Να σταματήσουν εδώ και τώρα τα μαζικά κοψίματα!

Την Τετάρτη που πέρασε (5/5) πραγματοποιήθηκε η μηνιαία γενική συνέλευση του τμήματος (δηλ. των καθηγητών). Μία συνέλευση από την οποία οι ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και ΠΚΣ ήταν ανύπαρκτες (προτίμησαν το προεκλογικό μάζεμα κουκιών..). Εμείς, σαν Συσπείρωση για μια Αριστερή παρέμβαση στο Οικονομικό, καλέσαμε τον κοσμο σε μαζική παράσταση διαμαρτυρίας για το θέμα της εξεταστικής, την οποία και πραγματοποιήσαμε.

Στην εξεταστική του εαρινού εξαμήνου έγινε για άλλη μια φορά η… σφαγή του Δράμαλη! Μαζικά κοψίματα της τάξης του 65% (Δημόσια), 70% (Μαθηματικά 1, Μίκρο1) και… 80% !!! (Μαθηματικά 2).

Σαν πρώτη κίνηση θέσαμε το ζήτημα στη Γ.Σ. τμήματος καταγγέλοντας την απαράδεκτη αυτή τακτική ορισμένων καθηγητών. Απαιτήσαμε να γίνει πράξη επιτέλους το πάγιο αίτημα του συλλόγου μας (ψηφισμένο από άπειρες γενικές συνελέυσεις) για επανάληψη της εξέτασης οταν κόβεται πάνω από το 70%. Δεν είναι δυνατόν να είμαστε όλοι βλάκες και αδιάβαστοι. Το τμήμα (μέσω του προέδρου) απάντησε πως το θέμα αυτο πρέπει να ξανασυζητηθεί στις συνεδριάσεις των επιμέρους τομέων.

Επίσης, καταγγείλαμε την προσπάθεια ορισμένων παρατάξεων (λέγε με ΔΑΠ..) να υποκαταστήσουν τη γραμματεία, μέσω της «ανακοίνωσης» βαθμολογιών. Ο ρόλος των παρατάξεων δεν είναι να υποκαθιστούν το τμήμα. Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων είναι δουλειά της γραμματείας και κανενός αλλου. Γιατί πληρώνεται άλλωστε??

Πιστέυουμε πως το πρώτο βήμα πραγματοποιήθηκε. Καλουμε τους φοιτητές να δράσουν μαζικά σαν σύλλογος (διαμαρτυρίες στις ώρες των μαθήματων με μεγάλα ποσοστά αποτυχίας, συμμετοχή στις σύνελευσεις τμήματος και φοιτητών) ώστε να δοθεί τέλος στην κοροϊδια. Τα μαζικά κοψίματα δημιουργούν προβλήματα σε ολους μας, ήρθε η ώρα να σταματήσουν.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

  • Επανάληψη της εξέτασης οταν κόβεται πάνω από το 70% των έξεταζόμενων.

  • Το πρόγραμμα της εξεταστικής να βγαίνει πριν από τις δηλώσεις μαθημάτων.

  • Να αυξηθεί ο χρόνος εξέτασης σε τρίωρο.

  • Εναλλακτικές μορφές εξέτασεων (απαλλακτικές εργασίες με δωρέαν βιβλιογραφία, προαιρετικές πρόοδοι).

  • Δημοσίευση των απαντήσεων κάθε εξεταζόμενου μαθήματος στον πίνακα ανακοινώσεων.

  • Ανωνυμία γραπτών.

  • Οχι στα θέματα εκτος ύλης.

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ για μια Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό- Ε.Α.Α.Κ.

Advertisements

ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΥΨΩΝΟΥΜΕ ΠΥΡΓΟ ΑΤΙΘΑΣΟ !

(Το κείμενο που ακολουθεί στηρίζεται στην εισήγηση και τις καταλήξεις της Πανελλαδικής
Συνέλευσης της Πρωτοβουλίας Αγώνα Θεσσαλονίκη 2003 στη Θεσσαλονίκη την Κυριακή
22/06 και κατατίθεται για να συμβάλει στη συνολική συζήτηση για την «επόμενη μέρα» της
Πρωτοβουλίας)

Όταν λίγες μέρες πριν αναχωρήσουμε για τη Θεσσαλονίκη γινόταν η τελευταία
συνέλευση της Πρωτοβουλίας στην Αθήνα και υποστηρίζαμε ότι την Κυριακή 22
Ιούνη θα ξημέρωνε μια άλλη μέρα για το κίνημα και τη ριζοσπαστική αριστερά δεν
μπορούσαμε να φανταστούμε ότι αυτό θα έπαιρνε τα χαρακτηριστικά και τη μορφή
που ζήσαμε αυτές τις μέρες.
Η Πρωτοβουλία Αγώνα Θεσσαλονίκη 2003 κατάφερε να διαψεύσει όλες τις
Κασσάνδρες και τους καλοθελητές και να μπορέσει όχι μόνο να επιβιώσει αλλά σε
κάθε βήμα να γίνεται όλο και πιο μαζική, πιο αποφασιστική, πιο δυναμική. Κατάφερε
εκείνο το πρώτο χαμόγελο που σκίρτησε στο Ναύπλιο να μετατραπεί στο μεγάλο
πρόσωπο χαράς το βράδυ του Σαββάτου καθώς τα μπλοκ της Πρωτοβουλίας
πλημμύριζαν την Τσιμισκή.
8000 άνθρωποι από όλη την Ελλάδα, από
ένα ευρύτατο φάσμα ηλικιών, κοινωνικών
χώρων και περιοχών διαδήλωσαν με την
Πρωτοβουλία σε μια από τις μεγαλύτερες
πολιτικές διαδηλώσεις που έκανε ποτέ η
ριζοσπαστική αριστερά στον τόπο μας.
Φάνηκε ότι το εγχείρημα και δυναμική είχε
και διάρκεια!
Και αυτό το κατάφερε η Πρωτοβουλία γιατί
είχε μια σειρά από κρίσιμα πολιτικά
χαρακτηριστικά:
Δεν ήταν απλώς μια προσπάθεια να πάρουμε και εμείς λίγη από την αίγλη του antiglobal
κινήματος, ούτε ήταν ένα τεχνητό κατασκεύασμα για να μπορέσουν κάποιες
πολιτικές τάσεις να έχουν δυνατότητα παρουσίας στη Θεσσαλονίκη. Αντίθετα ήταν
ένα εγχείρημα που από την αρχή, από τον ίδιο τον τρόπο συγκρότησής του
συνδέθηκε με μια πραγματική κοινωνική δυναμική, με ένα πλατύ φάσμα αντιστάσεων
και αγωνιστικών πρακτικών. Γι’ αυτό και από την αρχήν πήραμε την επιλογή να μην
είναι ένα μέτωπο κορυφής οργανώσεων, αλλά μια προσπάθεια να συσπειρωθούν
σχήματα, παρεμβάσεις, κινήσεις.
Αυτό άλλωστε αντιστοιχούσε και σε μια θεμελιακή αντίληψη που είχαμε για το πώς
μπορεί να συγκροτηθεί σήμερα ένα κίνημα κατά της Ε.Ε. ή ευρύτερα κατά της
ιμπεριαλιστικής – καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Η αντίληψη αυτή επέμεινε ότι
τέτοια κινήματα μπορούν να έχουν αποτελέσματα και να είναι πραγματικά μαχητικά
μόνο όταν προκύπτουν, όταν αναδύονται μέσα από τις συγκεκριμένες αντιθέσεις και
τη συγκυρία της ταξικής πάλης σε κάθε χώρα. Όταν αυτοί που κατεβαίνουν στο
δρόμο δεν είναι γενικά κι αφηρημένα «ακτιβιστές» αλλά πάνω από όλα αγωνιστές
από συγκεκριμένους χώρους και κοινωνικά μέτωπα. Όταν δηλαδή το «κίνημα κατά
της παγκοσμιοποίησης» δεν είναι απλώς μια ιδεολογική αναφορά ή ένα συμβολικό
στοιχείο, αλλά μια πραγματική πολιτική και ιδεολογική συμπύκνωση ευρύτερων
τάσεων και κοινωνικών διεργασιών, διεκδικήσεων, αντιστάσεων.
Ήταν ένα εγχείρημα με σαφές πολιτικό περιεχόμενο
Να το πούμε πολύ απλά: Σε πολύ μεγάλο βαθμό όλο το φάσμα τέτοιου είδους
πρακτικών και κινημάτων διαπερνάται από μια καθοριστική ταλάντευση: Από μια
τείνουν προς έναν αυθεντικό ριζοσπαστισμό που εκφράζει πραγματικά στοιχεία
αγωνιστικής ανάκαμψης, ταξικής αυτοπεποίθησης και αριστερής αναζήτησης καθώς
και ανεξαρτησίας απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική. Από την άλλη υπάρχει η
προσπάθεια συγκεκριμένων κρατικών και κομματικών κέντρων να αξιοποιήσουν όλη
αυτή την κινηματική δυναμική ως το πολιτικό και ιδεολογικό εργαστήρι διαμόρφωσης
μιας νέας σοσιαλδημοκρατίας.
Απέναντι σε αυτή την πρόκληση η Πρωτοβουλία κατάφερε να δείξει ότι υπάρχει μια
δυνατότητα οι σαφείς πολιτικές οριοθετήσεις (τα τέσσερα «αντί» της Πρωτοβουλίας:
αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντι-Ε.Ε., αντικυβερνητική) να συμβαδίζουν με
την γραμμή μαζών και την πλειοψηφική απεύθυνση, ότι προϋπόθεση για να μπορεί
κανείς να έχει μεγάλα μπλοκ και μεγάλες κινητοποιήσεις δεν είναι υποχρεωτικό το
μινιμάρισμα της γραμμής, αλλά αντίθετα μπορεί να είναι πολύ πιο αποτελεσματικός ο
συνδυασμός ανάμεσα στη συγκρότηση κοινωνικών συμμαχιών και την προβολή μιας
ξεκάθαρης πολιτικής άποψης. Γιατί σήμερα, άλλωστε, το να επιλέγει κανείς ξεκάθαρες
πολιτικές οριοθετήσεις δεν είναι απλώς ένας πολιτικός υποκειμενισμός, είναι
ταυτόχρονα και προϋπόθεση για να μπορούν οι όποιες διεκδικήσεις να έχουν μια
νικηφόρα προοπτική, να μπορούν να συγκρούονται με τον πυρήνα της κυρίαρχης
πολιτικής.
Και θα πρέπει να πούμε εδώ ότι στη Θεσσαλονίκη, πολύ περισσότερο από ό,τι σε
άλλες συνόδους η Πρωτοβουλία υπήρξε ένα από τα πιο μαζικά εγχειρήματα
αυτοτελούς παρουσίας της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Ήταν ένα εγχείρημα το οποίο μπόρεσε να μιλήσει και να παρέμβει σε όλους τους
κρίσιμους πολιτικούς κόμβους της περιόδου
1. Είχε μια σαφή αντι-ΕΕ τοποθέτηση σε μια περίοδο που δρομολογούνται
αντιδραστικές τομές με τη διεύρυνση, το Ευρω-σύνταγμα, τις απόπειρες
χάραξης Ευρωπαϊκού στρατηγικού δόγματος, τις τρομο-συμφωνίες με τις
ΗΠΑ, που αναιρούνται μηχανισμοί που λειτουργούσαν μέχρι τώρα ως τρόποι
απόσπασης συναίνεσης (επιδοτήσεις, βέτο κλπ), και η Ε.Ε. λειτουργεί ως ένα
πραγματικό ατσάλινο κλουβί ενός βίαιου καπιταλιστικού εκσυγχρονισμού.
Και το λέμε αυτό γιατί επιμένουμε ότι σήμερα η τοποθέτηση απέναντι στην
Ε.Ε., η επιλογή μιας θέσης αντίθεσης, ρήξης, ανατροπής ή μιας θέσης γενικής
επίκλησης μιας «καλύτερης» Ευρώπης αποτελεί μία από τις πιο βασικές
διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε μια ριζοσπαστική και μια ρεφορμιστική
τοποθέτηση.
2. Μπόρεσε να παρέμβει μέσα στην τεράστια δυναμική που ανέδειξε η αντίθεση
στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στο Ιράκ, ακριβώς γιατί αντιληφθήκαμε ότι
σήμερα γύρω από το θέμα αυτό δεν καταγράφεται μόνο μια αντίθεση στην
ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα, αλλά και μια συνολικότερη αντίθεση στην
κοινωνική βαρβαρότητα του σύγχρονου καπιταλισμού.
3. Μπόρεσε με τρόπο επίμονο και συστηματικό να αναδείξει μια σαφή αντίθεση
στην κυβερνητική πολιτική, να σπάσει την ιδιότυπη εικόνα Ιανού με τα δύο
πρόσωπα που προσπάθησε να καλλιεργήσει το ΠΑΣΟΚ, παίζοντας από τη μια
με τους διαδηλωτές και το κίνημα, από την άλλη με τη σύνοδο κορυφής της
Ε.Ε., κίνηση στην οποία το ΠΑΣΟΚ είχε την σαφή συναίνεση και στήριξη του
Συνασπισμού και του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ.
4. Κατάφερε να σπάσει ένα κλίμα επεισοδιοφοβίας και προληπτικής
τρομοκρατίας σε όλη την πορεία προς την Θεσσαλονίκη.
5. Μπόρεσε να αντισταθεί έμπρακτα στη λογική των κόκκινων ζωνών. Εμείς δεν
εξαγγείλαμε μεγαλόστομα την «πολιτική ανυπακοή μας» για να υπακούσουμε
μετά στις κομματικές επιλογές του Συνασπισμού και να μην κάνουμε τίποτε,
όπως έκανε το Φόρουμ. Εμείς ήμασταν την ώρα που έπρεπε, στο σημείο που
έπρεπε, με τον τρόπο που έπρεπε: όχι σαν μια καρικατούρα «μαχητών του
δρόμου», αλλά ως αγωνιζόμενοι συνδικαλιστές, εργαζόμενοι, νέοι, με το
πρόσωπο, την αποφασιστικότητα, το δυναμισμό που έπρεπε.
Γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά τα όρια τέτοιων συμβολικών χειρονομιών.
Γνωρίζουμε ότι οι πραγματικές κόκκινες ζώνες βρίσκονται αλλού, στη δουλειά
και την εκπαίδευση. Γνωρίζουμε επίσης ότι θα ήταν πολύ προβληματικό να
πιστεύουμε ότι η ταξική πάλη είναι μια συμβολική σύγκρουση. Ούτε πρόκειται
να φετιχοποιήσουμε τέτοιες πρακτικές, ακριβώς γιατί ξέρουμε πού δίνονται οι
πραγματικές συγκρούσεις.
Όμως δεν έπρεπε και δεν μπορούσαμε
να συμβιβαστούμε με ένα κλίμα
απαγορεύσεων και περιορισμών. Δεν
έπρεπε και δεν μπορούσαμε να
ταυτιστούμε ούτε με την υποταγή στην
απαγόρευση που επέλεξαν το ΚΚΕ και
το Φόρουμ, ούτε βέβαια με την
αισθητική της τυφλής θεαματικής βίας
άλλων χώρων. Έπρεπε να επιλέξουμε
αυτό που κάναμε: τη μαζική λαϊκή
ανοιχτή σύγκρουση.
6. Ήμασταν ο μόνος χώρος που από την αρχή επιμείναμε με συνέπεια και
συγκεκριμένες προτάσεις στην διατύπωση ενωτικών προτάσεων για το κίνημα
στη βάση ενός ελάχιστου αναγκαίου πολιτικού πλαισίου, γυρνώντας την
πλάτη στη λογική των κομματικών παρελάσεων που είχαν άλλες
πρωτοβουλίες και σεβόμενοι την πραγματική ανάγκη των ίδιων των
εργαζόμενων και των νέων για μια ενωτική αγωνιστική δράση.
Ταυτόχρονα η Πρωτοβουλία ήταν ένα εγχείρημα το οποίο απέπνεε έναν άλλο
πολιτικό πολιτισμό, αποτελώντας μια πραγματική τομή στην ικανότητα της
ριζοσπαστικής αριστεράς να κάνει πολιτική, να έχει κοινή δράση, να αναπτύσσει έναν
πολιτικοθεωρητικό διάλογο. Στοιχεία αυτού του άλλου πολιτικού πολιτισμού ήταν
• Η δημοκρατική λειτουργία, η ικανότητα να συζητούμε και να αποφασίζουμε
σε συνελεύσεις, να διορθώνουμε λάθη και να επανεξετάζουμε κατευθύνσεις
και να μην μένουμε σε μια κοπτοραπτική κορυφής.
• Η δυνατότητα να συνθέτουμε και αυτή η σύνθεση να μην είναι ένας «μέσος
όρος», αλλά μια πολιτική τοποθέτηση με πραγματική προωθητική δύναμη
• Η ικανότητα να οικοδομούμε τρόπους και δρόμους συντροφικής συνεννόησης
και συνύπαρξης.
• Η δυνατότητα που δόθηκε ώστε η Πρωτοβουλία να μην είναι ένα «κεντρικό
καπέλο» αλλά ένας πραγματικά ζωντανός πολιτικός χώρος, με κεντρικές και
τοπικές λειτουργίες, αποκεντρωμένα χαρακτηριστικά, με δυνατότητα
αυτενέργειας και ανάληψης πρωτοβουλιών.
Η Πρωτοβουλία έδειξε ταυτόχρονα την ικανότητά της να μπορεί να
κινητοποιήσει ένα ευρύτερο δυναμικό, να αξιοποιήσει τις δημιουργικές του
ικανότητες, να μπορεί να επιτυγχάνει τεράστια οργανωτικά αποτελέσματα
στηριζόμενη αποκλειστικά και μόνο στις δυνάμεις των μελών της και όχι σε
κάποια εξωτερική, κρατική ή κομματική στήριξη.
• Και στο σημείο αυτό θεωρούμε
ιδιαίτερα επιτυχημένη την όλη
διοργάνωση του
αντικαπιταλιστικού,
αντιιμπεριαλιστιακού camping
της Πρωτοβουλίας. Η
δυνατότητα που δόθηκε για να
μείνουν, να σιτιστούν τόσοι
σύντροφοι, να μετακινηθούν
συντονισμένα στη Θεσσαλονίκη
και τη Χαλκιδική, καθώς και η
διοργάνωση των εκδηλώσεων,
όλα αυτά αποτέλεσαν ένα πραγματικό επίτευγμα. Γι’ αυτό το λόγο και αξίζουν
συγχαρητήρια σε όλους όσους δούλεψαν για να στηθεί το camping, κράτησαν
τα μπαρ και τις ψησταριές, έστησαν τις εκδηλώσεις, περιφρούρησαν τους
χώρους, και αντιμετώπισαν αποτελεσματικά έναν τεράστιο όγκο
προβλημάτων.
Συνολική εκτιμούμε ότι η Πρωτοβουλία έδειξε ότι μπορούν να έχουν διάρκεια μόνο
εκείνα τα μορφώματα που δεν μένουν στην απλή συνδικαλιστική δράση (γειώνονται
όμως σε αυτή), αλλά και δεν ακολουθούν την πεπατημένη του κλασικού μετώπου
κορυφής. Και με αυτή την έννοια για τη ριζοσπαστική αριστερά η Πρωτοβουλία δεν
είναι μόνο ένα μαζικότατο εγχείρημα, αλλά και ιστορικά πρωτότυπο. Και γι’ αυτό
μπόρεσε να έχει έναν δυναμισμό που δεν είχε καμία από τις υπόλοιπες πρωτοβουλίες.
Όλα αυτά όμως δεν πρέπει να μας κάνουν να παραβλέψουμε και μια σειρά από
προβλήματα και αντιφάσεις που διαπέρασαν το εγχείρημά μας και τις οποίες έχουμε
μπροστά μας
Πρώτον και κυριότερο: Η Ελληνική Προεδρία μπορεί να σημαδεύτηκε από την
επιστροφή στους δρόμους μεγάλων μαζών, όμως έλειψε το κρίσιμο στοιχείο της
μαχητικής κοινωνικής διεκδίκησης, έλειψαν οι απεργίες, οι φοιτητικές και εργατικές
κινητοποιήσεις. Αυτό είναι μία από τις βασικότερες προκλήσεις για το επόμενο
διάστημα.
Δεν μπορεί και δεν πρέπει σήμερα η αντι-ΕΕ και αντικυβερνητική δράση να είναι μόνο
μία γενική πολιτική έγκληση, οφείλει να μεταφράζεται και σε συγκεκριμένη κοινωνική
παρέμβαση και αγωνιστική δράση. Δεν πρέπει να αρκούμαστε μόνο σε μια
συμπόρευση στα μπλοκ μιας διαδήλωσης, θα πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε τη
δυναμική μας στα συγκεκριμένα αποτελέσματα της δράσης μας.
Κομβικό είναι σε αυτή τη κατεύθυνση να προχωρήσουμε αποφασιστικά στα αναγκαία
βήματα για τη συγκρότηση της εργατικής Πρωτοβουλίας, της πανελλαδικής
δικτύωσης σχημάτων και αγωνιστών από χώρους δουλειάς με τον τρόπο που
συζητήθηκε και στη σχετική συζήτηση στα πλαίσια του camping. Χρειαζόμαστε
δηλαδή ένα εγχείρημα συμπόρευσης ενός ευρύτερου δυναμικού από εργασιακά
σχήματα, υπέρβασης τόσο μιας λογικής εγκλεισμού στο επιμέρους, όσο και μιας
υπερπολιτικής απογείωσης από τις συγκεκριμένες μάχες, ένα εγχείρημα που να έχει
γραμμή μαζών, αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης που να συνδυάζει τους άμεσους
στόχους με την πιο συνολική ανάδειξη των σύγχρονων εργατικών αναγκών και
δικαιωμάτων, και απεύθυνση σε όλο το φάσμα της μισθωτής εργασίας.
Δεύτερον, εξακολουθεί να υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι σχημάτων που δεν έχουν
μπλεχτεί με την Πρωτοβουλία για μια σειρά από λόγους. Αυτό ήταν ένα βασικό
έλλειμμα που σε αρκετές περιπτώσεις περιόρισε τη δυναμική μας και δεν επέτρεψε
μια πιο δημιουργική διαδικασία της Πρωτοβουλίας που να γινόταν υπόθεση των ίδιων
των σχημάτων.
Τρίτον, παρότι άνοιξε ένας πολιτικός και θεωρητικός διάλογος, αυτός δεν είχε την
κλίμακα που θα έπρεπε, ούτε μπόρεσε να αναδείξει συστηματικά τις οριοθετήσεις, να
ξεδιπλώσει τις αντιθέσεις, να επιτρέψει μετατοπίσεις. Όμως πρέπει να πούμε ότι
καταφέραμε σε αρκετές περιπτώσεις να έχουμε μια έμπρακτη μεθοδολογία πολιτικού
διαλόγου: στην εκδήλωση για τον πόλεμο, στις δύο ημερίδες – αντισυνόδους, σε
μερικές από τις εκδηλώσεις του camping.
Τέταρτον, σε αρκετές περιπτώσεις ταλαντευτήκαμε γύρω από λογικές στην
πραγματικότητα ξένες προς τη δυναμική του εγχειρήματος, λογικές είτε πλήρους
υποταγής μας σε άλλα πολιτικά κέντρα, έστω και υπό το πρίσμα μιας ενωτικής
απεύθυνσης, είτε από την άλλη λογικών μειοψηφικών, λογικών μιας μυωπικής
προσήλωσης στην πεπατημένη του εγκλεισμού στον εαυτό μας. Ταυτόχρονα αρκετές
φορές διαλέξαμε το λάθος τρόπο να δείξουμε τη διαφωνία μας μέσα από την μη
παρουσία μας σε ό,τι δεν μας άρεσε ή σε ό,τι δεν συμφωνούσαμε πλήρως.
Όμως αυτό που μένει είναι μια πραγματική
δυναμική, αυτή η συγκλονιστική παρουσία χιλιάδων
συντρόφων στο δρόμο, αυτή η αίσθηση ότι από
όλα τα πολιτικά σχέδια που δοκιμάστηκαν στη
Θεσσαλονίκη το πιο πετυχημένο ήταν η
Πρωτοβουλία. Γι’ αυτό και δεν είχαμε την γκρίνια
που διαπέρασε όλες τις άλλες πρωτοβουλίες,
συμπεριλαμβανομένου και του black Block.
Όμως αυτό που μας φέρνει αντιμέτωπους με το ζήτημα της προοπτικής:
Είναι αλήθεια ότι η Πρωτοβουλία Αγώνα Θεσσαλονίκη 2003 ήταν ένα εγχείρημα με
σαφή χρονικό ορίζοντα: το εξάμηνο της ελληνικής προεδρίας.
Από την άλλη όμως δεν μπορούμε απέναντι σε όλη αυτή τη δυναμική, απέναντι σε
όλο αυτό τον παλμό, όλη αυτή την εμπειρία, όλες αυτές τις επαφές και τα δίκτυα που
ξαναστήθηκαν σε όλη την Ελλάδα, να πούμε ότι το κλείνουμε εδώ και επιστρέφουμε
στην προηγούμενη κατάσταση του κατακερματισμού και της απομόνωσης των
σχημάτων, της αδυναμίας συνεννόησης, της μικρής κλίμακας.
Εμείς λέμε ότι δεν γυρνάμε πίσω γιατί η πραγματικότητα της ριζοσπαστικής
αριστεράς έχει αλλάξει με τρόπο μη αντιστρέψιμο.
Και εδώ θα πρέπει να είμαστε καθαροί: Υπάρχουν δύο πραγματικά ερωτήματα
μπροστά μας:
Το ένα είναι πιο συνολικό και αφορά την ανασύνθεση της ριζοσπαστικής –
επαναστατικής αριστεράς, μια συνολική προσπάθεια να υπάρξει ένας πόλος κοινωνικά
γειωμένος και πολιτικά αναγνωρίσιμος στην ελληνική κοινωνία. Όντως η
Πρωτοβουλία και η δυναμική της σχετίζονται μια τέτοια διαλεκτική. Όμως θα ήταν
λάθος οποιαδήποτε μηχανιστική ταύτιση της Πρωτοβουλίας με την υπόθεση της
συγκρότηση του ριζοσπαστικού πόλου.
Το άλλο ερώτημα αφορά το αν μπορεί να συνεχίσει ένας χώρος που να συμπυκνώνει
όλη αυτή τη πολιτική και κινηματική δυναμική, ένας χώρος που να διατηρεί μια
δυνατότητα αγωνιστικού συντονισμού και κινητοποίησης όλου αυτού του δυναμικού,
ένας πολιτικοκινηματικός συντονισμός και συσπείρωση σχημάτων, παρεμβάσεων και
αγωνιστών.
Σε αυτά τα ερωτήματα πιστεύουμε ότι θα πρέπει να απαντήσουμε θετικά, να
υπερβούμε τους εαυτούς μας και να δείξουμε ότι η ριζοσπαστική αριστερά μπορεί να
έχει εγχειρήματα με διάρκεια, εγχειρήματα που δεν θα μένουν στο επίπεδο μιας καλής
ευκαιρίας που χάθηκε.
Σε αυτά τα πλαίσια προτείνουμε η Πρωτοβουλία Αγώνα Θεσσαλονίκη 2003 να μην
έχει ημερομηνία λήξης και πλέον ως Πρωτοβουλία Αγώνα να παραμείνει ως ένας
πολιτικοκινημαστικός συντονισμός και συσπείρωση σχημάτων, παρεμβάσεων,
κινήσεων, αγωνιστών σε αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση,
διατηρώντας ως βασική πολιτική οριοθέτησή της αυτή που αποτυπώνεται στα βασικά
κείμενα που έχει βγάλει μέχρι τώρα και στη συλλογική προσπάθεια για την ανάπτυξη
και την εμβάθυνσή τους. Για να το κάνει αυτό θα πρέπει
• Να βαθύνει την πολιτική της σύνθεση σε σχέση με τη μορφή του
ιμπεριαλισμού σήμερα, τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου καπιταλισμού, τις
βασικές τάσεις των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων.
• Να αναδείξει τη σημασία των αντιδραστικών τομών και μεταλλάξεων στην
Ε.Ε. και να παλέψει για τη συγκρότηση ενός αντι-ΕΕ κινήματος.
• Να αναδείξει μια διακριτή ριζοσπαστική αντικαπιταλιστική αντιιμπεριαλιστική
κατεύθυνση μέσα στα «κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης», την πάλη
ενάντια στον πόλεμο και την ιμπεριαλιστική νέα τάξη πραγμάτων.
• Να προσφέρει τη δυνατότητα σχεδιασμού και συντονισμού της αγωνιστικής
δράσης ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, για να δούμε τους τρόπους
παρέμβασης ενάντια στη λιτότητα, τις απολύσεις, το νέο κύμα
ιδιωτικοποιήσεων, τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, το δεύτερο γύρο της
αντιεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.
• Να αναδείξει με τρόπο μάχιμο το ζήτημα της υπεράσπισης – διεύρυνσης των
σύγχρονων δημοκρατικών δικαιωμάτων.
Προϋπόθεση μιας τέτοιας πορείας είναι να προχωρήσει με αποφασιστικά βήματα η
υπόθεση της δικτύωσης των σχημάτων εργασιακών χώρων, αλλά και να υπάρξει μια
άλλη ποιότητα σε μια συντονισμένη ριζοσπαστική αντικαπιταλιστική παρέμβαση σε
χώρους νεολαίας.
Σε αυτά τα πλαίσια προτείνουμε
• Να γίνουν συνελεύσεις απολογισμού της δράσης της Πρωτοβουλίας σε όλες
τις πόλεις και τα σχήματα που συμμετέχουν στην Πρωτοβουλία
• Να πραγματοποιηθεί νέο πανελλαδικό συντονιστικό στην Αθήνα το αμέσως
επόμενο διάστημα
• Να εξεταστεί η δυνατότητα διοργάνωσης το φθινόπωρο ενός «φεστιβάλ» της
Πρωτοβουλίας στην Αθήνα.
Σε κάθε περίπτωση εάν επιμένουμε στην ανάγκη συνέχισης της Πρωτοβουλίας είναι
γιατί:
Πρώτον, το απαιτεί η ίδια η πραγματικότητα της αντιλαϊκής επίθεσης, των μαχών και
των συγκρούσεων που έχουμε να δώσουμε
Δεύτερον, μας δεσμεύει το χαμόγελο της ελπίδας στα πρόσωπα χιλιάδων αγωνιστών,
αυτή η για πρώτη φορά μετά από χρόνια αίσθηση μιας χειροπιαστής αισιοδοξίας. Δεν
έχουμε το δικαίωμα να διαψεύσουμε αυτή την ελπίδα!
Θεσσαλονίκη 22/06/2003

Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών (ΚΕΣ)

Στην χωρα μας λειτουργούν 17 αγγλικα, 2 γαλλικα, 6 αμερικάνικα ΚΕΣ. Ειναι ιδιωτικες επιχειρήσεις οι οποίες ισχυρίζονται οτι υπάγονται στο Υπουργείο παιδείας, ενω στην πραγματικότητα, ανήκουν στο υπουργείο εμπορίου το οποίο και τους χορηγεί άδειες λειτουργίας και ελέγχει την τήρηση των συμφωνιών δικαιόχρησης.Ο μοναδικος ρόλος και λόγος που έχει το ΥΠΕΠΘ ειναι κατι ιδιαίτερα αόριστο σαν τον «ελεγχο της προοδου του έργου τους»

Τα ΚΕΣ ειναι ιδιωτικες, κερδοσκοπικες προφανως επειχηρησεις, (δεν ξερουμε καποιον που εχει δημιουργησει ΚΕΣ γιατι ειναι καλος ανθρωπος η επειδη θελει να βοηθησει την ανθρωποτητα με την αναπαραγωγη της γνωσης)Που λειτουργουν με διδακτρα και δίνουν χαρτια χωρις αντικρυσμα εμπορευόμενα την ελπίδα των νέων.

Αλλα ας δουμε τα πραγματα λιγο πιο αναλυτικα:

Η δημιουργια των ΚΕΣ ειναι απολυτα αναμενώμενη στις αντικειμενικές συνθήκες που παρουσιαστικαν στην Ελλαδα.Η τριτοβαθμια εκπαιδευση εγινε σε ενα βαθμο πιο μαζικη και η προσβαση σε αυτη επαψε να ειναι προνομιο λιγων και εκλεκτων.Αυτο βεβαιως δεν σημαινει οτι εγινε και αυτονοητα προσιτη σε ολους, ουτε βεβαια οτι καταργηθηκαν οι ταξικοι φραγμοι που υπαρχουν στη εκπαιδευση.Οι εισακτεοι στο πανεπιστημιο,μακροχρονια, αυξηθηκαν αλλα οπως φανηκε οχι αρκετα. Ετσι δημιουργηθηκε ενα κοινωνικο στρωμα νεων, αποφοιτων ενιαιου λυκειου, οι οποιοι λογο του ανταγωνισμου στην αγορα εργασιας και την ελπιδα για μια καλλυτερη εργασια, θελαν να εχουν προσβαση στην τριτοβαθμια εκπαιδευση.Απεναντι τους βρηκαν το παρανοικο σύστημα των εξετάσεων για την εισαγωγή στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, πανεπιστημιακες σχολες με αχρηστα γνωστικα αντικειμενα υπερειδικευμενα, η σε επαγγελματα χωρις ζητηση (οικονομικα της υγειας πχ), μια πανεπιστημιακη παιδεία χωρις κανεναν σχεδιασμο για τις ανάγκες της κοινωνίας και λιγες θεσεις εισακτέων.Πως τελείωνει ομως αυτή η ιστορία;

Στο καπιταλισμο η ανάγκη μεταφραζεται σε εμπορευμα. Σε κατι που μπορει να βγαλει κέρδος.Αρα η ανάγκη αυτων των νέων, για γνώση και για καλυτερες δουλείες αυριο, μεταβληθηκε σε εμπόρευμα. Ετσι γενιούνται τα ΚΕΣ…και πεθαίνει η δημόσια δωρεάν παιδεία.

Στα ΚΕΣ τα κυριαρχα τμηματα που υπάρχουν είναι management και οικονόμικα. Οι γνώσεις που παρέχονται ειναι υπεριειδικευμένες και αρα γρηγορα απαξιώσιμες,απολυτα κατευθυνομενες απο τις ανάγκες των εργοδοτών και του κεφαλαίου, αλλα πολυ μακρια απο τις ανάγκες των αυριανών εργαζόμενων.Οι εργοδότες θέλουν υπεριδικαυμενους υππαληλους, ικανούς μόνο για μια θεση δουλείας. Ετσι η ηδη μεγάλη ανεργια να τους πιεζει ακομα πίο πολύ, και να δέχονται όλο και χαμηλότερους μισθούς.

Οι καθηγητές που διδάσκουν στα ΚΕΣ ειναι πολλες φορες χωρις τιτλους και προσόντα ενώ ο έλεγχος που τους ασκειται είναι ιδιαίτερα αμφιβολος(εως και ανυπαρκτος…)

Ακομα στα ΚΕΣ οι «σπουδαστες» δεν εχουν κανένα δημοκρατικο δικαίωμα, ενω υπαρχουν συνεχείς υποχρεωτικές παρακολουθήσεις και ενα κλίμα απιστευτης πειθάρχησης και ανταγωνισμού.

Το τελευεταιό και καλυτερο «πλεονέκτημα» των ΚΕΣ ειναι ο τίτλος σπουδών που χορηγούν.Τα ΚΕΣ δίνουν τιτλους εκπαίδευσης ξένων πανεπιστημίων με την μέθοδο της δικαίωχρησης.Τι σημαινει αυτο; Οτι τα κες δινουν «πτυχια» με την μέθοδο του franchise.Πως μπορει ο κάθε επιχειρηματιας, να ανοίξει ενα γρηγορη?Ετσι μπορει πλεον να μας δίνει και «πτυχία»….απλα δανειζόμενος το όνομα(προφανώας εναντι αδρας αμοιβης) ενος ξένου (αμφιλεγομενου συχνα) πανεπιστημιου.Αξιζει να σημείωθει οτι τα «πτυχια» αυτα δεν αναγνώριζονται σχεδον απο πουθενα στην Ελλαδα.Το τελευταίο όμως παέι να αλλάξει τωρα, με την κατάθεση της τροπολογίας αρ 334 ως παραγραφος 4 του αρθρου 13 που θελει την αναγνώριση των «πτυχίων» των ΚΕΣ ως πανεπιστημιακών πτυχίων.

Τα ΚΕΣ παρα τα όσα μειονεκτήματα εχουν συμφωνα με μας, ειναι το πρώτυπο

Πανεπιστημιακής σχολής για τους εργοδότες. Παράγουν φτηνό, αποτελεσματικο και υπάκουο εργατικό δυναμικο.Δεν είναι τυχαίο οτι η κουβέντα για την αναγνώριση των πτυχίων των ΚΕΣ ανοίγει τωρα, ταυτόχρονα με την κουβέντα για την αξιολόγηση των ΑΕΙ ΤΕΙ.Το πρώτυπο της καλής σχόλης αλλώστε συμφωνα με το νομοσχέδιο για την αξίολογηση θυμίζει αρκετά τα ΚΕΣ…

Αν ξαναγυρίσει καποιος στο πως και το γιατι δημιουργήθηκαν τα ΚΕΣ, θα βρει και την απαντηση στην ερώτηση: Τι πρέπει να γίνει με αυτά; ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ.Πρέπει να δημηουργηθουν νεα πανεπιστημιακα τμήματα που να είναι σχεδίασμενα στις ανάγκες και τις απαιτησεις του σημερινού φοιτητή και του αυριανού εργαζόμενου.Πρεπει να δοθουν μεγαλυτερα κονδύλια στην παιδεία.Γιατι οι ανάγκες δεν είναι εμπορέυματα. Γιατι στις ανάγκες μας δεν χωράνε ποσοστά κέρδους. Γιατι εγιναν μεγάλοι αγώνες για την διασφάλιση της δημόσιας και δωρεάν παιδειας.Γιατι η δημόσια δωρεάν εκπαίδευση ειναι μια αυτονόητη ανάγκη μας…

Συσπείρωση για μια Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό – Ε.Α.Α.Κ.

  • Kατηγορίες

  • Σιγά μην κλάψω!

    Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω. Και πως ο κόσμος είν’ ανήμερο θεριό κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω. Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω. Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ’ αλλάξω. Μα εγώ μ΄ ένα άγριο περήφανο χορό σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω. Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ, σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.
  • Photobucket ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΡΩΤΟ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ!! Photobucket Photobucket Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα, θα σας ρημάξω στις κλωτσιές στην ανηφόρα Άμα τα πάρω δε θα μπορέσουν δυο διμοιρίες από ΜΑΤ να με βολέψουν Κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι, κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό Έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι, τη φαντασία μου χορεύω στο κενό