεπώς θα πρέπει να προσφέρεται για την ανάπτυξη των στοιχειωδών ανθρωπίνων σχέσεων . Εξάλλου είναι απαράδεκτο να γίνεται εκπαιδευτική διαδικασία σε 5 διασκορπισμένα κτίρια, ακόμα και τα φροντιστήρια φροντίζουν να βρουν μια πολυκατοικία για να κάνουν τα μαθήματά τους.

  3. Πως το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος που ιστορικά -αλλά και πρόσφατα με τις κινητοποιήσεις ενάντια στην «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση»- έχει συνδεθεί με τους αγώνες των φοιτητών, της νεολαίας και του λαού, είναι ένας χώρος συλλογικής διεκδίκησης και δράσης. Η διάσπαση της σχολής σε πολλά κτίρια καθιστά δύσκολη την ανταλλαγή απόψεων και τον προβληματισμό, άρα και τη συλλογική διεκδίκηση.

MΤην προηγούμενη χρονιά ο Σύλλογος Φοιτητών Οικονομικού πήρε αποφάσεις απαιτώντας τη στέγαση της σχολής σε ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ ΚΤΙΡΙΟ στο κέντρο της Αθήνας. Σε περίπτωση, δε, ανακατασκευής της Νομικής απαιτούσαμε να βρεθεί ενιαίο κτίριο με αξιοποίηση της τεράστιας ακίνητης περιουσίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (30 δις). Παρ’ όλα αυτά η κ. Κατσέλη αποφάσισε φέτος την μεταφορά των υποχρεωτικών μαθημάτων του Β’ έτους στο Ριβολί, αδιαφορώντας άλλη μια φορά για το τι λένε οι φοιτητές.

*Όλοι παραδεχόμαστε ότι υπάρχει πρόβλημα υλικοτεχνικής υποδομής στη σχολή μας. Όμως πρέπει να καταλάβουμε πως καλύτερη η υλικοτεχνική υποδομή δεν συνεπάγεται απαραίτητα ότι θα παίρνουμε ένα πτυχίο που θα μας εξασφαλίζει εργασιακά δικαιώματα, που θα μας βοηθήσει να βρούμε μια αξιοπρεπή δουλειά, που θα παρέχει ολόπλευρη μόρφωση σύμφωνα με τις ανάγκες μας.

Ένα καλοβαμμένο κτίριο δεν μπορεί να κρύψει τα μαζικά κοψίματα στις εξεταστικές, την αυθαιρεσία των καθηγητών (βλ Χαριτάκης- απροειδοποίητη πρόοδο). Τα καινούργια έδρανα δεν θα σταματήσουν τον κ. Ψαχαρόπουλο να διδάσκει πως πρέπει να καταργηθεί η δημόσια και δωρεάν παιδεία και να προπαγανδίζει υπέρ των ιδιωτικών Πανεπιστημίων. Δεν θα εμποδίσουν τους καθηγητές μας να οργανώνουν το πρόγραμμα των μαθημάτων σύμφωνα με τις ανάγκες των … «εξωσχολικών» δραστηριοτήτων τους (π.χ. ο κ. Στουρνάρας που επί 2 χρόνια κάνει μάθημα Παρασκευή 3-7, αδιαφορώντας για το αν αυτό εξυπηρετεί τους φοιτητές. Αφού τότε μπορεί ο άνθρωπος…).

ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ

Το όραμά τους είναι ένα Πανεπιστήμιο μακριά από τις ανάγκες των φοιτητών, αλλά αγκαλιά με τα συμφέροντα της αγοράς και των επιχειρήσεων. Γι’ αυτό και μετά τον Ν. Αρσένη, νόμο πλαίσιο ουσιαστικά για όλη την εκπαίδευση, τώρα προωθείται ο νόμος για «την οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια των ΑΕΙ. Αυτός ο νέος νόμος έρχεται να διαλύσει την Πανεπιστημιακή εκπαίδευση με τη μορφή που την ξέραμε χρησιμοποιώντας:

·Την αξιολόγηση των ΑΕΙ και ΤΕΙ με βάση το τι χρειάζονται οι επιχειρήσεις, με αλλαγές στα προγράμματα σπουδών και στην αξία των πτυχίων που παρέχονται.

·Τις νέες αλλαγές στα μεταπτυχιακά και την ερευνητική δραστηριότητα των πανεπιστημίων τα οποία θα λειτουργούν σαν κέντρα έρευνας για την αυξήσει των κερδών των επιχειρήσεων.

·Την ανωτατοποίηση των ΤΕΙ με την εισαγωγή 2 κύκλων σπουδών που οδηγούν στο σπάσιμο του πτυχίου.

·Τα ινστιτούτα δια βίου κατάρτισης που παίρνουν τη θέση των ΠΣΕ και καθιερώνουν την «ευελιξία» ως κανόνα στην εκπαίδευση και αργότερα στην εργασία.

Μας θελουν ομως σε ΣΧΟΛΕΣ αποστειρωμενΕΣ απο μαζικες διαδικασιες

*Σύμφωνα με απόφαση του κοσμήτορα της σχολής Νομικών Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών (ΝΟΠΕ) και με τη συμπαιγνία των γνωστών μας ΠΑΣΠ και ΔΑΠ οι Σύλλογοι Φοιτητών του κτιρίου Νομικής θα πρέπει να παίρνουν άδεια από την κοσμητεία για να κάνουν Γενικές Συνελεύσεις. Ταυτόχρονα τόσο στη Νομική όσο και στο Ριβολί γίνεται προσπάθεια για να περιοριστούν οι πολιτικές αφίσες και ανακοινώσεις, για να ξαναγυρίσει η σχολή στο πνεύμα «του νόμου και της τάξης».

*Εδώ δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε τις μανιώδεις προσπάθειες του Υπουργείου Παιδείας για να λειτουργήσουν τα Πανεπιστήμια με «Εσωτερικούς Κανονισμούς Λειτουργίας» δηλαδή με κανονισμούς που θα περιορίζουν τις συνελεύσεις, θα ποινικοποιούν τις κινητοποιήσεις, θα οδηγούν στην ίδρυση Πανεπιστημιακής Αστυνομίας και θα επιβάλλουν ανώτατο όριο φοίτησης τα 6 χρόνια. Είναι ξεκάθαρο πως όχι μόνο θα τρέχουμε και δεν θα φτάνουμε αλλά κι αν πάμε να διαμαρτυρηθούμε θα … πίπτει ράβδος!

*Αυτές οι εξελίξεις αποτελούν σαφή προσπάθεια περιορισμού του Πανεπιστημιακού Ασύλου: Το Άσυλο υπάρχει για να είναι το Πανεπιστήμιο χώρος προβληματισμού, χώρος πολιτικοποίησης για όλο το λαό. Το φοιτητικό κίνημα ήταν σε όλα τα χρόνια μετά την Κατοχή συμμέτοχος στα κοινωνικά κινήματα που ξεσπούσαν με στόχο την προάσπιση των δικαιωμάτων και των αναγκών των εργαζομένων και της νεολαίας. Τα μαζικά κινήματα των καταλήψεων, από το Πολυτεχνείο του 1973, το κίνημα του ’79, του ’87, του 1990-1, του 1995 ως και το 1997-9, ήταν κινήματα που όχι μόνο αμφισβήτησαν το ρόλο του Πανεπιστημίου σαν απλού τροφοδότη των επιχειρήσεων, αλλά και πέτυχαν να ανακόψουν ρυθμίσεις που προωθούσαν οι εκάστοτε κυβερνήσεις και χτυπούσαν τα δικαιώματά μας.

MΑυτή η έντονη πολιτικοποίηση των φοιτητών τους ενοχλεί γιατί ο βασικός στόχος της κυβερνητικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια είναι ένας: Να βγαίνουμε από εδώ μέσα πειθαρχημένοι και υπάκουοι, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, μελλοντικοί εργαζόμενοι που θα παράγουν πολλά και θα ζητάνε λίγα. Οι φοιτητές όμως που σήμερα διεκδικούν μαχητικά θα είναι οι αυριανοί εργαζόμενοι που θα παλεύουν συλλογικά και αυτό δεν είναι σύμφωνο με τις «ανάγκες της αγοράς».

ΣΙΤΙΣΗ-ΣΤΕΓΑΣΗ: ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ

*Μια από τις πάγιες διεκδικήσεις του Φοιτητικού Κινήματος στην Ελλάδα ήταν και η παροχή δωρεάν σίτισης και στέγασης για όλους τους φοιτητές. Το πρόβλημα αυτό ολοένα και οξύνεται με τις Εστίες να βρίσκονται σε άθλια κατάσταση και με συνεχή προσπάθεια να επιβληθεί ενοίκιο. Με τις κινητοποιήσεις του Συλλόγου της Εστίας Ζωγράφου αλλά και άλλων Εστιών η κατάσταση δεν χειροτέρεψε αλλά παρ’ όλα αυτά παραμένει άσχημη.

*Το εστιατόριο της λέσχης που καλύπτει τις ανάγκες των φοιτητών της ΝΟΠΕ (ναι, αυτό με τις κατσαρίδες) παραμένει κλειστό από το σεισμό του προηγούμενου Σεπτέμβρη, με τη δικαιολογία της ανάγκης για επιδιόρθωση των ζημιών. Τώρα, όμως, το εστιατόριο της Αραχώβης τίθεται προς ενοικίαση από το Πανεπιστήμιο, ενώ εμείς καλούμαστε να τρώμε είτε στου Ζωγράφου, είτε στην ΑΣΟΕΕ.

M Γίνεται σαφές, λοιπόν, πως οι Πανεπιστημιακές Αρχές όχι μόνο αδιαφορούν για εμάς και τις ανάγκες μας, αλλά θέλουν να μετακυλήσουν τα στις πλάτες των φοιτητών ό,τι έξοδα μπορούν για να αφοσιωθούν τα πανεπιστήμια καλύτερα στην εξυπηρέτηση των επιχειρήσεων. Η δημόσια και δωρεάν παιδεία είναι για αυτούς ένας βραχνάς που πρέπει να καταργηθεί.

ΜΟΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

Επειδή τίθεται έντονα το ζήτημα ανακατασκευής της Σχολής και παρά την «περίεργη σιγή» των επίσημων παρατάξεων (ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΠΚΣ-ΚΝΕ) πρέπει να πούμε ξεκάθαρα πως αυτό που διεκδικούμε είναι ένα Πανεπιστήμιο στην υπηρεσία των φοιτητών:

· Μια Σχολή στεγασμένη σε ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ ΚΤΙΡΙΟ το οποίο να καλύπτει όλες τις ανάγκες μας. Με εστιατόριο και κυλικείο, με αίθουσα προβολής ταινιών, με στέκι του Συλλόγου Φοιτητών, με …μεγάλους διαδρόμους και …παράθυρα (στα σχέδια ανακατασκευής της Νομικής «τρώγεται» ο χώρος μπροστά στην Τριανταφυλλοπούλου και προβλέπεται το κόψιμο των διαδρόμων και η δημιουργία αιθουσών χωρίς παράθυρα). ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΡΕΛΑΔΙΚΟ!!! Αρνούμαστε την αισθητική των λευκών τοίχων και των μικρών, σκοτεινιασμένων αιθουσών.

·Μια Σχολή ζωντανή από τις μαζικές μας διαδικασίες, μια Σχολή με συνελεύσεις και κινητοποιήσεις ενάντια σ’ ότι χτυπάει τα συμφέροντά μας. Ο Σύλλογος Φοιτητών μπορεί και πρέπει να είναι το ζωντανό κέντρο της σχολής, με πολιτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις και συζητήσεις να προάγει το διάλογο, τη δημιουργικότητα, τη συλλογικότητα μέσα στη Σχολή.

·Μια Σχολή με ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών , που θα μας δίνει ενιαίο πτυχίο με πλήρη εργασιακά δικαιώματα για να μπορούμε να βρούμε μια αξιοπρεπή δουλειά με αυτό. Χωρίς αυθαιρεσίες καθηγητών, χωρίς μαζικά κοψίματα και υποχρεωτικές παρακολουθήσεις, αλλά με απαλλαχτικές προόδους και ομαδικές εργασίες.

ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ ΑΜΕΣΑ:

Þ Στέγαση του Οικονομικού σε ένα ενιαίο κτίριο στο κέντρο της Αθήνας. Μεταφορά όλων των υποχρεωτικών αλλά και όλων των μαζικών μαθημάτων στη Νομική. Καμιά ανακατασκευή της Νομικής αν δεν βρεθεί ενιαίο κτίριο για να στεγαστεί το Οικονομικό. Έργα συντήρησης στη σχολή κατά τη διάρκεια των διακοπών.

ÞΚανένας περιορισμός των φοιτητικών διαδικασιών. Αντιστεκόμαστε στην κατάπνιξη της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, Γενικές Συνελεύσεις όποτε θέλουν οι φοιτητές και όχι η Κοσμητεία.

ÞΝα ανοίξει άμεσα το εστιατόριο της λέσχης με δωρεάν σίτιση όλων των φοιτητών. ΔΩΡΕΑΝ ΣΙΤΙΣΗ- ΣΤΕΓΑΣΗ- ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ για όλους του φοιτητές.

Απέναντι σ’ αυτούς που μας λένε ότι ο μόνος δρόμος είναι το ατομικό βόλεμα και ο εφησυχασμός, απέναντι σ΄ αυτούς που μας λένε πως το Φοιτητικό Κίνημα μας τέλειωσε, απέναντι σ’ αυτούς που μας βλέπουν σαν απλά κουκιά για τις εκλογές, απέναντι σ’ αυτούς που χτυπάν τα δικαιώματα και τις ανάγκες μας ο δικός μας ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ είναι αυτός του μαζικού, συλλογικού ΑΓΩΝΑ!

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ για μια Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό

Ε.Α.Α.Κ.

ΤΕΡΜΑ ΣΤΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ: ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ!

Μια καινούργια χρονιά άρχισε και όλα μοιάζουν όπως παλιά στο Οικονομικό. Η κ. Κατσέλη μπορεί να έφυγε από πρόεδρος και να βγήκε ο κ. Κιουλάφας (με 95% και ψήφους ΔΑΠ-ΠΑΣΠ-ΚΝΕ) η ίδια όμως αδιαφορία απέναντι στα φοιτητικά προβλήματα συνεχίζεται. Και δεν πρόκειται μόνο για αδιαφορία, πρόκειται για επίθεση ενάντια στα συμφέροντά μας που θέλει να αλλάξει τους καθημερινούς όρους σπουδών και να επιβάλλει συνεχές τρέξιμο, άγχος και ανταγωνισμό μεταξύ μας. Έρχεται, δε, σε σύμπνοια με το γενικότερο κλίμα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και τα σχέδια του Υπ. Παιδείας για ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ των σχολών.

Το Οικονομικό στους… έξι δρόμους

Καταρχάς, σα να μη μας έφτανε η μεταφορά των μαθημάτων σε Αγγελοπούλου, Ευριπίδου, Σταδίου και Πεσμαζόγλου που συντελέστηκε τα τρία προηγούμενα χρόνια τώρα έχουμε μαθήματα και στην Ιπποκράτους 7, σε μια ακόμα ακατάλληλη αίθουσα.. Έτσι μας δίνεται η δυνατότητα να γνωρίσουμε το Κέντρο της Αθήνας ακόμα καλύτερα και να ασκούμαστε καθημερινά περπατώντας από τη μια αίθουσα στην άλλη. Και όλα αυτά όταν η Τριανταφυλλοπούλου και η Ανδρεάδου είναι άδειες…

Όλα αυτά γίνονται βέβαια με το πρόσχημα της ανακατασκευής της σχολής. Ναι αυτής της ρημάδας της ανακατασκευής που έχει στοιχειώσει και δεν προχωράει εδώ και δύο χρόνια γιατί ο μειοδοτικός διαγωνισμός κολλάει και τα σχέδια δεν μας βγαίνουν. Τι προβλέπει η ανακατασκευή της σχολής; Μα, τη σμίκρυνση των διαδρόμων, την κατάργηση των μεγάλων αμφιθεάτρων, το μπάζωμα του αίθριου, το κλείσιμο της εισόδου της Σόλωνος και άλλα τρανά και μεγαλεπήβολα.

Ο Στόχος τους: Η πλήρης αναδιάταξη της Νομικής, ο περιορισμός των κοινόχρηστων χώρων (πάει ο χώρος μπροστά από το κυλικείο), για να γίνει η Νομική ένα μεγάλο σχολείο. Μικρές αίθουσες και όχι παραδόσεις σε μεγάλα αμφιθέατρα, κόψιμο των διαδρόμων για να μην σουλατσάρουμε και χάνουμε τις παραδόσεις του κ. Χαριτάκη και του κ. Νιάρχου. Και βέβαια, όλα αυτά θέλουν και καθωσπρέπει φοιτητές, οπότε ξεχάστε τις πολιτικές αφίσες, τα ταμπλό, τις ανακοινώσεις και τις συνελεύσεις, αλλά και τον πρωινό καφέ στο κυλικείο, τις αναγκαίες στιγμές χαλάρωσης (παιδιά είμαστε!) την ώρα των μαθημάτων. Όλα θα είναι υποδειγματικά και εκσυγχρονισμένα.

Το υπαρκτό Πρόβλημα: Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η υλικοτεχνική υποδομή ολόκληρης της Νομικής δεν είναι αυτή που θα θέλαμε, κοινώς ότι το κτίριο έχει σοβαρά προβλήματα. Μια ανακατασκευή που θα έπαιρνε υπόψη της τις ανάγκες των φοιτητών για ενιαίο κτίριο θα ήταν αποδεκτή και επιθυμητή από όλους μας καθώς θα βελτίωνε τις συνθήκες σπουδών, και θα έλυνε μερικά απλά πρακτικά προβλήματα.

ΑΛΛΑ: ΔΕΝ μπορεί να γίνει ανακατασκευή της σχολής αν οι φοιτητές του Οικονομικού δεν στεγαστούν σε ένα, ενιαίο κτίριο στο Κέντρο της Αθήνας. Καταρχάς με αυτόν τον τρόπο μόνο διασφαλίζεται η ομαλή διεξαγωγή των σπουδών, η ψυχική και σωματική ηρεμία όλων μας από τις καθημερινές μετακινήσεις στο κέντρο της Αθήνας. Μόνο έτσι δε θα ταλαιπωρούμαστε καθημερινά με το συνεχές τρέξιμο πάνω-κάτω, απ’ τη μια αίθουσα στην άλλη.

Επίσης, μόνο με τη στέγαση σε ένα κτίριο εξασφαλίζεται μια πιο ομαλή τέλεση των μαθημάτων. Η κτιριακή πολυδιάσπαση όχι μόνο καταργεί την έννοια του κοινωνικού χώρου, αλλά και την όποια σοβαρή προσπάθεια ακαδημαϊκής διδασκαλίας. Αυτό οι καθηγητάδες μας έπρεπε να το ξέρουν: Όποιος τριγυρνά καθημερινά στο κέντρο της Αθήνας χάνει κάθε όρεξη να παρακολουθήσει και να συμμετάσχει τις παραδόσεις.

Το πιο βασικό όμως είναι πως για εμάς Πανεπιστήμιο δεν είναι μόνο τα μαθήματα και φοιτητής δεν είναι κάποιος που το μόνο που κάνει είναι να παρακολουθεί παραδόσεις. Η φοίτηση αποτελεί για όλους μας μια περίοδο κοινωνικοποίησης μέσα στη ζωή μας, μια ευκαιρία για ανάπτυξη κάθε είδους συλλογικότητας και δημιουργικότητας μεταξύ μας, επειδή συναποτελούμε μια ομάδα ανθρώπων με κοινή καθημερινή πρακτική, κοινά συμφέροντα, κοινά οράματα για το μέλλον. Αυτή είναι η έννοια του «κοινωνικού χώρου» που χτυπιέται με την κτιριακή πολυδιάσπαση, όπως βέβαια χτυπιέται και κάθε προσπάθεια συλλογικών διαδικασιών (συνελεύσεις-κινητοποιήσεις). Είναι, δε, βέβαιο πως το χτύπημα των συλλογικοτήτων σίγουρα δε δυσαρεστεί καθηγητές και επίσημες κομματικές παρατάξεις, αφού έχουν κάνει τα πάντα γι’ αυτό τα τελευταία χρόνια.

Συνεπώς, η διεκδίκηση να γίνονται τα μαθήματα σε ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ ΚΤΙΡΙΟ είναι μονόδρομος για τους φοιτητές του Οικονομικού, ακόμα και αν χρειαστεί να ματαιωθεί η ανακατασκευή. Η ταλαίπωρη Νομική έχει να ανακαινισθεί πολλές δεκαετίες, ας περιμένει λίγα χρόνια ακόμη μέχρι να βρουν ΕΝΙΑΙΟ ΚΤΙΡΙΟ για να στεγασθούμε κατά τη διάρκεια των εργασιών. Μέχρι να γίνει κάτι τέτοιο τα μαθήματα μπορούν και πρέπει να επιστρέψουν στη Νομική.

Τρέξιμο, άγχος, εντατικοποίηση των σπουδών: έγκλημα εκ προμελέτης

Πέρα όμως από τα κτιριακά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ότι υπάρχει μια συνεχής προσπάθεια για χειροτέρευση των όρων σπουδών μέσα στα αμφιθέατρα. Υποχρεωτικές εργασίες αρχίζουν σιγά-σιγά να κάνουν την εμφάνισή τους σε μαθήματα επιλογής, αλλά είναι μαθηματικά βέβαιο πως αν δεν αντιδράσουμε θα εξαπλωθούν σε όλα τα μαθήματα, καταργώντας την έννοια της προαιρετικής ακαδημαϊκής παρακολούθησης. Σε συνδυασμό με τις προσπάθειες του κ Χαριτάκη για απροειδοποίητα τέστ-προόδους (!) μας κάνουν να πιστεύουμε πως αυτή η κίνηση δεν είναι τυχαία αλλά έγκλημα εκ προμελέτης.

Εξάλλου και η συμπεριφορά των φίλτατων κυρίων καθηγητών μέσα στο μάθημα αλλάζει προς το χειρότερο. Αποβολές, δημόσιες επιπλήξεις μπροστά σ’ όλο το αμφιθέατρο, εξυπνακίστικες παρατηρήσεις αλλά και βρισιές συνθέτουν τη εικόνα της συμπεριφοράς μεγάλου τμήματος των καθηγητών απέναντι μας. Κρατούν λοιπόν και προασπίζουν το όποιο κύρος τους μέσα από τις παραπάνω μεθόδους, προσπαθώντας να δείξουν την «ανωτερότητά» τους. Όταν, δε, δεν τα καταφέρνουν και οι φοιτητές τους παίρνουν στο ψιλό, αποχωρούν από την αίθουσα, όπως ο κάθε δημόσιος υπάλληλος που καθημερινά μπορεί να φύγει από τη δουλειά όποτε του καπνίσει (δοκιμάστε το στη δουλειά και θα δείτε…).

Για να μην αναφερθούμε στα μαθήματα και τις ξεκάθαρα αντιδραστικές απόψεις που προβάλουν πολλές φορές. Είναι λογικό βέβαια, θα πει κανείς πρόεδροι επιχειρήσεων του Δημοσίου, σύμβουλοι του ιδιωτικού τομέα κλπ κλπ να ανησυχούν που τα συνδικάτα κρατούν ψηλά το βασικό μισθό και προωθούν την ανεργία. Το εξαίρετο ασφαλιστικό νομοσχέδιο το έφτιαξε εξάλλου ο κ. Γιαννίτσης καθηγητής και πρώην πρόεδρος του Οικονομικού. Στα παραπάνω ας προσθέσουμε και το καθημερινό μάθημα-κήρυγμα που κάνουν ορισμένοι καθηγητές σε περιόδους καταλήψεων και κινητοποιήσεων και που εξηγεί το πόσο κακή είναι η συλλογική διεκδίκηση…

Στα παραπάνω οπωσδήποτε πρέπει να προσθέσουμε τη… σφαγή του Δράμαλη που γίνεται σε κάθε εξεταστική. Στα υποχρεωτικά μαθήματα τα ποσοστά αποτυχίας κινούνται μεταξύ 70 και 90και κάτι τοις εκατό. Σε μαθήματα όπως η Λογιστική επί χρόνια μπαίνουν θέματα που δεν διδάσκονται στο αμφιθέατρο και για να τα λύσεις θες όχι δύο αλλά τρεις ώρες. Η στείρα απομνημόνευση είναι πολλές φορές η συνταγή της επιτυχίας

Ο Στόχος τους είναι να αλλάξουν τα χαρακτηριστικά της μεγάλη πλειοψηφίας των φοιτητών. Να επιτύχουν την μετατροπή της σχολής σε ένα μεγάλο σχολείο με μαθητές ρομποτάκια, που δε θα κρίνουν, δε θα αμφισβητούν αλλά θα τρέχουν συνεχώς και θα διαβάζουν ολημερίς. Είναι να διαλύσουν τη φιγούρα του φοιτητή που ενδιαφέρεται για τα προβλήματα τα δικά του και της κοινωνίας και δραστηριοποιείται ενεργά για να τα αντιμετωπίσει. Που ερευνά, μαθαίνει και αφομοιώνει κριτικά, που ρωτάει και απαιτεί να μάθει και να κατανοήσει τι κρύβεται πίσω από αυτά που τον διδάσκουν, ποιός θα είναι ρόλος του όταν βγει στην παραγωγή.

Γιατί τελικά εδώ καταλήγουν όλα: Μας θέλουν πειθαρχημένους και υπάκουους όχι μόνο μέσα στο Πανεπιστήμιο αλλά και έξω από αυτό γιατί εμείς αποτελούμε τους μελλοντικούς εργαζόμενους. Και οι εργαζόμενοι στη μετά-ΟΝΕ εποχή πρέπει να είναι πολύ αποδοτικοί και καθόλου απαιτητικοί, να βοηθούν στην αύξηση των κερδών των επιχειρήσεων δίχως να διεκδικούν το παραμικρό. Πηγαίνουν και πολεμάνε όπου τους στείλουν χωρίς να ζητάνε εξηγήσεις, επικροτούν κάθε κίνηση της κυβέρνησης χωρίς να βάζουν ερωτήματα. Με δυο λόγια πρέπει να έχουν χάσει κάθε κριτική ικανότητα, κάθε δυνατότητα συλλογικής δράσης.

Η δική μας κίνηση από εδώ και πέρα πρέπει να είναι κίνηση μπλοκαρίσματος στην πράξη του παραπάνω κλίματος. Χωρίς να θεωρούμε ότι όλοι οι καθηγητές έχουν τις ίδιες αντιλήψεις πρέπει να χτυπούμε την καθηγητική αυθαιρεσία όπου την αντιμετωπίζουμε: Δεν βγαίνουμε έξω όταν μας αποβάλλουν, τους απαντάμε όταν μας βρίζουν και ΡΩΤΑΜΕ, ΡΩΤΑΜΕ, ΡΩΤΑΜΕ. Απαιτούμε να μάθουμε αν τα θέματα λύνονται όντως σε δεκαπέντε γραμμές, αν όντως η δημόσια παιδεία είναι κοινωνικά άδικη, αν όντως θα βγούμε από το Πανεπιστήμιο σαν υποψήφιοι άνεργοι. Και επιβάλλουμε στους καθηγητές μας το σεβασμό των δικαιωμάτων μας μέσα από την καθημερινή πάλη και συλλογικότητα.

Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται

Στο παραπάνω κλίμα τρομοκρατίας που απλώνεται σε όλες σχεδόν τις πανεπιστημιακές σχολές πήγε κόντρα το περυσινό κίνημα των καταλήψεων που αναπτύχθηκε ενάντια στην ψευτοανωτατοποίηση των ΤΕΙ. Ήταν ένα κίνημα που διεκδικούσε το αυτονόητο: Να μπει φραγμός στην πολυδιάσπαση των πτυχίων, να υπάρχει Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση και μία σχολή ανά γνωστικό κλάδο που θα δίνει ΕΝΙΑΙΟ ΠΤΥΧΙΟ με πλήρη εργασιακά δικαιώματα κατοχυρωμένα. Γιατί είναι εύκολα κατανοητό πως το σπάσιμο των πτυχίων και η εξειδίκευση σου δημιουργούν εργασιακές απαγορεύσεις όταν βγεις στην αγορά εργασίας (ο λογιστής δεν μπορεί να δουλέψει σαν τραπεζικός και το αντίστροφο, ενώ ο οικονομολόγος μπορεί να κάνει και τα δύο), πως η προώθηση των δύο κύκλων σπουδών (3+1 χρόνια) θα οδηγήσει σε περισσότερο διάβασμα και περισσότερο ανταγωνισμό μεταξύ μας.

Το περυσινό κίνημα πέτυχε να μπλοκάρει της κυβερνητικές ρυθμίσεις, μετά από συνεννόηση με τους πρυτάνεις το Υπουργείο αποφάσισε να προχωρήσει στην αξιολόγηση ΑΕΙ και ΤΕΙ και μετά να ανωτατοποίησει τις «άξιες» σχολές. Έτσι ιδρύθηκε το ΕΣΥΠ το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας που είχε καταργηθεί μετά τις καταλήψεις του 1995 και το οποίο θα αξιολογήσει τις σχολές. Ταυτόχρονα ιδρύθηκε στο Παν. Αθηνών επιτροπή αξιολόγησης στην οποία συμμετέχει και η κ. Κατσέλη (τι παράξενο…) και η οποία θα αρχίσει τις εργασίες της στο άμεσο μέλλον.

Το σίγουρο είναι ότι η όλη διαδικασία αφορά και το μοίρασμα της πίττας των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Οι σχολές που θα αξιολογηθούν ως πιο αποδοτικές θα πάρουν περισσότερη χρηματοδότηση, οι άλλες λιγότερη, μέχρι που θα κινδυνεύσουν να κλείσουν. Το ίδιο στο εσωτερικό κάθε σχολής, ο καθηγητής με την καλύτερη βαθμολογία θα πριμοδοτείται ανάλογα.

Ο Στόχος τους είναι η περαιτέρω εξομοίωση με τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Στην Ευρώπη το πτυχίο με τα κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα είναι παρελθόν και ισχύει το Μπάτσελορ συν Μάστερ. Η αξιολόγηση σίγουρα θα είναι μέσο πίεσης για αλλαγές προς αυτήν την κατεύθυνση στις σχολές, για σπάσιμο των πτυχίων και κατάργηση των εργασιακών μας δικαιωμάτων. Έτσι οι σχολές θα χωριστούν σε «καλές» και «κακές» εμποδίζοντας τους αποφοίτους τους να διεκδικούν συλλογικά τα δικαιώματά τους στην αγορά εργασίας.

Ταυτόχρονα, οι κινήσεις εντατικοποίησης των σπουδών που είδαμε ότι προωθούνται στο Οικονομικό θα ενταθούν και θα γενικευθούν σε όλες τις σχολές. Ο εξευρωπαϊσμένος φοιτητής είναι ο υποταγμένος φοιτητής που διαβάζει και τρέχει ακόμα περισσότερο. «Ανωμαλίες» όπως οι χαλαροί ρυθμοί σπουδών, η ύπαρξη ενός ισχυρού φοιτητικού κινήματος θα αξιολογούνται ως μείον και θα καταπολεμούνται. Άσυλο, καταλήψεις και συνελεύσεις θα είναι το απόλυτο κακό για τους αξιολογητές.

Εξάλλου, το 2000 είχαμε ο παράδειγμα του Οικονομικού: Η σχολή μας αξιολογήθηκε και από τους καθηγητές μας και από το Υπουργείο. Στα μείον που ανακαλύφθηκαν ήταν οι «συχνές αντιγραφές στα μαθήματα», η «χαλαρότητα στα αμφιθέατρα», «οι συχνές διακοπές των μαθημάτων για φοιτητικές εκδηλώσεις». Προφανώς αυτά είναι τα σημεία που θα χτυπηθούν το επόμενο διάστημα στον ανηλεή ανταγωνισμό μεταξύ των σχολών για κονδύλια, με τα αυτονόητα και… δυσάρεστα αποτελέσματα για εμάς.

Το επόμενο διάστημα θα αρχίσουν να μας γεμίζουν το κεφάλι με φιλολογίες για τα κριτήρια με βάση τα οποία θα γίνει η αξιολόγηση, για φοιτητική συμμετοχή κλπ. Αυτό θα το κάνουν και οι καθηγητές και οι επίσημες παρατάξεις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ-ΠΚΣ. Θα μας που πως είναι δυνατόν να μπουν ακαδημαϊκά αντικειμενικά κριτήρια που θα εξασφαλίζουν μια πραγματική αξιολόγηση προς όφελος των φοιτητών. Αυτό που πρέπει να τους απαντήσουμε είναι πως οι απαιτήσεις των φοιτητών είναι ΚΑΛΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΣΠΟΥΔΩΝ πριν το πτυχίο και ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ όταν αποφοιτήσουμε και αυτό δεν μπορεί να μας το διασφαλίσει καμμιά αξιολόγηση. Μπορεί να το διασφαλίσει μόνο το οργανωμένο και αγωνιστικό φοιτητικό κίνημα.

Η πολυδιάσπαση και ο κατακερματισμός που θέλουν να φέρουν στο φοιτητικό σώμα με το χωρισμό σε άξιους και μη πρέπει να ανακοπεί. Γιατί η αξιολόγηση θα είναι μία διαρκής διαδικασία, ακόμα και αν αξιολογηθεί μια σχολή καλά πρέπει να συνεχίσει να πιέζει τους φοιτητές για να μείνει στην κορυφή κ.ο.κ. Η εμπλοκή μας σ’ αυτόν το φαύλο κύκλο θα είναι καταστροφική γι’ αυτό πρέπει να πούμε ΟΧΙ στην ΑΠΑΤΗ της ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ.

Ο μόνος δρόμος για να αλλάξει η σημερινή κατάσταση και να μπλοκαριστούν τα σχέδιά τους είναι να ενεργοποιηθούμε όλοι μας και να παλέψουμε συλλογικά, μέσα από συνελεύσεις και κινητοποιήσεις. Είναι να ξεπεράσουμε τον ατομικισμό και τη λογική του καναπέ που βάζουν οι επίσημες παρατάξεις και να απαιτήσουμε:

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΚΑΘΕ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ. ΕΝΙΑΙΟ ΠΤΥΧΙΟ ΜΕ ΕΝΙΑΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

ΚΑΛΥΤΕΡΕΥΣΗ ΤΩΝ ΟΡΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ. ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ, ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΕΙΘΑΡΧΗΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

ΣΤΕΓΑΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΣΤΗ ΝΟΜΙΚΗ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΕΝΙΑΙΟ ΚΤΙΡΙΟ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΚΙΝΣΕΙ Η ΑΝΑΚΑΤΑΣΚΕΥΗ

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ για μια Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό- ΕΑΑΚ

ΠΡΟΤΑΣΗ ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΣ ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ.

Μια από τις πάγιες επιδιώξεις, τις «κρυφές επιθυμίες» του συστήματος ήταν να πείσει όλους μας πως το πάλαι ποτέ φοιτητικό κίνημα είναι τώρα πια νεκρό και περιορίζεται στα πάρτυ και στις εκδρομές στην Αράχοβα. Πως οι φοιτητικοί χώροι είναι πια πειθαρχημένοι, πως «τα παλιόπαιδα τ’ ατίθασα» κάθονται στα αυγά τους. Κάτι τέτοιο δεν είναι τυχαίο: Ο φοιτητής που αγωνίζεται είναι ο αυριανός εργαζόμενος που διεκδικεί συλλογικά και αυτό δεν εξυπηρετεί το ιερό στόχο της αύξησης της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Αυτό που πρέπει να γίνει, γι’ αυτούς είναι η πλήρης διάλυση κάθε έννοιας συλλογικότητας στους φοιτητικούς χώρους, κάθε έννοιας κοινών συμφερόντων και αγωνιστικών πραχτικών.
Η παραπάνω κατεύθυνση εξυπηρετείται από την απόφαση για στέγαση του Οικονομικού από φέτος σε 5 κτίρια. Με πρόσχημα την πολυθρύλητη ανακατασκευή της Νομικής αποφάσισαν πως θα πρέπει οι φοιτητές του Οικονομικού να τρέχουν σε 5 σημεία στο κέντρο της Αθήνας με αποτέλεσμα:
Þ Την εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών, την αύξηση του καθημερινού τρεξίματος και άγχους
ÞΤην ουσιαστική διάλυση κάθε έννοιας εκπαιδευτικής διαδικασίας, την αδυναμία ανάπτυξης ακόμα και για τις πιο στοιχειώδεις διαπροσωπικές σχέσεις.
ÞΤην αποδυνάμωση των συλλογικών και μαζικών φοιτητικών διαδικασιών, των γενικών μας συνελεύσεων και των κινητοποιήσεων.
.
Δεν είναι τυχαίο ότι ζούμε σε μια περίοδο επίθεσης ενάντια στα συμφέροντα τις πλατειάς πλειοψηφίας των φοιτητών. Η αντιμεταρρύθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης προχωρά, έτσι σχεδιάζουν την ψήφιση του νομοσχεδίου για την οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια των ΑΕΙ που καθιερώνει:
ÞΤην χρηματοδότηση των ΑΕΙ με βάση την «αποτελεσματικότητά» τους. Έτσι άλλα Πανεπιστήμια που θα κρίνονται αποδοτικά -για το κεφάλαιο- θα χρηματοδοτούνται από το Δημόσιο, ενώ τα υπόλοιπα θα περικόπτουν τα «άχρηστα» μαθήματα και θα αναζητούν χρηματοδότηση είτε μέσω διδάκτρων είτε και μέσα από την απευθείας σύνδεση με τις επιχειρήσεις (πχ μάθημα Chipita Μικροοικονομική, ή Shell Οικονομικά της εκπαίδευσης).
ÞΤην εισαγωγή Εσωτερικών Κανονισμών Λειτουργίας για τα ΑΕΙ. Δηλαδή κανονισμών που θα προβλέπουν την καθιέρωση ορίου σπουδών στα 6 χρόνια, την ποινικοποίηση των αγώνων, την δημιουργία πανεπιστημιακής αστυνομίας, τον περιορισμό του πανεπιστημιακού Ασύλου.
·Ταυτόχρονα, προωθείται το σπάσιμο του πτυχίου σε δύο κύκλους σπουδών (3+1, 3+2) σύμφωνα και με την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Μπολώνια, ένα κύκλο «γενικών γνώσεων» και ένα κύκλο ειδίκευσης που οδηγεί στο σπάσιμο των ενιαίων εργασιακών μας δικαιωμάτων. Το ίδιο συμβαίνει και με το νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά που επικυρώνει τη δημιουργία μεταπτυχιακών ειδίκευσης και προωθεί την έρευνα με βάση τις ανάγκες της αγοράς.
Την ίδια στιγμή με τον νόμο 2515 και το ΠΔ 340 για τους Λογιστές μπαίνουν και άλλες εξετάσεις και άλλες εργασιακές απαγορεύσεις

*Στόχος τους είναι η ουσιαστική αποσύνδεση πτυχίου-επαγγέλματος, να βγαίνουμε από το Πανεπιστήμιο χωρίς εργασιακά δικαιώματα, πειθαρχημένοι εργαζόμενοι που θα παράγουν πολλά και θα ζητάνε λίγα.
Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο πρέπει να εξασφαλίσουν πως απέναντί τους θα έχουν φοιτητές που δε θα κάνουν τίποτα άλλο παρά μα τρέχουν ολημερίς για να μαζέψουν προσόντα. Έτσι προωθείται ένα κλίμα συνεχούς εντατικοποίησης του ρυθμού σπουδών, με υποχρεωτικές παρακολουθήσεις και προόδους (πχ Χαριτάκης), με μαζικά κοψίματα στην εξεταστική με αύξηση της καθηγητικής αυθαιρεσίας.
*Μας θέλουν πειθαρχημένους και υπάκουους, άξιους στο ρόλο της καύσιμης ύλης για τις επιχειρήσεις. Προβάλουν το μοντέλο του καθηγητή-αυθεντία, του φοιτητή-ρομπότ που όλο τρέχει και ποτέ δεν φτάνει.
ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ!

MΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ:
-Κατάργηση των Νόμων Αρσένη, απόσυρση του ν/σ για τα μεταπτυχιακά και για την οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια
-Κατάργηση του ν. 2515/97 και του ΠΔ 340 για τους Λογιστές
-Πραγματική ελεύθερη πρόσβαση σε δημόσια και δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση με κατάργηση όλων των ταξικών, εξεταστικών και οικονομικών φραγμών
– Ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό κλάδο που θα κατοχυρώνει ενιαία εργασιακά δικαιώματα. ΟΧΙ στα ειδικευμένα πτυχία, κατάργηση των ΠΣΕ
-Λιγότερη δουλειά, δουλείά για όλους
-Υπεράσπιση και διεύρυνση του Πανεπιστημιακού Ασύλου. Για Πανεπιστήμια χώρους συλλογικότητας και δράσης της νεολαίας.
-Να ανασταλεί η εφαρμογή και ολική απόσυρση του ΕΠΕΑΕΚ
-Δωρεάν διανομή πολλαπλών συγγραμμάτων.
M ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
Στέγαση της σχολής σε ΕΝΑ ΕΝΑΙΟ ΚΤΙΡΙΟ στο κέντρο της Αθήνας. Καμία ανακατασκευή αν δεν βρεθεί ενιαίο κτίριο για τη μεταφορά του Οικονομικού. Κτίρια που να εξυπηρετούν τους φοιτητές, με πλήρη υλικοτεχνική υποδομή, με χώρους που να επιτρέπουν την ανάπτυξη πολιτικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων από τον Σύλλογο Φοιτητών.
ΑΜΕΣΗ μεταφορά όλων των υποχρεωτικών μαθημάτων στη Νομική με αναδιάταξη του ωρολογίου προγράμματος
 ΑΜΕΣΟ άνοιγμα του εστιατορίου της λέσχης
ÞΚαμιά υποχρεωτική πρόοδο, καμιά υποχρεωτική παρακολούθηση. ΟΧΙ στα προαπαιτούμενα.
Þ Επανάληψη των εξετάσεων όταν κόβεται το 70% των φοιτητών Το πρόγραμμα της εξεταστικής να δίνεται πριν τις δηλώσεις μαθημάτων. Να δοθεί το πρόγραμμα των εξετάσεων του Ιανουαρίου πριν τα Χριστούγεννα.
ÞΕναλλακτικές μορφές εξέτασης, απαλλαχτικές προόδους, ομαδικές εργασίες.
ÞΣπάσιμο των μαθημάτων σε όσα τμήματα χρειάζεται, να διδάσκονται τα υποχρεωτικά μαθήματα και στα δύο εξάμηνα
ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:
ÞΠεριφρουρημένη αποχή από τα μαθήματα την Τρίτη 12/12 και Τετάρτη 13/12
ÞΔημιουργία ανοιχτής Συντονιστικής Επιτροπής, υπόλογης στη Γενική Συνέλευση και άμεσα ανακλητής από αυτή, που θα υλοποιήσει της αποφάσεις της Συνέλευσης.
ÞΠαράσταση διαμαρτυρίας της συντονιστικής επιτροπής σε πρύτανη, κοσμήτορα και πρόεδρο τμήματος για το κτιριακό πρόβλημα, την εξεταστική, την δωρεάν σίτιση
ÞΣυμμετοχή στην πορεία των Φοιτητικών Συλλόγων στο Υπουργείο Παιδείας Τρίτη 12/11, ώρα 12.00
ÞΜαζική παράσταση στην επόμενη ΓΣ τμήματος για να πάρει απόφαση για στέγαση του Οικονομικού σε ένα ενιαίο κτίριο, για την εξεταστική, για όλα τα παραπάνω ζητήματα.
Νέα Γενική Συνέλευση Τετάρτη 13/12 ώρα 15.00

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ για μια Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό- ΕΑΑΚ

  • Kατηγορίες

  • Σιγά μην κλάψω!

    Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω. Και πως ο κόσμος είν’ ανήμερο θεριό κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω. Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω. Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ’ αλλάξω. Μα εγώ μ΄ ένα άγριο περήφανο χορό σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω. Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ, σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.
  • Photobucket ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΡΩΤΟ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ!! Photobucket Photobucket Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα, θα σας ρημάξω στις κλωτσιές στην ανηφόρα Άμα τα πάρω δε θα μπορέσουν δυο διμοιρίες από ΜΑΤ να με βολέψουν Κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι, κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό Έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι, τη φαντασία μου χορεύω στο κενό