Φοιτητικές εκλογές 2002: Να δώσουμε μήνυμα άγχους στα κομματικά επιτελεία

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές γίνονται σε κλίμα σημαδεμένο από τις εξελίξεις στις σχολές και στην κοινωνία γενικότερα. Οι καθεστωτικές παρατάξεις, όμως, προσπαθούν να δώσουν ένα κλίμα γκλαμουριάς, αποπολιτικοποίησης, ωχαδερφισμού. Δεν απαντούν στα βασικά προβλήματα του φοιτητικού κινήματος, τόσο στο επίπεδο της δικιάς μας σχολής του Οικονομικού, όσο και γενικότερα.

Η δράση όλων μας περνάει μακριά από κάθε λογική ανάθεσης των φοιτητικών προβλημάτων στους επαγγελματίες συνδικαλιστές που, αφού ψηφιστούν, θα τα λύσουν όλα. Αντίθετα, περνάει μέσα από την διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας για καλύτερες συνθήκες σπουδών και εργασίας. Κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει μόνο αν πάμε κόντρα στην κύρια κατεύθυνση των αλλαγών που γίνονται στις σχολές.

Στους στόχους μας το επόμενο χρονικό διάστημα σαν φοιτητές του Οικονομικού θα πρέπει να είναι:

*Η διεκδίκηση Ενιαίας Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης, μιας σχολής ανά γνωστικό κλάδο. Να μην μπουν νέες κατευθύνσεις όπως θέλει η ΔΑΠ, αλλά να μπουν μαθήματα διδακτικής σαν επιλογές (πάγιο αίτημα των συνελεύσεων, άλλωστε). Μόνο με ενιαία εργασιακά δικαιώματα έχουμε προοπτικές στην αγορά εργασίας, Να παλέψουμε ενάντια στο νέο ν/σ για τα μεταπτυχιακά.

*Η στέγαση του Οικονομικού σε ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ ΚΤΙΡΙΟ στο κέντρο της Αθήνας. Η πολυδιάσπαση μας κάνει να τρέχουμε απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ και ουσιαστικά διαλύει κάθε δυνατότητα κοινής συνεύρεσης και δράσης. Κτίρια στο κέντρο (πολυτεχνείο, χημείο) υπάρχουν. Ας μετακινηθεί το Οικονομικό ΤΩΡΑ.

*Η αντίσταση στην εντατικοποίηση των σπουδών. Να σπάσουμε τις υποχρεωτικές προόδους όπου χρειάζεται (όπως στα Μαθηματικά Ι), να παλέψουμε για να μην γίνονται μαζικά κοψίματα, να μην μπαίνουν θέματα εκτός ύλης. Να μπουν απαλλαχτικές εργασίες σε όλα τα μαθήματα και να αρθεί ο περιορισμός στις δηλώσεις μαθημάτων.

Το πανεπιστήμιο δεν είναι όμως γυάλα όπως θέλει να μας πείσει ΔΑΠ και ΠΑΣΠ. Αντίθετα οι εξελίξεις στην ελληνική κοινωνία, η επίθεση Σημίτη στο Ασφαλιστικό, η παλαιστινιακή Ιντιφάντα πρέπει να μας προβληματίσουν, γιατί τελικά το πρόβλημα είναι κοινό: Η πολιτική που χτυπάει τα δικαιώματα και τις ανάγκες εργαζόμενων και νεολαίας. Τα διάφορα Μπιγκ Μπράδερ, ο πολιτισμός της αποχαύνωσης, στόχο έχουν να μην μας αφήσουν να προβληματιστούμε και να δράσουμε.

Στις φετινές φοιτητικές εκλογές πρέπει να δοθεί το μήνυμα τις αντιπαράθεσης με την κυρίαρχη πολιτική από τη μεριά μιας Αριστεράς:

Αμεσοδημοκρατικής. Χωρίς κομματικά ιερατεία και κρυφούς μηχανισμούς, που θα προωθεί τις γενικές συνελεύσεις και τη συμμετοχή των φοιτητών στις κινητοποιήσεις,

Ανεξάρτητης. Που δε θα εξαρτάται από Κράτος- Κόμματα –Καθηγητικούς μηχανισμούς, αλλά θα αποτελεί κομμάτι του κόσμου των αμφιθεάτρων, θα ζει και θα παλεύει μαζί του.

Ριζοσπαστικής. Που θα παλεύει μέχρι την τελική νίκη, χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς να σταματάει τον αγώνα επειδή «ξέφυγε από τα όρια».

Στις φετινές εκλογές η στήριξη της ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ και των ΕΑΑΚ πανελλαδικά, παρ’ όλες τις αδυναμίες που σίγουρα έχουμε πρέπει να αποτελέσει την αρχή για να φυσήξει ένας άλλος άνεμος στα αμφιθέατρα. Ας γίνει η 17η Απρίλη ένα δημοψήφισμά ενάντια σε κάθε αντιφοιτητικό μέτρο, κόντρα σε κάθε πολιτική απάθειας, Έτσι κι’ αλλιώς εμείς θα τα πούμε και μετά τις φοιτητικές εκλογές…

ΣΤΙΣ 17 ΑΠΡΙΛΗ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ-ΕΑΑΚ

Συσπείρωση για μια Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό-ΕΑΑΚ

Advertisements

Για μια νικηφόρα απάντηση στις προκλήσεις της εποχής

Τα γεγονότα που ζήσαμε τη χρονιά που πέρασε, συμπυκνώνουν μια ολόκληρη εποχή. Ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε, καθώς και το τυφλό χτύπημα στους δίδυμους πύργους, εξέφρασαν την βαρβαρότητα που προκαλεί ο σύγχρονος καπιταλισμός και η Νέα Τάξη Πραγμάτων. Στην αντίπερα όχθη το κίνημα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, ο λαός της Γένοβας και οι πορείες των Βρυξελλών έβγαλαν στο προσκήνιο μια τεράστια δυναμική του κόσμου της δουλειάς να αντισταθεί και να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων. Ζήσαμε ακόμα την κατάρρευση των πολιτικών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των ιδιωτικοποιήσεων, που οδήγησαν μια από τις πιο πλούσιες χώρες του κόσμου, την Αργεντινή, από τον «παράδεισο» της ελεύθερης αγορά και του δολαρίου στη χρεοκοπία και την πείνα, αλλά και τους εργαζόμενους και τη ριζοσπαστική αριστερά της χώρας να εξεγείρονται και να διεκδικούν την αξιοπρέπεια και τη ζωή τους. Ζούμε ακούγοντας τα Ευρώ να κουδουνίζουν στις τσέπες μας για να μας θυμίζουν τη λιτότητα και την ανεργία που σχεδιάζουν τα επιτελεία τους για το μέλλον μας, ζήσαμε όμως και τις πορείες των χιλιάδων εργαζομένων που τσαλάκωσαν τα σχέδια για κατάργηση της ασφάλισης και των φοιτητών που αρνήθηκαν να γίνουν απασχολήσιμοι και αναλώσιμοι. Σήμερα η κυβέρνηση θεωρεί ότι η σκόνη των δίδυμων πύργων θα της επιτρέψει να εξαπολύσει το δεύτερο κύμα του εκσυγχρονισμού, με αιχμές την ασφάλιση και την υγεία, όμως εμείς ξέρουμε ότι τις καλύτερες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.

Παραπάνω από μια δεκαετία τώρα τα σχήματα της ΕΑΑΚ, τα σχήματα της ανεξάρτητης αριστεράς που δρουν σε κάθε σχολή και που συνενώνονται πανελλαδικά, αποτελούν ένα πολιτικό χώρο που έχει βρεθεί ΠΑΝΤΑ στην πρώτη γραμμή της αντιπαράθεσης με την πολιτική της κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και του ίδιου του μηχανισμού του πανεπιστημίου. Η συμβολή της στην ανατροπή των νόμων Κοντογιαννόπουλου και Σουφλιά, στη μη εφαρμογή των διακηρύξεων Αρσένη στα πανεπιστήμια, στον εξαναγκασμό του Ευθυμίου να εγκαταλείψει την τακτική της άμεσης επιβολής των δύο κύκλων σπουδών, ήταν καθοριστική. Ο ενιαίος αγώνας φοιτητών και σπουδαστών, στη βάση της κοινής εργασιακής μας προοπτικής, είναι ο δρόμος που επιλέγουμε για να μπορέσουμε να νικήσουμε. Μετά το κίνημα του καλοκαιριού το υπουργείο μπορεί να υποχώρησε μεν, αλλά έχει κάνει νέες συμμαχίες με τους πρυτάνεις και προχωράει πιο μεθοδικά με την αξιολόγηση. Έρχεται να μεταλλάξει το χαρακτήρα των σπουδών με το βάθεμα της ειδίκευσης (βλέπε τη διάταξη για τα Μάστερ) και την ολοκληρωτική επιβολή των νόμων της αγοράς στις σχολές, με τη μετατροπή των πτυχίων σε άθροισμα πιστωτικών μονάδων και την αποκοπή τους από κάθε δικαίωμα σε μόνιμη και αξιοπρεπή δουλειά (νέα νομοσχέδια «για τα μεταπτυχιακά και την έρευνα»).

Η αριστερά που μπορεί να απαντήσει σήμερα από τη μεριά της υπεράσπισης και της διεύρυνσης των κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων και να συσπειρώσει δυνάμεις σε ανατρεπτική κατεύθυνση, δεν μπορεί να έχει ως όραμα τα εκμεταλλευτικά και ανελεύθερα καθεστώτα του «υπαρκτού» σοσιαλισμού, όπως τα παραδοσιακά Κ.Κ, ούτε από την άλλη να θεωρεί την εκμετάλλευση ως τη φυσική τάξη πραγμάτων και να εντάσσεται ως αριστερό άλλοθι στο σύστημα. Οι παρατάξεις της καθεστωτικής αριστερά στις σχολές, είναι εγκλωβισμένες σε αυτά τα πλαίσια και για το λόγο αυτό έχουν πάρει διαζύγιο από το φοιτητικό – σπουδαστικό κίνημα και τις γενικές συνελεύσεις, αρκούμενες σε μια εκλογική καταγραφή. Είναι για το λόγο αυτό που η ΠΚΣ παλεύει παράλληλα με την κυβέρνηση και την Ε.Ε για την επιβολή ειδίκευσης, που θα οδηγήσει στην εκτίναξη της παραγωγικότητας του εργαζομένου και την καταβαράθρωση των εργασιακών του δικαιωμάτων και για τον ίδιο λόγο που το ΔΑΡΑΣ στηρίζει τη «σωστή αξιοποίηση» των ΕΟΚικών κονδυλίων, για το καλό «του λάου και του τόπου», της «κοινωνίας και του εκσυγχρονισμού». Για να πετύχουμε νίκες στην κοινωνία και τις σχολές θέλουμε μια αριστερά που θα βάζει μπροστά και θα εκφράζει τις ανάγκες και τα δικαιώματα της κοινωνικής – και φοιτητικής – πλειοψηφίας, μια αριστερά που να πάρει αυτή διαζύγιο με το παρελθόν της υπόκλισης στους συσχετισμούς, των «συμμαχιών με το διάβολο», της ήττας και της αντιδημοκρατικής λειτουργίας στο εσωτερικό και εξωτερικό της. Με το παρελθόν και το παρόν της καθεστωτικής αριστεράς στο σύνολό της.

Τα ανεξάρτητα αριστερά σχήματα της ΕΑΑΚ πιστεύουμε ότι αποτελούν πρόπλασμα αυτής της άλλης αριστεράς. Τα σχήματα που δρουν στο χώρο της κάθε σχολής μπορούν να κινητοποιούν και δυναμώνουν τις γενικές συνελεύσεις, μπορούν να δέχονται ισότιμα στο εσωτερικό τους κάθε αγωνιστή που ασφυκτιά από τη σημερινή πραγματικότητα και να στρέφονται συλλογικά προς μια αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Η ενότητα και το κεκτημένο των σχημάτων μας επιτρέπει να είμαστε μία κίνηση και να έχουμε αποτελεσματική συσπείρωση δυνάμεων πανελλαδικά. Η δημοκρατία στα σχήματα και στα συντονιστικά, δείχνουν το πώς μπορεί αυτή η αριστερά να συγκεντρώνει πολιτικές δυνάμεις και να τις διαμορφώνει σε πολιτικό ρεύμα και κίνημα. Στα περισσότερα από 10 χρόνια της ύπαρξης μας πιστεύουμε ότι έχουμε κατακτήσει κάποια χαρακτηριστικά που μας ορίζουν ως σύνολο. Τα χαρακτηριστικά αυτά είναι:

  • Η ανεξαρτησία από την κυρίαρχη ιδεολογία και το συμβιβασμό, από τα καθεστωτικά κόμματα, από εργοδοτικούς και καθηγητικούς μηχανισμούς.

  • Το αντισυναινετικό – αντιδιαχειριστικό στίγμα. Δεν συναινούμε με τα ψίχουλα που μας πετάνε και δεν μπαίνουμε στη λογική να τα διαχειριστούμε. Θέλουμε να αυτοδιαχειριζόμαστε τις ζωές μας και τον πλούτο που παράγουμε.

  • Είμαστε αντίθετοι στη λογική και τη λειτουργία του σημερινού πανεπιστημίου και των δομών του.

  • Παλεύουμε ενάντια στην κυβέρνηση και την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως ακριβώς και αυτές παλεύουν ενάντιά μας.

  • Εκφράζουμε μέσα στο κίνημα μια λογική αντιπολεμική και αντιιμπεριαλιστική.

  • Παλεύουμε για την εργασιακή μας προοπτική από τη σκοπιά της ενότητας των συμφερόντων της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας, αντιθετικά με συντεχνιακές λογικές που κατακερματίζουν τον αγώνα και μας οδηγούν έναν – ένα στην ήττα.

  • Παλεύουμε μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις και το συντονισμό αυτών, όπου ΟΛΟΙ οι φοιτητές είναι ισότιμοι και είμαστε αντίθετοι σε κάθε λογική εκπροσώπησης. ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ.

  • Πιστεύουμε στη δύναμη της άμεσης δημοκρατίας, στην ισότιμη συμμετοχή κάθε αγωνιστή στα σχήματα, στη διαμόρφωση πεδίων πολιτική συζήτησης, αντιπαράθεσης και σύνθεσης, στην κατάκτηση του κεκτημένου μας μέσα από τη συνθετική υπέρβαση των διαφορετικών απόψεων και όχι με όρους μειοψηφίας και πλειοψηφίας.

  • Η αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, που οι ίδιες οι ανάγκες των φοιτητών βγάζουν κάθε φορά στη πρώτη γραμμή της αντιπαράθεσης μας με τις βασικές αξίες και κατευθύνσεις της κυρίαρχης πολιτικής.

Τις νίκες που έχουν πετύχει τα ανεξάρτητα αριστερά σχήματα της ΕΑΑΚ, τις έχουν πετύχει με αυτό το κεκτημένο σαν βάση. Άλλες αντιλήψεις υπάρχουν άφθονες και στην αριστερά και στις σχολές, και έχουν δείξει ιστορικά, δείχνουν και σε κάθε κίνημα τα όριά τους.

Πρακτικές όπως η συνεργασία με παράγοντες και τμήματα του καθηγητικού και διοικητικού μηχανισμού του πανεπιστημίου καθώς και με κρατικούς και εργοδοτικούς μηχανισμούς (ΤΕΕ), σε συντεχνιακή κατεύθυνση. Πρακτικές βάρβαρης καταπάτησης κάθε έννοιας δημοκρατίας όπως οι ανακοινώσεις διαγραφών σε σχήματα και οι προπηλακισμοί συντρόφων δεν αποτελούν πρακτικές των ανεξαρτητων αριστερών σχημάτων της ΕΑΑΚ. Πρόκειται για πρακτικές που θίγουν άμεσα τα κεκτημένα της ΕΑΑΚ και δεν χωράν στα πλαίσιά της, ακριβώς γιατί δεν μπορούν να συγκροτήσουν μια νικηφόρα απάντηση και προοπτική στις προκλήσεις της εποχής. Θυμίζουν τις πρακτικές και τη νοοτροπία της αριστεράς της ήττας, της χρεοκοπίας και της ενσωμάτωσης στο σύστημα.

Για τα γεγονότα στο προηγούμενο διάστημα:

Στην βάση των παραπάνω εκτιμούμε ότι τα όσα συνέβησαν το τελευταίο διάστημα στα σχήματα της ΕΑΑΚ αποτύπωσαν συμπεριφορές, λογικές και στρατηγικές ριζικά ανταγωνιστικές προς κάθε έννοια αντικαπιταλιστικής κατεύθυνσης:

  • Οι διαγραφές με συμπεριφορά, νοοτροπία και μεθόδευση εργοδοσίας σε φοιτητικά σχήματα.

  • Η ολοκλήρωσή τους με απειλές, τραμπουκισμούς και επιλεκτικούς ομαδικούς ξυλοδαρμούς χωρίς πρόκληση.

  • Η πρωτοφανής λογική ότι η όχληση από μια -καθ’ όλα δίκαιη και νομιμοποιημένη- πολιτική κριτική μπορεί να απαντηθεί με την βία.

  • Η άρνηση οποιαδήποτε αυτοκριτικής και η επιμονή σε τραμπουκισμούς, βιαιοπραγίες, απειλές.

  • Το απίστευτο όργιο ψευδολογίας και η σαφής πρόκριση μιας λογικής «λέγε – λέγε κάτι θα μείνει».

  • Η εμφάνιση για πρώτη φορά μέσα σε φοιτητικά σχήματά απειλών για μεθόδους επίλυσης αντιθέσεων τύπου υποκόσμου.

Απέναντι στην εμφάνιση τέτοιων πρακτικών νιώθουμε καταρχήν την ανάγκη μιας δημόσιας καταδίκης τους από το σύνολο των σχημάτων και του συντονιστικού της Αθήνας. Από τους φορείς των παραπάνω πρακτικών απαιτούμε τη σαφή αυτοκριτική τους καθώς και την (αυτονόητη) δέσμευση πως πρακτικές αστικής βίας δεν πρόκειται να ξαναχρησιμοποιηθούν στο εσωτερικό των σχημάτων της ΕΑΑΚ. Απαιτούμε την αποδοχή της δυνατότητας κριτικής στο εσωτερικό των σχημάτων της ΕΑΑΚ καθώς και της ουσίας της κριτικής σε ότι αφορά την διαδικασία υπερψήφησης Ξανθόπουλου και συνολικά της δημιουργίας παρόμοιων τετελεσμένων είτε στην ΕΑΑΚ συνολικά είτε στο εσωτερικό κάθε σχήματος.

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να δίνεται η δυνατότητα στα ίδια τα σχήματα και τα συντονιστικά να αποφασίζουν για τη λειτουργία, την πολιτική λογική και την κατεύθυνση που θα κινηθούν στο κίνημα. Θέλουμε στα συντονιστικά να μιλούν τα σχήματα με αποφάσεις τους και με σεβασμό στο χρόνο. Δεν αναγνωρίζουμε στο εσωτερικό της ΕΑΑΚ άλλες συλλογικότητες εκτός από τα σχήματα.

Κάθε σχήμα έχει τη δυνατότητα να αποφασίζει δημοκρατικά με ποιά άλλα σχήματα θέλει να συνυπάρχει. Και αυτό όχι με μια λογική «διαγραφών» αλλά επειδή πρέπει να υπάρχουν σχέσεις πολιτικής εμπιστοσύνης, συντροφικότητας.

Γνώμη μας είναι πως είναι στοιχείο πραγματικής δημοκρατικής λειτουργίας των σχημάτων το να μπορούν να αυτοπροσδιοριστούν, να ορίζουν μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες τους, τόσο το περιεχόμενο, όσο και τη συγκρότηση της ΕΑΑΚ. Αντίθετα άλλες λογικές «σύνθεσης» σε ένα επίπεδο διαπραγματεύσεων και τακτικών συμβιβασμών, όχι μόνο θα ενέχει τον κίνδυνο επανάληψης τέτοιων πρακτικών, αλλά θα αφήσει πίσω του το αρνητικό ίχνος μιας αντιμετώπισης των ΕΑΑΚ ως απλής μετωπικής ομοσπονδίας, θα σημαίνει την εκ των πραγμάτων κατοχύρωση του δικαιώματος οποιουδήποτε να αναιρεί κατά περίπτωση την κατακτημένη πολιτική συμφωνία των ίδιων των σχημάτων, θα αναιρεί επί της ουσίας την αναγκαία πολιτική αυτοτέλεια των ΕΑΑΚ.

Εξυπακούεται ότι αυτή η κίνηση δεν θα έχει νόημα εάν δεν συνδυαστεί με μια ολόπλευρη κίνηση ανασυγκρότησης των ΕΑΑΚ. Στόχος θα πρέπει να είναι τα ΕΑΑΚ να αποτελέσουν σήμερα το σημείο αναφοράς ολόκληρου του διαφαινόμενου ριζοσπαστισμού μέσα στα Πανεπιστήμια και την ηγεμονική δύναμη της Αριστεράς, μέσα από την αποσαφήνιση του πολιτικού τους τόνου, την διαμόρφωση ενός μάχιμου πλαισίου δράσης απέναντι στην προώθηση της αναδιάρθρωσης (με αιχμή την αξιολόγηση και το νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά και την έρευνα και την οριοθέτηση τόσο από το Υπουργείο όσο και από τον καθηγητικό μηχανισμό), την ένταξη πολύ περισσότερων σχημάτων και συντρόφων στο εσωτερικό τους, την αναμόρφωση ενός μαζικού στυλ απεύθυνσης. Ουσιαστικά μια πραγματική επανίδρυση των ΕΑΑΚ σε πολύ καλύτερες βάσεις.

Στη βάση των παραπάνω βλέπουμε και τα εξής βήματα:

  • επανένωση των διασπασμένων σχημάτων των ΕΑΑΚ σε κάθε σχολή, φαινόμενο που χαρακτηρίζει την Αθήνα σε μεγάλο βαθμό, όχι με μια λογική «συγκόλλησης» αλλά με διάθεση για διάλογο και σύνθεση προσπαθώντας να λειανθούν οι όποιες διαφωνίες και να βρεθεί από κοινού ένα μάχιμο πρόγραμμα πάλης για την κάθε σχολή.

  • έκδοση ταχτικού περιοδικού των ΕΑΑΚ με κείμενα σχημάτων που θα αφορούν θέματα της συγκυρίας αλλά και ευρύτερα πολιτικά ή και θεωρητικά ζητήματα με χώρο για τα ανεξάρτητα σχήματα ακόμη και σε οργανωμένους χώρους αντίστοιχους των ΕΑΑΚ. Ένα δελτίο εσωτερικό – εξωτερικού χαρακτήρα που θα εκφράζει τον πλούσιο διάλογο των ΕΑΑΚ και θα συμβάλλει στη συγκρότηση ενός πολιτικού ρεύματος στα πανεπιστήμια.

Μια άλλη αριστερά είναι αναγκαία σήμερα. Μια αριστερά που θα ενώσει το λαό της Γένοβα και των απεργιών για το ασφαλιστικό, τους φοιτητές και σπουδαστές που δώσανε τη μάχη το καλοκαίρι σε μια κατεύθυνση αντικαπιταλιστική με γνώμονα τις ανάγκες και τα δικαιώματά της νεολαίας και των εργαζομένων. Σαν ΕΑΑΚ να καλέσουμε σε κάθε σχολή όλους τους αγωνιστές του κινήματος, ανένταχτους και ενταγμένους σε συλλογικότητες να παλέψουμε μαζί, όπως απαιτεί η εποχή μας, για την αριστερά και τα κινήματα της ανατροπής και της νίκης.

ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΕΙ-ΤΕΙ Αθήνας

02-03-2002

ΔΕΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ, ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ. ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!

Για μια ακόμα χρονιά η Νομική πλημμύρισε με αφίσες πολύχρωμες με ιλλουστρασιόν φυλλάδια, με τραπεζάκια που μόλις πρόσφατα απέκτησαν κόσμο. Μην ανησυχείτε: Δεν άρχισαν οι εκπτώσεις, απλά έρχονται οι φοιτητικές εκλογές. Οι φετινές όμως εκλογές θα γίνουν σε κλίμα χρωματισμένο από τις εξελίξεις στην παιδεία και στην κοινωνία γενικότερα, που απέχει πολύ από τους πανηγυρικούς τόνους που δίνουν οι επίσημες παρατάξεις.

Μετά τις 11 Σεπτέμβρη τίποτα δεν είναι όπως πριν σε όλο τον κόσμο. Η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου για την εφαρμογή της πιο αντιδραστικής και φιλοπόλεμης πολιτικής από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι άμαχοι του Αφγανιστάν υπήρξαν τα πρώτα θύματα του Παγκόσμιου Πολέμου κατά της τρομοκρατίας που κήρυξαν οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ. Ο πραγματικός στόχος όμως της νέας «Ιερής Συμμαχίας» είναι οι ίδιοι οι λαοί, είναι το τσάκισμα κάθε φωνής η οποία αντιστέκεται στην κυρίαρχη πολιτική.

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ χτυπάει νεολαία και εργαζομένους με την συνέχιση μιας συγκεκριμένης πολιτικής:

Η πολιτική της λιτότητας, της ανεργίας, των περικοπών συνεχίζεται, ευνοώντας το ελληνικό κεφάλαιο και την ανάπτυξή του. Καταρχάς στο ασφαλιστικό μετά τις περυσινές απεργίες και την υποχώρηση που αναγκάστηκε να κάνει η κυβέρνηση επανέρχεται τώρα με νέες προτάσεις. Βασικός πυρήνας της πολιτικής της είναι η λειτουργία των ταμείων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και η συνολική υπαγωγή του ασφαλιστικού συστήματος στις ανάγκες της αγοράς.

Ταυτόχρονα, χτυπάει τα δημοκρατικά μας δικαιώματα και ελευθερίες με την ψήφιση του νέου τρομονόμου που προβλέπει την παρακολούθηση των πολιτικών δραστηριοτήτων, τον ασυγκράτητο χαφιεδισμό, την απαγόρευση πορειών. Με τον ευρωτρομονόμο εξάλλου και τον συντονισμό των κυβερνήσεων της ΕΕ για την «πάταξη της τρομοκρατίας» το μάτι του νέου Μεγάλου Αδερφού δεν θα φεύγει ποτέ από πάνω μας…

Με τους Ολυμπιακούς του 2004, την νέα «μεγάλη ιδέα», βρίσκουν πρόσχημα για να περάσουν ακόμα πιο αντιδραστικά μέτρα. Τι αντιτρομοκρατικά μέτρα, τι νέοι φόροι που θα κληθούμε να πληρώσουμε, τι «μεγαλά έργα» που καταστρέφουν τους ελάχιστους χώρους πρασίνου της Αττικής. Εδώ ΔΑΠ και ΠΑΣΠ μας καλούν να γίνουμε εθελοντές σ’ αυτό το τεράστιο πανηγύρι του κέρδους και των αναβολικών…

Εκπαίδευση: Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται

Στην εκπαίδευση επιχειρείται η νέα μεγάλη τομή μετά το νόμο Αρσένη, ξεκινώντας από το νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά, την αξιολόγηση των σχολών και τις αλλαγές στα προγράμματα σπουδών. Πρόκειται για αλλαγές που προωθούνται πανευρωπαϊκά, καθώς κοινός στόχος των ευρωπαίων υπουργών παιδείας σύμφωνα με τις διακηρύξεις της Μπολώνια και της Πράγας είναι η εξομοίωση όλων των πτυχίων στον Κοινό Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης. Προφανώς, τα πτυχία θα προσαρμοστούν σύμφωνα με το αγγλοσαξονικό μοντέλο που αποτελεί μπούσουλα για όσες αλλαγές γίνονται. Πιο συγκεκριμμένα:

Νομοσχέδιο για τα Μεταπτυχιακά και την Έρευνα: Καθιερώνει το αγγλοσαξονικό μοντέλο στην Ελλάδα ιδρύοντας μάστερ και εξισώνοντας τα 4ετή πτυχία με τα 3ετή μπάτσελορ. Έτσι υποβαθμίζονται τα πτυχία μας και κόβονται τα εργασιακά δικαιώματα τα οποία μας κατοχύρωναν τα οποία περνάνε σε ένα δεύτερο κύκλο σπουδών, τα μάστερ. Ο κάτοχος μπάτσελορ πρέπει να ειδικεύεται και να επανειδικεύεται (με μάστερ, πρακτικές ασκήσεις σεμινάρια) για να μπορέσει πλέον να αποκτήσει κάποια εργασιακή προοπτική και αυτή όχι σε όλο το αντικείμενο του γενικού του πτυχίου. Και όταν η ζήτηση για την ειδίκευση που θα έχει πάρει θα πέσει, θα πρέπει να ξαναγυρίσει στα θρανία.

Δεν είναι καθόλου τυχαίες οι δηλώσεις Ευθυμίου σύμφωνα με τις οποίες το πτυχίο θα αντικατασταθεί από έναν ατομικό φάκελο προσόντων. Αντίστοιχα θα πάψουν να υπάρ5χουν και τα εργασιακά δικαιώματα που κατοχυρώνει το πτυχίο και θα αντικατασταθούν από την ατομική διαπραγμάτευση με τον εργοδότη, με δυσμενέστερους όρους. Ο στόχος του είναι ένας απόφοιτος δίχως καμιά εργασιακή εξασφάλιση που θα τρέχει συνεχώς να ειδικευτεί, που δεν θα μπορεί να διεκδικεί ούτε τα λίγα, αλλά θα παράγει πολλά.

Αξιολόγηση ΑΕΙ-ΤΕΙ: Σύμφωνα με το Υπ. Παιδείας κράτος, πρυτάνεις και επιχειρήσεις θα αξιολογήσουν τις σχολές με βάση τις ανάγκες της αγοράς για διασπασμένα πτυχία και κατακερματισμένα εργασιακά δικαιώματα. Αυτό σημαίνει ότι με κατάλληλη κατεύθυνση των χρηματοδοτήσεων και των κονδυλίων θα αναμορφωθούν τα προγράμματα σπουδών με σπάσιμο του ενιαίου πτυχίου, εισαγωγή ειδικεύσεων, δίδακτρα, λειτουργία με ιδιωτικοικονομικά κριτήρια, εντατικοποίηση των σπουδών. Καθώς το πτυχίο μας θα αλλάζει θα χάνει και την αξία του και θα αναγκαζόμαστε να αποκτάμε όλο και περισσότερους τίτλους για να βρούμε δουλειά.

Στο Οικονομικό ειδικότερα η χρονιά αυτή είναι μια από τις πιο δύσκολές στην ιστορία του. Η σχολή μας διώχθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από τη Νομική εξαιτίας της περιβόητης ανακατασκευής η οποία γίνεται(;). Έτσι έχουμε τις απαρχές της πλήρους διάσπασης του κοινωνικού χώρου του Οικονομικού. Με τη διασπορά στα… 5 σημεία του ορίζοντα το καθημερινό τρέξιμο, η δυσκολία να αναπτύξουμε οποιουδήποτε είδους συλλογικότητα, από παρέες μέχρι γενική συνέλευση είναι η καθημερινή μας πραγματικότητα. Ακατάλληλοι χώροι για διδασκαλία, έλλειψη στοιχειωδών προϋποθέσεων για τη στέγαση τόσων ανθρώπων (τουαλέτες, κυλικείο) κάνουν ακόμα πιο δύσκολη την καθημερινή μας διαβίωση.

Σίγουρα, πίσω από την όλη διαδικασία της ανακατασκευής, πέρα από την αδιαφορία των καθηγητών που δεν τους νοιάζει που θα στεγαστεί το Οικονομικό για τα 5 χρόνια που τυπικά θα κρατήσει, κρύβονται και άλλες παράμετροι. Η βιασύνη να γίνουν οι διαγωνισμοί για να ανατεθεί το έργο και να ξοδευτούν κονδύλια, το γεγονός ότι αυτό γίνεται στη Νομική, σχολή επικίνδυνη για «ανατρεπτική δράση» ενάντια στις επιδιώξεις του Υπουργείου δεν είναι τυχαίο. Καλά, για το σαμποτάρισμα των κινητοποιήσεων από τις παρατάξεις δεν χρειάζεται να σκεφτούμε και πολύ: Αυτοί μαζεύουν κουκιά για τις εκλογές.

Το Οικονομικό δεν θα μπορούσε να μείνει έξω από τις γενικότερες αλλαγές που προωθούνται στην γ’ βάθμια εκπαίδευση. Ήδη υπάρχει πρόταση του κ. Πετράκη και της ΔΑΠ να μπουν και άλλες δύο κατευθύνσεις (πληροφορικής και παιδαγωγικών) για να συνεχιστεί η πολυδιάσπαση του προγράμματος σπουδών, με απώτερο στόχο να αναγράφονται στο πτυχίο. Έτσι δεν θα βγαίνουμε οικονομολόγοι αλλά λογιστές, εκπαιδευτικοί κλπ με περιορισμένα δηλαδή εργασιακά δικαιώματα.

Ταυτόχρονα επιχειρείται τα τελευταία χρόνια μια ανευ προηγουμένου εντατικοποίηση των ρυθμών σπουδών στο Οικονομικό. Κάτι οι υποχρεωτικές πρόοδοι (βλ. Μαθηματικά Ι) που πήγαν να μπουν αλλά τις εμπόδισαν οι φοιτητές, κάτι οι υποχρεωτικές εργασίες, κάτι τα μαζικότατα κοψίματα –Λογιστική, Μαθηματικά, Μακρο, Στατιστική- προσπαθούν οι καθηγητάδες μας να μας πείσουν πως το σχολείο δεν τέλειωσε αλλά μεταφέρθηκε στο Πανεπιστήμιο. Δεν γίνεται το 80% α είναι «βλάκες» και να κόβονται σ’ ένα μάθημα, προφανώς κάτι άλλο συμβαίνει: Θέλουν απλά να μας βάλλουν στο κεφάλι πως μόνο αυτοί κατέχουν το μυστικό της Γνώσης και πως στο Ναο της Γνώσης (ο θεος να τον κάνει) αυτοί κάνουν κουμάντο. Ε, όχι, δε θα τους περάσει!

Τι λένε όμως για αυτά οι επίσημες κομματικές παρατάξεις;

ΔΑΠ είναι ο βασικός φορέας της αποπολιτικοποίησης και τη αδιαφορίας στις σχολές. Σαμποτάρει και χτυπά ανοιχτά της κινητοποιήσεις, περνάει μια λογική αδράνειας, αντιπροσώπευσης (κάτσε εσύ και η ΔΑΠ θα τα καταφέρει για σένα) ωχαδερφισμού.

– Η ΠΑΣΠ μια από τα ίδια με τους ομότεχνούς της ΔΑΠίτες, είναι εξαφανισμένη όταν υπάρχουν έντονα φοιτητικά προβλήματα αλλά εμφανίζεται όταν χρειάζεται να υποστηρίξει την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ

– Η ΠΚΣ είναι και αυτή που προωθεί τη λογική της ανάθεσης των προβλημάτων στους συνδικαλιστές, την υποταγή των αγώνων στους εκλογικούς υπολογισμούς, ενώ υποχωρεί την κρίσιμη στιγμή (βλ. καταλήψεις τον Δεκέμβρη) γιατί «δεν είναι ώριμες οι συνθήκες»

Το κοινό που έχουν όλοι αυτοί είναι ότι θέλουν να τους χρίσουμε εκπρόσωπούς δικούς μας και των αγώνων μας για να μπορούν να διαπραγματεύονται στο όνομα μας και να μας «αντιπροσωπεύουν». Θέλουν ένα φοιτητικό κίνημα του καναπέ, που τις αποφάσεις θα παίρνει μια φωτισμένη πρωτοπορία ενώ όλοι οι υπόλοιποι θα ακολουθούν τους ηγέτες.

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟΣ!

Μια σειρά γεγονότα λαμβάνουν χώρα σε ολόκληρο τον κόσμο, σαν να προσπαθούν να μας αποδείξουν ότι δεν ήρθε το «τέλος της Ιστορίας» όπως προσπαθούν να μας πείσουν: Η εξέγερση στην Αργεντινή έδειξε με τον πιο ανάγλυφο τρόπο την κρίση του συστήματος αλλά και τις δυνατότητες που έχουν οι λαοί να ανατρέψουν την πολιτική που τους πλήττει. Ταυτόχρονα, το κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση παίρνει ανατρεπτικά χαρακτηριστικά και αποτελεί μια διογκούμενη απειλή για τους «από πάνω».

Η Γένοβα αποτέλεσε ορόσημο για τους αγώνες του τελευταίου διαστήματος παγκόσμια, καθώς χιλιάδες διαδηλωτές συγκρούστηκαν με την πολιτική της φτώχειας και της ανεργίας. Πριν από λίγες βδομάδες 500.000 διαδηλωτές κατέκλυσαν τη Βαρκελώνη με κύριο σύνθημα «Εκστρατεία ενάντια στην Ευρώπη του Κεφαλαίου και του Πολέμου» την ίδια ώρα που οι ηγέτες της ΕΕ συνεδρίαζαν για να αποφασίσουν ακόμα πιο σκληρά μέτρα καταστολής με νέους τρομονόμους και ακόμα μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων με νέα μέτρα στις εργασιακές σχέσεις και στην ασφάλιση.

Μέσα σ’ αυτό το σκηνικό συνεχίζεται και η πάλη για την οικοδόμηση ενός μαχητικού ανατρεπτικού φοιτητικού κινήματος, κόντρα στη μιζέρια των Big Brother, του χαφιεδισμού και της κλειδαρότρυπας που μας προτείνουν σαν όραμα:

Γιατί τα κινήματα έχουν δείξει ότι μπορούν και πετυχαίνουν νίκες όταν συμμετέχουμε όλοι στις γενικές συνελεύσεις και τις κινητοποιήσεις, δίχως να αφήνουμε τους επαγγελματίες συνδικαλιστές να μας «εκπροσωπούν».

Γιατί πρέπει να καταλάβουμε ότι όλοι είμαστε φοιτητές με κοινά συμφέροντα τώρα μέσα στη σχολή, αλλά και κοινά εργασιακά δικαιώματα για το μέλλον και ότι μόνο αν τα διεκδικήσουμε μαζί μπορούμε να τα κατακτήσουμε.

Γιατί θέλουμε ένα πανεπιστήμιο όπου ο φοιτητής θα αντιδρά στην αυθαιρεσία του καθηγητή όταν βάζει θέματα εκτός ύλης, δε θα χάβει αυτά που θα λέει ο καθένας για την «κακή δημόσια παιδεία», θα απαιτεί και θα πετυχαίνει να έχει καλύτερες συνθήκες σπουδών και διαβίωσης. Αυτό δε μπορεί να γίνει αν δεν ακολουθήσουμε μια πορεία ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής , της οποίας όλα τα παραπάνω είναι μέρη, αν δεν βρούμε τους χαμένους δεσμούς αλληλεγγύης και κοινής δράσης όλων μας

Για να διεκδικήσουμε:

Ενιαία Δημόσια Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση , με ένα πτυχίο ανά γνωστικό κλάδο και κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα σε αυτό. Παλεύουμε για κατάργηση των νέων νόμων.

την στέγαση του Οικονομικού σε ένα ενιαίο κτίριο, ακόμα και αν χρειαστεί να σταματήσει η ανακτασκευή

αξιοπρεπείς ρυθμούς σπουδών κόντρα στην εντατικοποίηση, για να φυσήξει στα αμφιθέατρα ένας άλλος άνεμος συλλογικότητας και αλληλεγγύης

Σαν Συσπείρωση για μια Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό πιστεύουμε στην οικοδόμηση μιας άλλης Αριστεράς, ανεξάρτητης και αντικαπιταλιστικής των κινημάτων και των αγώνων που δε θα φτάνουν μέχρι ένα σημείο αλλά θα συνεχίζουν μέχρι τη νίκη . Μια αριστερά της καθημερινής πάλης, μέσα και έξω από τα αμφιθέατρα που δεν βλέπει τον εαυτό της ως σωτήρα αλλά ζει και μοιράζεται τις αγωνίες και τις ανησυχίες του κόσμου γύρω της, αναζητά και πλουτίζει από την εμπειρία του και γίνεται υπόθεση όλων όσων πλήττονται σήμερα.

Στο φόντο της επίθεσης κυβέρνησης – Υπουργείου Παιδείας ενάντια στα εναπομείναντα δικαιώματά μας πιστεύουμε πως οι φετινές φοιτητικές εκλογές είναι ιδιαίτερα σημαντικές για να εκφραστεί η τάση αντίσταση και νικηφόρας αντιπαράθεσης των φοιτητών ενάντια σ’ αυτή την πολιτική, να εκφραστεί η τάση των φοιτητών που δε βολεύονται αλλά αναζητούν διέξοδο μέσω του συλλογικού αγώνα. Γι’ αυτό πιστεύουμε πως είναι αναγκαία η στήριξη των ανεξάρτητων αριστερών σχημάτων της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης (ΕΑΑΚ) πριν – κατά και μετά τις φοιτητικές εκλογές.

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ για μια Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό-ΕΑΑΚ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ!

Τα τελευταία χρόνια στο Οικονομικό αλλά και σε άλλες σχολές γίνεται μια συνεχής προσπάθεια να αυξηθούν οι ρυθμοί σπουδών, το καθημερινό άγχος και τρέξιμο για όλους μας. Κάτω από την κάλυψη της ανάγκης για «καλύτερες σπουδές» επιβάλλονται υποχρεωτικές πρόοδοι, εργασίες, προωθούνται τα μαζικά κοψίματα. Το οικονομικό αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα:

Πέρυσι ήταν στην Μίκρο Ι που έγινε προσπάθεια για υποχρεωτική πρόοδο αλλά δεν πέρας εξαιτίας της παρέμβασης των φοιτητών

Σε κάθε εξεταστική έχουμε ποσοστά κοψίματος άνω του 70% σε μαθήματα υποχρεωτικά όπως Λογιστική, Στατιστικές κα.

Τώρα έχουμε την εξαγγελία για υποχρεωτική πρόοδο στα Μαθηματικά Ι που θα μετράει για το 1/3 του βαθμού και θα συνυπολογίζεται και τον Σεπτέμβρη.

Οι Γενικές Συνελεύσεις των φοιτητών του Οικονομικού είχαν πάγιο αίτημα την μη εφαρμογή υποχρεωτικών προόδων αλλά την εισαγωγή εναλλακτικών μορφών εξέτασης όπως οι απαλλαχτικές εργασίες και πρόοδοι. Και αυτό γιατί:

Πολλοί φοιτητές δεν μπορούν αντικειμενικά να παρακολουθήσουν ορισμένα μαθήματα, είτε γιατί εργάζονται, είτε γιατί συμπίπτει η ώρα διδασκαλίας με άλλο μάθημα. Εξάλλου, σύμφωνα με την ακαδημαϊκή παράδοση, αλλά και το νόμο, στα μη εργαστηριακά μαθήματα η παρακολούθηση είναι προαιρετική, δεν μπορούν να μπουν υποχρεωτικές πρόοδοι. Όποιος παρακολουθεί έχει σίγουρα πλεονεκτήματα στην εξεταστική, αφού έχει λύσει περισσότερες ασκήσεις, γνωρίζει τι ζητάει το μάθημα κλπ. ¨Όλοι όμως πρέπει να βαθμολογούνται από ίσης βάσης.

Σύμφωνα με τον σημερινό τρόπο διδασκαλίας, που αποτελεί αποτέλεσμα της πίεσης του φοιτητικού κινήματος, ο φοιτητής έχει το δικαίωμα να επιλέξει αν θα παρακολουθήσει ή όχι την παράδοση και να κρίνει αν τον ικανοποιεί ή όχι ο καθηγητής. Αν κρίνει πως η παράδοση δεν του προσφέρει τίποτα μπορεί να μελετήσει μόνος και να δώσει στην εξεταστική. ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΧΟΛΕΙΟ.

Συγκεκριμμένα για τα Μαθηματικά Ι να απαιτήσουμε να μην γίνει η υποχρεωτική πρόοδος, αλλά να γίνει απαλλακτική ή τουλάχιστον να προσθέτει κάποιους βαθμούς στα γραπτά. Όλοι όμως πρέπει να ξεκινάνε με άριστα το 10 στην εξεταστική. Ας μην ξεχνάμε ότι το μάθημα το δίνουν πολλές εκατοντάδες φοιτητών.

Οι όποιες πρόοδοι, εργασίες κλπ πρέπει να έχουν σκοπό να βοηθήσουν του φοιτητές όχι να τους δυσκολέψουν. Ήδη έχουμε τεράστια ποσοστά αποτυχίας στις εξεταστικές, αν όντως οι καθηγητές ήθελαν να μας βοηθήσουν θα έβαζαν προόδους και εργασίες προαιρετικές, που αν τις πέρναγες δεν θα έδινες στην εξεταστική.

Η συνεχής προσπάθεια για αύξηση της έντασης των σπουδών πρέπει να γίνει αντικείεμενο συζήτησης και δράσης από όλους μας. Δυστυχώς πολλά πράγματα αλλάζουν σιγά-σιγά χωρίς να μπορούν οι φοιτητές να αντιδράσουν συντονισμένα. Δεν είναι τυχαίο που οι καθεστωτικές παρατάξεις (ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΠΚΣ) δεν ενδιαφέρονται γι’ αυτά τα ζητήματα. Αυτοί μαζεύουν κουκιά για τις φ. εκλογές της 17ης Απρίλη.

Με συνελεύσεις και κινητοποιήσεις να απαιτήσουμε:

Ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών, όχι στην εντατικοποίηση

Να μην γίνει καμμιά υποχρεωτική πρόοδος

Να επανεξετάζεται το μάθημα όταν κόβεται πάνω από το 70%. Να μπουν εναλλαχτικές και απαλλαχτικές μορφές εξέτασης

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ για μια Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό -ΕΑΑΚ

Δεν είναι όλα όπως μας τα σερβίρουν!

Ω! Δεν Αντέχω το καλύτερο

Μα ούτε το χειρότερο μπορώ να υπομένω

Κι ελπίζοντας σε κάτι που δε θα ‘ναι πιθανό

Μα ούτε και απίθανο

Κάθομαι εδώ και περιμένω

Καταρχάς ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΕΣ ! Σε συγχαίρουμε και μεις με τη σειρά μας όχι τόσο για την εισαγωγή σου στο πανεπιστήμιο, όσο γιατί κατόρθωσες να βγεις αλώβητος από τις Συμπληγάδες του παρανοϊκού συστήματος συνεχών εξετάσεων του Λυκείου.

Σίγουρα σήμερα θα σου δόθηκε η ευκαιρία (?) να έχεις την πρώτη σου επαφή με τις κομματικές παρατάξεις της σχολής μας. Μπορεί να σου δόθηκε ένα εντυπωσιακό ντοσιέ, με προτάσεις για πανεπιστημιακή παιδεία με ιδιωτικό προσανατολισμό, ενώ ίσως κάποιοι να σου ανέλυσαν δεκάδες υπαρκτά αλλά και αρκετά ανύπαρκτα προβλήματα. Προβλήματα υπάρχουν, μα είναι σημαντικό να διαμορφώνουμε εμπεριστατωμένες απόψεις, βασισμένες σε γεγονότα. Συνοπτικά τα κύρια ζητήματα που αφορούν την πλειοψηφία των φοιτητών της σχολής μας είναι τα παρακάτω:

Η προσπάθεια του Υπ. Παιδείας εδώ και χρόνια για διάσπαση των πτυχίων με στόχο να υποβαθμιστούν τα εργασιακά μας δικαιώματα.

Η κτιριακή πολυδιάσπαση, ή αλλιώς το διαβόητο «κτιριακό». Το κτίριο της Νομικής βρίσκεται υπό ανακατασκευή και τα μαθήματα γίνονται σε 5 διαφορετικά κτίρια, κάτι που άμεσα συνεπάγεται ταλαιπωρία και πολύ χαμένο χρόνο για τους φοιτητές. Η υλικοτεχνική υποδομή (κτίρια, αίθουσες, θέρμανση, εξοπλισμός) είναι, το βλέπετε ήδη , άθλια.

Συνεχώς εντεινόμενοι ρυθμοί σπουδών, σε συνδυασμό με μαζικά κοψίματα από τους καθηγητές (έως και 95%!!!) Η φετινή αποχή των καθηγητών δημιουργεί την πιθανότητα να χαθούν η να γίνουν πρόχειρα και με άδικους για τους φοιτητές όρους 2 εξεταστικές.

Ίσως τα παραπάνω να σας φαίνονται ασήμαντα η να πιστεύεις ότι δεν σε ενδιαφέρουν καθώς είναι «προβλήματα άλλων», δυστυχώς όμως θα γίνουν και δικά σου, πριν το συνειδητοποιήσεις … Όλα αυτά δεν μπορεί και δεν πρέπει μας απογοητεύσουν και να μας οδηγήσουν σε αποστασιοποίηση ή και απομάκρυνση από τη σχολή. Δεν πρέπει να καθόμαστε και να περιμένουμε μοιρολατρικά . Το φοιτητικό κίνημα, έχει μια μεγάλη αγωνιστική ιστορία, και έχει σημειώσει σημαντικές νίκες, πετυχαίνοντας δικαιώματα που σήμερα θεωρούνται αυτονόητα, όπως το πανεπιστημιακό άσυλο και οι γενικές συνελεύσεις.

Ούτε όλοι ίδιοι είναι, όμως, ούτε είναι όλοι μόνο μπλε, πράσινο και «κόκκινο». Τουλάχιστον το κόκκινο που υπάρχει δεν είναι μόνο το… ροζέ της επίσημης αριστεράς! Η Συσπείρωση για μια αριστερή παρέμβαση στο Οικονομικό πιστεύει στη δύναμη των γενικών συνελεύσεων και στη δυνατότητά μας να διεκδικούμε ένα καλύτερο αύριο. Είναι και αυτή ένα από τα ενιαία ανεξάρτητα αριστερά φοιτητικά σχήματα (ΕΑΑΚ), τα οποία είναι ανεξάρτητα από κόμματα και παρατάξεις και δρουν στις σχολές με στόχο την καλυτέρευση των όρων της καθημερινής μας ζωής, την προάσπιση των εργασιακών μας δικαιωμάτων, ένα κίνημα που θα παλεύει για τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας

Ραντεβού στις γενικές Συνελεύσεις!

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ για μια Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό-ΕΑΑΚ

ΟΙ ΔΥΟ ΚΥΚΛΟΙ ΣΠΟΥΔΩΝ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ !

Μετά την «αξιολόγηση» των σχολών η οποία στοχεύει στη συνολική αλλαγή του τοπίου της Τριτοβάθμιας εκπαίδευσης το Υπουργείο Παιδείας ξαναχτυπά: Πριν από λίγες μέρες δόθηκε στη δημοσιότητα το νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά και την έρευνα το οποίο αφορά άμεσα τα πτυχία των τετραετών και πενταετών σχολών. Το νομοσχέδιο αυτό προωθεί την προσαρμογή του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος στο αγγλοσαξονικό μοντέλο, με τη θεσμοθέτηση δύο κύκλων σπουδών, μπάτσελορ 3 ή 4 χρόνων και μάστερ 1 ή 2 χρόνων και την θεσμοθέτηση ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων λειτουργίας των σχολών.

Πιο συγκεκριμένα το νέο νομοσχέδιο προβλέπει:

Την δημιουργία δύο τύπων μεταπτυχιακών-master:

α) Των Διπλωμάτων Προχωρημένων Σπουδών (ΔΠΣ), που θα δίνονται πάνω στο αντικείμενο της σχολής ή στο αντικείμενο μιας θεσμοθετημένης ροής ή κατεύθυνσης

β)Των Μεταπτυχιακών Διπλωμάτων Ειδίκευσης, που θα δίνονται σε συγκεκριμμένο γνωστικό αντικείμενο

Την θεσμοθέτηση των Διδακτορικών Διπλωμάτων σαν τρίτου κύκλου σπουδών

Την εξίσωση των πτυχίων των 5ετών σχολών με ΔΠΣ

Σαν αποτέλεσμα θα έχουμε την θεσμοθέτηση πλέον μιας ολόκληρης νέας βαθμίδας εκπαίδευσης, της τεταρτοβάθμιας εκπαίδευσης που αντικειμενικά θα χτυπάει και θα υποβαθμίζει τα πτυχία μας αφού θα τα εξισώνει με τα 3ετή bachelor. Το μοντέλο που προτείνει το Υπ. Παιδείας έχει συνοπτικά ως εξής: Τριετείς ή τετραετείς σπουδές που θα δίνουν ένα υποβαθμισμένο πτυχίο, διετείς ή μονοετείς μεταπτυχιακές σπουδές που θα δίνουν μια ειδίκευση, τριετείς σπουδές για να πάρεις διδακτορικό.

Η διαφορά με αυτό που ισχύει σήμερα δεν είναι μόνο οι φραγμοί που θα υπάρχουν από το ένα κύκλο στον άλλο (εξετάσεις, διπλωματικές εργασίες) αλλά κα ότι μέχρι σήμερα το πτυχίο είναι αυτό που πιστοποιεί την ικανότητά μας να εργαστούμε. Τώρα η πιστοποίηση αυτή περνάει στο δεύτερο κύκλο, αυτόν των μάστερ, καταργώντας ουσιαστικά τα εργασιακά δικαιώματα που κατοχυρώνονται στα πτυχία. Επιπλέον επειδή τα μεταπτυχιακά αναφέρονται σε πολύ πιο περιορισμένο γνωστικό αντικείμενο απ’ ότι τα σημερινά πτυχία, το 3+1 ή το 4+1 περιέχει λιγότερες γνώσεις και μικρότερη εργασιακή προοπτική από το ενιαίο τετραετές ή πενταετές πτυχίο.

Η πραγματική αξία του πτυχίου δεν είναι μόνο ότι πιστοποιεί ότι κατέχουμε κάποιες γνώσεις, αλλά κυρίως ότι κατοχυρώνει συγκεκριμμένα εργασιακά δικαιώματα και δημιουργεί συγκεκριμμένες εργασιακές απαγορεύσεις. Ο απόφοιτος Οικονομικού για παράδειγμα, μπορεί να δουλέψει σαν λογιστής, σαν τραπεζικός, σαν καθηγητής στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση, σαν υπάλληλος σε υπηρεσίες του δημόσιου τομέα και αλλού. Αυτά είναι τα εργασιακά δικαιώματα που κατοχυρώνει το πτυχίο. Ταυτόχρονα, δεν μπορεί να εργαστεί σαν γιατρός, σαν μηχανικός, σαν δικηγόρος κλπ. Αυτές είναι οι εργασιακές απαγορεύσεις που έχει.

Είναι λοιπόν φανερό ότι όσο πιο γενικά και λιγότερο διασπασμένα είναι τα πτυχία τα οποία παίρνουμε, τόσο περισσότερες ευκαιρίες έχουμε για να βρούμε μια δουλειά σχετική με αυτά. Αντίθετα, τα διασπασμένα, ειδικευμένα πτυχία μας στερούν από την εργασιακή μας προοπτική, αφού ένας απόφοιτος Λογιστικής δεν μπορεί να δουλέψει σαν τραπεζικός ή σαν καθηγητής στο Λύκειο κοκ. Γι΄ αυτό το αίτημα για μια σχολή ανά γνωστικό κλάδο, ενιαία πτυχία-ενιαία εργασιακά δικαιώματα είναι από τα βασικά αιτήματα του φοιτητικού κινήματος την τελευταία δεκαετία.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΕΟ Ν/Σ ΑΦΟΡΑ Ή ΟΧΙ ΤΑ ΤΕΤΡΑΕΤΗ ΠΤΥΧΙΑ ΣΑΝ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ;

Τα αφορά άμεσα εφόσον το νέο νομοσχέδιο μαζί με τον περσινό νόμο για την ανωτατοποίηση των ΤΕΙ θεσμοθετούν την ίδρυση των δύο κύκλων σπουδών και μετατρέπουν το πτυχίο μας σε αντίστοιχο του Μπάτσελορ. Αν κρίνουμε και από το αγγλοσαξονικό μοντέλο αλλά και από το νέο νομοσχέδιο που προβλέπει «ίδρυση ΔΠΣ εκεί όπου υπάρχουν θεσμοθετημένες κατευθύνσεις» τα πτυχία των τετραετών σχολών όχι μόνο θα υποβαθμιστούν αλλά και θα οδηγηθούν σε διασπάσεις με την αναγραφή των κατευθύνσεων στο πτυχίο. Ας μην ξεχνάμε ότι στο Οικονομικό υπάρχουν μείζονες και ελάσσονες κατευθύνσεις που ήδη διασπούν το γνωστικό μας αντικείμενο, και είναι πολύ πιθανόν ότι στο μέλλον θα αντιμετωπίσουμε κινήσεις των καθηγητών για αναγραφή της κατεύθυνσης στο πτυχίο, για κατάργηση του ενιαίου πτυχίου Οικονομικών Επιστημών, για χτύπημα των εργασιακών μας δικαιωμάτων.

Επιπλέον είναι εμφανή στο νέο νόμο τα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια λειτουργίας που θέλουν να λειτουργούν τα μεταπτυχιακά, αλλά και οι προπτυχιακές σπουδές στο μέλλον: Στο νέο νόμο προβλέπεται η καταβολή διδάκτρων από του φοιτητών ΜΔΕ και ΔΠΣ, επιχορηγήσεις και άμεση καθοδήγηση προγραμμάτων σπουδών από τις επιχειρήσεις, αλλά και δυνατότητα σε ιδιωτικούς φορείς να δημιουργούν τα δικά τους μεταπτυχιακά.

Έτσι έχουμε:

Την ένταση των ταξικών φραγμών για την πρόσβαση σε μια συγκεκριμμένη βαθμίδα της εκπαίδευσης, αφού θα μπαίνει μόνο όποιος πληρώνει.

Την άμεση και στενότερη σύνδεση των πανεπιστημίων με τις επιχειρήσεις, που θέλουν απόφοιτους μιας χρήσης, με συνεχή επανειδίκευση, για να μειώσουν το κόστος της παραγωγής

Το άνοιγμα της κερκόπορτας για την δημιουργία και αναγνώριση των ιδιωτικών Πανεπιστημίων στη χώρα μας.

Βασικός στόχος του Υπ. Παιδείας είναι η δημιουργία του νέου τύπου αποφοίτου εργαζόμενου, του απασχολήσιμου. Με το νέο ν/σ η συντριπτική πλειοψηφία των αποφοίτων θα ξεκινούν από σχεδόν μηδενική βάση μετά τη λήψη του πτυχίου και μετά κάνοντας μαστερ, πρακτικές ασκήσεις και σεμινάρια θα προσπαθούν να κατοχυρώσουν κάποια εργασιακά δικαιώματα. Ποτέ όμως δε θα κατορθώνουν να καλύψουν όλες τις δυνατότητες εργασίας που προσέφερε το ενιαίο πτυχίο. Αυτές ήταν και οι εξαγγελίες του Υπουργού Ευθυμίου όταν έλεγε ότι τα πτυχία θα καταργηθούν και θα αντικατασταθούν από τη συλλογή μορίων, πιστωτικών μονάδων.

Οι αλλαγές που προωθούνται με τα νομοθετήματα αυτά έχουν να κάνουν και με δημιουργία διαφορετικών όρων στην αγορά εργασίας: Όταν οι δύο κύκλοι σπουδών, ειδικεύσεις, καταρτίσεις και δίδακτρα θα είναι η νέα πραγματικότητα στο εκπαιδευτικό τοπίο σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο, η εργασιακή μας προοπτική θα περνάει μέσα από διαρκείς απολύσεις και επανακαταρτίσεις. Έτσι θα καταργείται κάθε δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης στους χώρου εργασίας , αφού θα κυριαρχεί ο ανταγωνισμός μεταξύ των αποφοίτων.

Αυτή είναι η κατεύθυνση του Κοινού Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης, των συνθηκών Πράγας και Μπολώνιας: Να; πάψει το πτυχίο να κατοχυρώνει εργασιακά δικαιώματα και οι φοιτητές να μετατραπούν σε ελαστικούς εργαζόμενους χωρίς καμμιά εξασφάλιση.

Το φοιτητικό κίνημα που πέρυσι έσπασε στην πράξη την πολιτική Κυβέρνησης-Υπουργείου Παιδείας με το μπλοκάρισμα του ν. για τα ΤΕΙ μπορεί και πρέπει να απαντήσει στις αλλαγές που προωθούνται και να διεκδικήσει:

-Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση, με άρση του διαχωρισμού ΑΕΙ-Τει και μια σχολή ανά γνωστικό κλάδο.

-Ενιαία πτυχία που θα είναι η μόνη προϋπόθεση για εργασία. Ενάντια σε κάθε είδους ειδίκευση και διάσπαση των γνωστικών αντικειμένων

-Δημόσιο Δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης όχι στα δίδακτρα.

-Όχι σε κάθε είδους αξιολόγηση από επιχειρήσεις, υπουργείο καθηγητές

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ για μια Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό-ΕΑΑΚ

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΑΝΑΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΣΤΕΓΑΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΣΕ ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ ΚΤΙΡΙΟ

Δεν πρόλαβε καλά καλά να τελειώσει η εξεταστική του Γενάρη-Φλεβάρη και να συνέλθουμε όλοι μας από τα δύσκολα θέματα και τη … σφαγή που μέλλεται να έρθει και μας ανακοινώθηκε ότι μέσα στις επόμενες βδομάδες θα ξεκινήσει το πρώτο μέρος της ανακατασκευής της Νομικής. Έτσι, προβλέπεται πως για τα επόμενα 2,5 τουλάχιστον χρόνια θα κλείσει όλο το κτίριο της Σίνα 4, δηλαδή ο χώρος του κυλικείου , η Τριανταφυλλοπούλου και όσες αίθουσες βρίσκονται από πάνω της. Το οικονομικό, λοιπόν, θα αναγκαστεί να κάνει τα κύρια μαθήματα στην Οικονομίδου, ενώ θα γίνονται μαθήματα και στην Ιπποκράτους, Σταδίου, Αριστείδου, Ευριπίδου.

Αυτή η πολυδιάσπαση θα έχει για όλους μας αρνητικά αποτελέσματα που τα είχαμε επισημάνει σαν Σύλλογος το προηγούμενο χρονικό διάστημα και δεν είναι άλλα από:

Τον κατακερματισμό του κοινωνικού χώρου της Σχολής. Την αδυναμία ανάπτυξης οποιασδήποτε συλλογικότητας, από παρέα μέχρι Γενική Συνέλευση.

Το συνεχές τρέξιμο στο οποίο θα αναγκαστούμε, για να προλαβαίνουμε τα μαθήματα από κτίριο σε κτίριο.

Την ουσιαστική κατάργηση του ασύλου, αφού κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει αν και εφ ‘ όσον υπάρχει Άσυλο στις εκτός Νομικής αίθουσες και κατά πόσον είναι δυνατή και επιτρέπεται η πολιτική δράση σ’ αυτές.

Τη στέγαση σε ακατάλληλες για διδασκαλία αίθουσες όπως είναι όλες οι αίθουσες εκτός Νομικής αλλά και η Οικονομίδου. Ιδιαίτερα η τελευταία, όχι μόνο δεν μπορεί να στεγάσει μαθήματα όπως Μαθηματικά Ι και ΙΙ αλλά είναι και επικίνδυνη μετά τον τελευταίο σεισμό και γι’ αυτό το λόγο είχε κλείσει για δύο χρόνια.

Όλα αυτά συμβαίνουν παρά τις δεσμεύσεις που είχαν πάρει και οι καθηγητές της σχολής στη συνέλευσή τους και οι πρόεδροι τω τριών τμημάτων (οικονομικού, νομικού, πολιτικού) πριν τα Χριστούγεννα, μετά από τις φοιτητικές κινητοποιήσεις, ότι ανακατασκευή δεν θα ξεκινήσει αν δεν υπάρχει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα –που είναι ;- πρόβλεψη για χρηματοδότηση –ο κ, Κιουλάφας, πρόεδρος του Οικονομικού είπε πως τα λεφτά επαρκούν για ένα μόνο χρόνο και μετά η Νομική θα μείνει χωρίς να μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Τίποτα από όλα αυτά δεν υπάρχει. Η ανακατασκευή ξεκινά χωρίς σίγουρη χρηματοδότηση, χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα, απλά και μόνο για να καλυφθούν προϋπολογισμοί και να ξοδευτούν κονδύλια.

Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ !

ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΑΜΕΣΑ ΣΕ ΝΕΑ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΚΑΤΑΣΚΕΥΗ

Όλοι αναγνωρίζουν την ανάγκη για βελτίωση της υποδομής της Νομικής, για επιδιορθώσεις και αλλαγές στις αίθουσες. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει αν δεν διασφαλιστεί η ΕΝΙΑΙΑ στέγαση του Οικονομικού και των άλλων τμημάτων της Νομικής. Κτίρια υπάρχουν όπως και λύσεις και είναι καθήκον του πρύτανη και των καθηγητών να εξασφαλίσουν την ενιαία λειτουργία των σχολών.

Εμείς, πιστεύουμε πως πρέπει οι φοιτητές του Οικονομικού να ζουν και να φοιτούν σε ένα χώρο που θα τους καλύπτει τις στοιχειώδεις ανάγκες για ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών, που θα τους δίνει τη δυνατότητα δημιουργικής πολιτικής και πολιτιστικής δραστηριότητας. Πιστεύομε πως πρέπει να παλέψουμε όλοι, κόντρα σε επίσημα κόμματα και παρατάξεις, για να αποδείξουμε πως ούτε κουτόχορτο τρώμε, αλλά ούτε και θα μπορέσουν να μας κλείσουν σε … στάνη.

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ για μια Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό -ΕΑΑΚ

  • Kατηγορίες

  • Σιγά μην κλάψω!

    Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω. Και πως ο κόσμος είν’ ανήμερο θεριό κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω. Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω. Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ’ αλλάξω. Μα εγώ μ΄ ένα άγριο περήφανο χορό σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω. Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ, σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.
  • Photobucket ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΡΩΤΟ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ!! Photobucket Photobucket Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα, θα σας ρημάξω στις κλωτσιές στην ανηφόρα Άμα τα πάρω δε θα μπορέσουν δυο διμοιρίες από ΜΑΤ να με βολέψουν Κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι, κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό Έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι, τη φαντασία μου χορεύω στο κενό