Τα νομοσχέδια τής κυβέρνησης μπορούν να ανατραπούν με μαζικούς φοιτητικούς αγώνες, με την ενότητα της αριστεράς !!!

Το τελευταίο διάστημα η αναταραχή στα πανεπιστήμια όλης της χώρας συνεχώς αυξάνεται. Απέναντι στα νομοσχέδια τερατουργήματα της κυβέρνησης, οι φοιτητές έχουν αρχίσει να ορθώνουν το ανάστημα τους και να αντιδρούν συνολικά σε αυτά που απειλούν το μέλλον τους. Οι πορείες που γίνονται για να μπλοκάρουν τα νομοσχέδια συνεχώς κλιμακώνονται και γίνονται πιο δυναμικές, ενώ πάνω από 20 σχολές σε όλη την Ελλάδα βρίσκονται υπό κατάληψη. Η σχολή μας, το οικονομικό, δεν βρίσκεται σε κάποιο άλλο παράλληλο σύμπαν καθώς και αυτή πλήττεται άμεσα από τις επικείμενες αλλαγές στην εκπαίδευση.

Ειδικά για εμάς τους οικονομολόγους, η αναγνώριση των «πτυχίων» των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών μέσα από τα νομοσχέδια, έτσι ώστε να έχουν ίδια ακαδημαϊκά και εργασιακά δικαιώματα με το πτυχίο μας, μας αφορά ιδιαίτερα καθώς σχεδόν όλα τα ΚΕΣ είναι οικονομικά! Πρέπει να αντισταθούμε στην εξίσωση των πτυχίων μας με τα κωλόχαρτα των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών. Η αναγνώριση των «πτυχίων» των ΚΕΣ, έτσι ώστε να έχουν ίδια ακαδημαϊκά και εργασιακά δικαιώματα με το πτυχίο μας, είναι ενάντια στα συμφέροντα μας και θα πιέσει εμάς προς την ανεργία και τους μισθούς μας προς τα κάτω! Πρέπει λοιπόν και εμείς, σαν φοιτητές του οικονομικού και όχι σαν κόμματα (ή πρόβατα) να αντιδράσουμε και να σταματήσουμε τα νομοσχέδια τερατουργήματα που διαλύουν το μέλλον μας αλλά και το παρόν μας.


poreiaoik

– (Στην φωτογραφία από την τελευταία πορεία ενάντια στα νομοσχέδια της κυβέρνησης βλέπουμε γνωστούς….. ……«χαφιέδες και ρουφιάνους» της Συσπείρωσης σε πρώτο πλάνο…)-


Συσπείρωση για μία Aριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό – Ε.Α.Α.Κ.

Advertisements

Με τα πτυχία μας θα δουλεύουμε ή θα μας δουλεύουνε;

Όχι στα νομοσχέδια της ξεφτίλας!

Η κυβέρνηση έχει δηλώσει σαφώς ότι το 2005 είναι θα είναι χρόνια ριζικών αλλαγών για ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα και ειδικά την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η προώθηση των νομοσχεδίων της κυβέρνησης γίνεται από το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας (ΕΣΥΠ) με το θέατρο του στημένου «εθνικού διαλόγου για την παιδεία». Η κυβέρνηση, έστειλε τα αποτελέσματα του διαλόγου στις Βρυξέλλες, πριν αυτός ξεκινήσει(!!!) ενώ η υπουργός Μαρίετα Γιαννάκου-Κουτσίκου έχει δηλώσει «Θα προχωρήσουμε στην υλοποίηση του κυβερνητικού μας προγράμματος, ανεξάρτητα από την έκβαση του διάλογου».

Τα νομοσχέδια της κυβέρνησης είναι τα: Σχέδιο νόμου για την ίδρυση του ΟΑΤΑΠ, Σχέδιο Νόμου για την «Δια βίου Μάθηση», Σχέδιο Νόμου για την Αξιολόγηση-Πιστοποίηση . Τα νομοσχέδια αυτά πλήττουν τους φοιτητές και υποβαθμίζουν τα πτυχία τους. Ειδικά για εμάς τους οικονομολόγους, η αναγνώριση των «πτυχίων» των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών, έτσι ώστε να έχουν ίδια ακαδημαϊκά και εργασιακά δικαιώματα με το πτυχίο μας, μας αφορά ιδιαίτερα καθώς σχεδόν όλα τα ΚΕΣ είναι οικονομικά! Πρέπει να σταματήσουμε το σάρωμα των επαγγελματικών δικαιωμάτων μας και ο μοναδικός τρόπος, δοκιμασμένος στον χρόνο, είναι αυτός:

Συνάδελφοι πρέπει να καταλάβουμε πώς πολιτική γίνεται,

Είται με εμάς, είται χωρίς εμάς για εμάς.

Μπορούμε να αντιδράσουμε στίς πολιτικές του Υπουργείου!

Ολοι στην Γενικη Συνελευση Φοιτητών Οικονομικου, Αμφ.Παπαρηγοπούλου

Να αποσυρθούν τώρα τα νομοσχέδια για τη «Δια βίου Μάθηση» και την «ίδρυση του ΟΑΤΑΠ» – καμιά αξιολόγηση

  • Όχι στην απαξίωση και εξατομίκευση των πτυχίων και τη διάσπαση των εργασιακών και επαγγελματικών μας δικαιωμάτων – Όχι στην εξίσωση των πτυχίων μας με Bachelor – Ενιαία πτυχία με όλα τα εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα σε αυτά

  • Καμιά αναγνώριση και πιστοποίηση σε bachelor, ΚΕΣ, ΚΕΚ, ΙΕΚ ή ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων – όχι στους 2 κύκλους σπουδών – Ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση, δημόσια και δωρεάν για όλους

  • Όχι στις πιστωτικές μονάδες και το «συμπλήρωμα διπλώματος»

  • Όχι στην απάτη της Ειδίκευσης

Τα τρία κακά της μοίρας μας – Τα νομοσχέδια της κυβέρνησης

Σχέδιο νόμου για την ίδρυση του ΟΑΤΑΠ (Δικατσά): Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, αντικαθιστά το ΔΙΚΑΤΣΑ με το «Οργανισμό Αναγνώρισης Τίτλων Ακαδημαϊκών και Πληροφόρησης», σκοπός του οποίου είναι η «αναγνώριση τίτλων σπουδών» και «η παροχή πληροφοριών σχετικά με τις σπουδές προς κάθε ενδιαφερόμενο στην Ελλάδα η στο Εξωτερικό». Το νομοσχέδιο αυτό δηλώνει ρητά πως πτυχίο = bachelor + master = ΚΕΣ + master = ΚΕΣ και Μεταπτυχιακό. Πρέπει να αντισταθούμε στην εξίσωση των πτυχίων μας με τα κωλόχαρτα των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών. Το σημείο αυτό αφορά ειδικά τις οικονομικές σχολές καθώς η συντριπτική πλειοψηφία των ΚΕΣ είναι στα οικονομικά. Η αναγνώριση των «πτυχίων» των ΚΕΣ, έτσι ώστε να έχουν ίδια ακαδημαϊκά και εργασιακά δικαιώματα με το πτυχίο μας, είναι ενάντια στα συμφέροντα μας και θα πιέσει εμάς προς την ανεργία και τους μισθούς μας προς τα κάτω!

Ο Πρωθυπουργός, μας δείχνει

σαφώς τις προθέσεις του…

Σχέδιο Νόμου για την «Δια βίου Μάθηση»: Το νομοσχέδιο αυτό έρχεται να θεσπίσει δομές δια βίου μάθησης σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, όπου θα χορηγούνται στους εκπαιδευόμενους πιστωτικές μονάδες. Με την Δια Βίου εκπαίδευση το κόστος επανακατάρτισης και μαθητείας περνάει από τους εργοδότες και τις επιχειρήσεις σε μας. Ακόμα οι γνώσεις που θα παρέχονται θα είναι υπερειδικευμένες και γρήγορα απαξιώσιμες. Γνώσεις που δεν θα επιτρέπουν στον εργαζόμενο να διεκδικεί με καλύτερους όρους εργασία αλλά θα βοηθάνε στην περαιτέρω υπαγωγή του στην εργασία και στα μέσα παραγωγής. Τελικά τα ΙΔΒΕ προωθούν τον ευέλικτο, απασχολούμενο εργαζόμενο που μεταπηδά από την εργασία- στην ανεργία- στην επιμόρφωση -στην εργασία -και ξανά στην ανεργία.

Σχέδιο Νόμου για την Αξιολόγηση-Πιστοποίηση: Το νομοσχέδιο για την αξιολόγηση των ιδρυμάτων προβλέπει τη σύσταση ενός οργάνου που θα αξιολογεί την ποιότητα των σπουδών που παρέχεταί.. Ανάλογα με τα αποτελέσματα αυτής της αξιολόγησης θα γίνεται και η κατανομή κονδυλίων ανάμεσα στα ιδρύματα. Κρυμμένη κάτω από την θετική χροιά της λέξης αξιολόγηση η κυβέρνηση σκοπεύει να ιεραρχήσει της σχολές σε καλές και κακές ανάλογα με τις προτιμήσεις και τις επιταγές των εργοδοτών και όχι τις ανάγκες των φοιτητών και των μελλοντικών εργαζομένων. Καλή σχολή, θα είναι η εντατικοποιημένη σχολή, η σχολή με τους πειθαρχημένους φοιτητές, η σχολή με τα δύσκολα θέματα στις εξετάσεις και άρα το «υψηλό» επίπεδο σπουδών. Η σχολή εκείνη που θα δημιουργεί υπερειδικευμένους εργαζόμενους λοιπόν, ικανούς μόνο για περιορισμένες θέσεις εργασίας και άρα χαμηλές μισθολογικές απαιτήσεις θα παίρνει και υψηλή θέση στην κλίμακα του υπουργείου σύμφωνα με την οποία θα χρηματοδοτούνται τα πανεπιστήμια.

Στόχος των νομοσχεδίων της κυβέρνησης είναι η αντικατάσταση του ενιαίου και αδιάσπαστου πτυχίου με τον περίφημο ατομικό φάκελο προσόντων. Μια αλλαγή που οδηγεί τους φοιτητές ,αλλά και τους εργαζόμενους, σε μια συνεχή πίεση και εντατικοποίηση για την συγκέντρωση όλο και περισσότερων credits – πιστωτικών μονάδων, με σεμινάρια και ειδικεύσεις. Προφανώς η αλλαγή αυτή είναι κακή για εμάς ως φοιτητές και αυριανούς εργαζόμενους γιατί διασπά τις συλλογικές διεκδικήσεις για καλύτερα ωράρια, μισθούς, ασφάλιση κ.τλ. ενώ ωθεί στην ολοκληρωτική υπαγωγή των εργαζομένων στο κεφάλαιο…

Μπορούμε να τους ανατρέψουμε!


ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ για μια ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ – Ε.Α.Α.Κ.

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ την ΤΕΤΑΡΤΗ 19/10 13:00 στο αμφιθέατρο ΠΑΠΑΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

Ρε συ εχει Γενικη Συνελευσή…

Τι ειναι ομως η γενική συνέλευση; Ειναι το ανώτερο όργανο του Συλλόγου Φοιτητών. Στις Γενικές Συνελεύσεις οπού όλοι οι φοιτητές μπορούν να λάβουν μέρος και να διατυπώσουν απόψεις παιρνονται αποφασεις που αφορουν το πανεπιστημιο, την φοιτιτικη μας ζωη, τα εργασιακα μας δικαιωματα,και οτι αλλο μας ενδιαφερει σαν νέους. Γενικές Συνελεύσεις συγκαλούνται είτε από το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου (που εκλέγεται κάθε χρόνο) είτε από τους ίδιους του φοιτητές με συλλογή υπογραφών. Η συμμετοχη μας ειναι ιδιαιτερα σημαντική,καθως η ιστορια, εχει δειξει πως μπορουμε να πετυχαινουμε πραγματα και να αλλαζουμε την καθημερινοτητα αλλα και τον κοσμο μας, οταν λειτουργουμε και αποφασιζουμε συλλογικά και οχι οταν μας κυριευει η αδιαφορια και ο ωχαδερφισμος. Να μην αφησουμε κανεναν αλλον να αποφασισει για εμας χωρις εμας λοιπον συνάδελφοι…

Και γιατι γινέται αυτη η γενική συνέλευση; Για ολα αυτα που μας αφορουν, ειναι η συντομη απάντηση. Γιατι η κατασταση στο οικονομικο, που τρέχουμε γυρω γυρω σε 6 κτιρια στο κεντρο της αθηνας, καθε αλλο παρα ονειρεμενη ειναι. Γιατί τα νομοσχέδια της κυβέρνησης μας απειλουν. Γιατι τα αυτονοητα δικαιώματα μας αμφισβητούνται…

Συμφώνα με το «προσώρινο» προγραμμα (εεελα μώρε αδερφε εφτασε κιολας ο Δεκεμβρης….) το μισό πρώτο έτος θα πρέπει να κανει μάθημα στην Ιπποκράτους.Φοιτητής πανω σε φοιτητή , σταυροπόδι , να παρακολουθεί 7 ώρες μάθημα. Μια κατασταση που πέρα απο αδιανότητη είναι δυστηχώς και επικυνδινη αλλα προφάνώς και παράνομη καθώς δεν υπαρχει καμία δυνατοτητα εκκένωσης!

Φυσικα στο οικονομικο δεν μας λειπει μονο κτιριο. Στους καθηγητες μας (αλλα και σε μερικους κοματικους συναδελφους μας….) δεν εχεί καταφερει να εμπεδώθει αυτο το πολυχρησιμοπειημενο μεν – αδιαπραγματευτο δε: ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ. Οσοι συμφοιτητές μας λοιπον επιλέξουν το μαθημα Public Finance απο τον οδηγο σπουδών , θα κληθουν να δώσουν 80e (!!!) για το βιβλιο. Οσο και να προσπαθει ο κυριος Ραπανος να μας πεισει οτι δεν ειναι και πολλα τα λεφτα μώρε, και οτι εχεί περασει και αυτος δυσκολα οταν ηταν φοιτητής , οταν διαφοροι συναδελφοι λενε να αγορασει η βιβλιοθηκη μερικα βιβλια, εμεις λεμε: Η ΘΕΣΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ, ΝΑ ΔΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΚΟΥΠΟΝΙ. Η δημοσια δωρεάν παιδεια είναι κατάκτηση πολλών αγώνων και δεν μπορουμε να την παρακαμπτουμε.

Ακομα κάθως το Οικονομικο δεν υπαρχει στο δικό του συμπαν, μας αφορούν τα νομοσχέδια της κυβέρνησης που ψηφίστηκαν στο άψε σβήσε και οδηγουν το πανεπιστημιο στην εντατικοποιηση και την ιδιώτικοπιηση , την εκπαιδευση ακριβώς στα μετρα τών επιχειρησεων και της παραγώγης, και εμας σε ενα ανασφαλες μελλον χώρις κανενα εργασιακό δικαίωμα.Τα νομοσχέδια εκτρώματα της εκπαίδευσης πρέπει και μπορουν να καταργηθουν!

Καμια Αξιολόγηση – Καμια αλλαγη στο προγραμμα σπούδων – Ενιαιο πτυχιο – Καμια αναγραφη Κατευθυνσης στο πτυχιο

Για ολα αυτα που μας αφορουν λοιπον γινεται ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ την ΤΕΤΑΡΤΗ 19/10 13:00 στο αμφιθέατρο ΠΑΠΑΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ. Εμεις πρεπει πρωτα απο ολους να ενδιαφερθουμε για εμας και να μην αναθέτουμε τα προβληματα μας σε καποιον που «θα τα λυσει» για εμας χωρις εμας.

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ για μια ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ – Ε.Α.Α.Κ.

Οι Παρεμβάσεις Εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης για το ΕΣΥΠ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΕΝΙΑΙΑ ΔΡΑΣΗ ΤΩΡΑ !

Όπως προκύπτει από όλες τις δηλώσεις του πρωθυπουργού και της Υπουργού Παιδείας στη Βουλή και στα ΜΜΕ, πλαίσιο του εθνικού διαλόγου για την Παιδεία που αρχίζει στις 21 Γενάρη είναι η πολιτική της Ε.Ε., οι αποφάσεις της Λισσαβόνας, της Μπολόνιας, οι ανάγκες του κεφαλαίου και της αγοράς. «Όπως γνωρίζετε έχουμε το κυβερνητικό πρόγραμμα για την παιδεία» δήλωσε η κ. Υπουργός, «αλλά μέσα απ’ το διάλογο θέλουμε τη μεγαλύτερη συναίνεση για τα ζητήματα της παιδείας».
Στον περιβόητο διάλογο συμμετέχουν η ολομέλεια του ΕΣΥΠ, ενός Θεσμού δεκάδων εκπροσώπων της κυβέρνησης, του ΣΕΒ και άλλων συναφών φορέων και μιας πολύ μικρής μειοψηφίας εκπαιδευτικών – φοιτητών και τα μέλη της επιτροπής μορφωτικών υποθέσεων της Βουλής. Οι ταυτισμένοι με τις κυβερνητικές και γενικότερα τις προτάσεις του νεοφιλελευθερισμού για την παιδεία αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία. Η συναίνεση με την κυβερνητική πολιτική και τις ευρωπαϊκές κατευθύνσεις στις στρατηγικές επιλογές των σκοπών και των στόχων της εκπαίδευσης είναι εξασφαλισμένη.

Στόχοι της κυβέρνησης

Η κυβέρνηση «ξέθαψε» τον ξεχασμένο θεσμό του ΕΣΥΠ που είχε συστήσει ο Αρσένης για να στήριξη την αντιμεταρρύθμισή του. Στόχοι της είναι:
• Η νομιμοποίηση των αντεκπαιδευτικών και αντεργατικών σχεδίων κυβέρνησης, αξιωματικής αντιπολίτευσης, ΕΕ και κεφαλαίου.
• Η υλοποίηση των άμεσων δεσμεύσεων της Μπολόνια και της Λισσαβόνας με το ελάχιστο δυνατό πολιτικό κόστος.
• Η μεταφορά της ευθύνης για τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα του εκπαιδευτικού συστήματος κυρίως όσο αφορά τις τακτικές επιλογές από τους ώμους της κυβέρνησης σε ένα ευρύτερο σώμα, με τα χαρακτηριστικά που αναφέραμε και η δημιουργία στην κοινή γνώμη της ψευδαίσθησης περί δημοκρατικού τρόπου λήψης των κρίσιμων αποφάσεων.
• Η συγκάλυψη της ευθύνης της κυβέρνησης να εξασφαλίσει τους αναγκαίους πόρους για τη δημόσια εκπαίδευση, να υλοποιήσει τις προεκλογικές της τουλάχιστον υποσχέσεις για αυξήσεις, διορισμούς των συμβασιούχων κ.τ.λ., με ανάδειξη ως μείζονος στοιχείου αναβάθμισης της εκπαίδευσης τις θεσμικές αναδιαρθρώσεις.
• Η παράκαμψη του εκπαιδευτικού κινήματος και των ζητημάτων που αυτό επικεντρώνει τις διεκδικήσεις του και η εξασφάλιση συμμάχου τάχα όλης της κοινωνίας για την επίθεση κατά των εργασιακών κεκτημένων των εκπαιδευτικών, την αμφισβήτηση της μόνιμης σταθερής εργασίας στο δημόσιο σχολείο, τη σύνδεση μισθού και εξέλιξης με την αξιολόγηση – χειραγώγηση, την επιμήκυνση του ωραρίου εργασίας κ.τ.λ.
Αφετηρία του διαλόγου

Ο διάλογος δεν ξεκινάει από μηδενική βάση. Δεν υπεισέρχεται στους σκοπούς της εκπαίδευσης, που είναι οι δεδομένες ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες, αλλά αφορά τη διαχείριση της εκπαιδευτικής μας μιζέριας με αφετηρία, όχι γενικά των συμφερόντων του καπιταλισμού, αλλά ειδικότερα της επικρατούσας εκδοχής του, δηλαδή του νεοφιλελευθερισμού. Στην αφετηρία αυτή συμφωνούν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και μάλιστα απορεί κανείς ποιο από τα δύο κόμματα εκφράζει αντιδραστικότερες θέσεις στα θέματα της εκπαίδευσης, μιας και δύσκολα ξεχωρίζει κανείς ποιος από τους δύο ηγέτες του δικομματισμού είπε στη βουλή «από το κράτος παραγωγός παιδείας πρέπει να πάμε σε ένα κράτος που να αγοράζει παιδεία από μια αγορά την οποία πρέπει να πιστοποιεί και να ελέγχει».
Απόλυτη είναι η συμφωνία και εξασφαλισμένη η συναίνεση των «εταίρων» (πλειοψηφία):
• στην ιδιωτικοποίηση,
• την αποκέντρωση που στοχεύει στην πλήρη αποδόμηση της γνώσης και την κατάτμηση των εργασιακών κατακτήσεων,
• την ευελιξία που ξεκινάει από το αναλυτικό πρόγραμμα, συνεχίζεται στην εξεύρεση πόρων από την αγορά και επεκτείνεται στις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών,
• την αξιολόγηση,
• το μετασχηματισμό της εκπαίδευσης από κοινωνικό αγαθό σε παραγωγική επένδυση που θα υπηρετεί τα συμφέροντα του επιχειρηματία επενδυτή,
• τον έντονα κατανεμητικό ρόλο του σχολείου με τον «αυτονόητο» για το κεφάλαιο διαχωρισμό σε γενικό και επαγγελματικό.

Εκτός «ύλης»

Σχεδόν καμιά από τις διεκδικήσεις των εκπαιδευτικών δε βρίσκεται στην ατζέντα της φαρσοκωμωδίας, ενώ όσα συζητηθούν θα εκκινούν από την αντίθετη με το εκπαιδευτικό κίνημα άποψη. Ας δούμε το πλαίσιο διεκδίκησης που αποφάσισαν οι Γενικές Συνελεύσεις των προέδρων των ΕΛΜΕ του Φθινοπώρου του 2003 και τη θέση τους στον εθνικό διάλογο.
Εκτός διαλόγου το «5% του ΑΕΠ για την παιδεία για το 2004, 25% αυξήσεις στις αποδοχές μας και ενσωμάτωση των επιδομάτων στους βασικούς μισθούς, ακώλυτη μισθολογική εξέλιξη· μη σύνδεση του μισθού με την απόδοση- αξιολόγηση η πλήρης σύνταξη στα 30 χρόνια υπηρεσίας, πλήρη εργασιακά, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα για τους αναπληρωτές· 12μηνη σύμβαση εργασίας· ο διορισμός όλων των αναπληρωτών μετά από τρεις συμβάσεις (ανώτατο όριο), με βάση την προϋπηρεσία τους».
Το αίτημα για «σεβασμό στα εργασιακά μας δικαιώματα και πλήρη παιδαγωγική ελευθερία και δημοκρατία στο σχολείο με κατάργηση όλου του πλαισίου με το οποίο επιχειρείται να χειραγωγηθεί ο εκπαιδευτικός» αναμένεται να συζητηθεί υπό το πρίσμα του ότι «οι εκπαιδευτικοί δουλεύουν λίγο», «είναι παράλογο το 90% του προϋπολογισμού του ΥΠΕΠΘ να αφορά μισθούς», «απαιτείται ορθολογική αξιοποίηση του εκπαιδευτικού προσωπικού», όπως έχει δηλώσει η κ. Υπουργός. Θα συζητηθεί βέβαια για να εξασφαλιστεί η εφαρμογή του καθηκοντολογίου το οποίο η αντίσταση των εκπαιδευτικών έχει σε μεγάλο βαθμό καταργήσει στην πράξη.
Το «Όχι στην αξιολόγηση-χειραγώγηση και στην κοινωνική κατηγοριοποίηση των σχολείων μέσω της αξιολόγησης των σχολικών μονάδων» έχει απαντηθεί, καθώς ο διάλογος θα αφορά το πώς θα γίνει η προαποφασισμένη αξιολόγηση όπως έχει τονίσει η κυβέρνηση. Η «ετήσια επιμόρφωση με απαλλαγή από τα διδακτικά καθήκοντα» και η « καθιέρωση ανώτατου ορίου μαθητών ανά τμήμα» το πολύ πολύ να γίνουν αντικείμενο θεωρητικών συζητήσεων, καθώς αποφάσεις που κοστίζουν χρήματα δεν έχουν νόημα όταν αυτός που συζητά δεν είναι αυτός που διαθέτει και διαχειρίζεται τα χρήματα.

Πρέπει να συμμετάσχουν οι Ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών;

Είναι ο διάλογος προσχηματικός; Στηρίζεται σε προειλημμένες αποφάσεις;

Αυτό θα έπρεπε να είναι ένα βασικό κριτήριο. Προειλημμένες είναι, όπως τεκμηριώσαμε, όσες αποφάσεις σχετίζονται με τα ζωτικά συμφέροντα του κεφαλαίου, με τις κατευθύνσεις των οργάνων της ΕΕ, με το κομματικό συμφέρον της κυβέρνησης, με λίγα λόγια οι σημαντικές αποφάσεις στρατηγικού χαρακτήρα. Όπως αναπτύξαμε και πιο πάνω, δεν είναι μόνο προειλημμένες, αλλά και εξασφαλισμένες, αλλιώς κανείς εθνικός διάλογος δεν επρόκειτο να ανοίξει, όπως δεν ανοίγουν, αλλά γίνεται προσπάθεια να κλείσουν έπ’ ωφελεία του κεφαλαίου, τα ανοιχτά ζητήματα για τα οποία αγωνίζονται οι ταξικές δυνάμεις στο χώρο της εκπαίδευσης και γενικότερα. Αλήθεια, ας μας πει η κυβέρνηση σε ποιες από τις δεσμεύσεις της στη συνθήκη της Μπολόνια για παράδειγμα θα αρνούνταν να συμμορφωθεί αν ο διάλογος έβγαζε τέτοια άποψη.
Περιθώρια προώθησης διαχειριστικών προτάσεων υπάρχουν. Με ακλόνητη την ταξική κατεύθυνση, ασήμαντες λεπτομέρειες θα συζητηθούν, καθώς δεν αποτελεί καν θεσμική δέσμευση της κυβέρνησης να τις ακολουθήσει επακριβώς. Αυτοί οι ελάχιστοι βαθμοί ελευθερίας που δε θίγουν στο παραμικρό τις στρατηγικές επιλογές δημιουργούν την ψευδαίσθηση σε ορισμένους και το άλλοθι για τη συμμετοχή τους σε μια στημένη θεατρική παράσταση με περιθώρια αυτοσχεδιασμού.
Γι’ αυτό άλλωστε είναι απαράδεκτη η απόφαση των ΔΣ ΟΛΜΕ – ΔΟΕ για συμμετοχή στο διάλογο, χωρίς καν να προβλέπουν στις αποφάσεις τους ότι οι εκπρόσωποί τους θα αποχωρήσουν καταγγέλλοντας την όλη υπόθεση όταν αποκαλυφθεί η διάσταση ανάμεσα στα προαποφασισμένα σχέδια και στις θέσεις του κλάδου. Γι’ αυτό όφειλαν ΟΛΜΕ και ΔΟΕ, πριν από την όποια απόφαση συμμετοχής ή όχι στο διάλογο, να έχουν κινητοποιήσει τον κλάδο, να έχουν συγκαλέσει ΓΣ που θα αποφάσιζαν τη συμμετοχή ή όχι και τις θέσεις με τις οποίες θα συμμετείχαν εφόσον εγκρινόταν η εκπροσώπηση του κλάδου στο διάλογο, ώστε, σε κάθε περίπτωση ο διάλογος να διεξαχθεί υπό την πίεση του κινήματος και οι συσχετισμοί των δυνάμεων να μην είναι τόσο ευνοϊκοί για τα σχέδια της κυβέρνησης. Γι’ αυτό ακούγεται σαν μαύρο ανέκδοτο η δήλωση των εκπροσώπων της ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ περί κουλτούρας διαλόγου, όταν οι στόχοι και οι όροι είναι ξεκάθαροι και η επικύρωση της αντεκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης η μόνη σίγουρη προοπτική.

Καιρός για ενιαία συντονισμένη δράση

Τα ψέματα τελειώνουν. Η κατάσταση δεν πάει άλλο. Η ακρίβεια μας σκοτώνει. Ο αυταρχισμός σηκώνει κεφάλι. Η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα συντρίβει όλες τις κατακτήσεις δεκάδων ετών, μεγάλων και σκληρών αγώνων. Είναι καιρός για δράση. Το τοπίο είναι σκληρό και οι προϋποθέσεις δύσκολες. Η κρίση του συνδικαλιστικού κινήματος, η προσχώρηση της ηγεσίας του σ.κ. στην «κουλτούρα» της συναίνεσης, της υποταγής και της εξάρτησης, η ιδεολογική κυριαρχία του κεφαλαίου, όλα αποτελούν, θεωρητικά, ανασταλτικούς παράγοντες. Όμως η κρισιμότητα των στιγμών, οι προβλέψεις για το μέλλον, η ραγδαία οικονομική εξαθλίωση των εργαζομένων, οι εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις που υπονομεύουν το δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης, η συσσώρευση της αγανάκτησης μας πείθει ότι «μια σπίθα μπορεί να βάλει φωτιά σ’ όλο τον κάμπο», αν ανοίξουμε ρωγμές και ανάσχεση της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας, μπορούμε να απειλήσουμε το οικοδόμημα και σε κάθε περίπτωση, όσοι έχουμε συνείδηση της πραγματικότητας είμαστε υποχρεωμένοι να παλέψουμε γι’ αυτό.
Γι αυτό συμμετέχουμε στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 21/1 στο Ζάππειο ενάντια στο διάλογο – παρωδία, για να μπουν μπροστά οι ανάγκες και τα δικαιώματά μας, για να ανατραπεί η αντεκπαιδευτική πολιτική. Αυτό θα είναι το ξεκίνημα. Μέσα στις ΓΣ θα αγωνιστούμε για δυνάμωμα του αγώνα και για τη διεξαγωγή ταξικού κοινωνικού αντίλογου, απάντησης στον εθνικό διάλογο της υποταγής, για να προβάλουμε τις θέσεις μιας ευρύτατης κοινωνικής συμμαχίας που αντιστέκεται στην αντεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης και των Βρυξελλών.

Γενάρης 2005 – ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ για μια αριστερή παρέμβαση στο Οικονομικό –Ε.Α.Α.Κ.

Αλλαγές στην εκπαίδευση:

Καταρχάς το σημαντικότερο που πρέπει να γνωρίζει κάποιος για τις αλλαγές στην εκπαίδευση είναι ότι η προσπάθεια για την εφαρμογή τους θα φέρει πολύ γέλιο. Αυτό το λέμε γιατί είναι τουλάχιστον αστείο να μιλάς για εθνικό διάλογο στην παιδεία όταν οι αλλαγές είναι προκαθορισμένες. Αλλα ας ακούσουμε τους ομιλητές σε αυτό τον διάλογο που θυμίζει κουκλοθέατρο.

ΘΑΝΟΣ ΒΕΡΕΜΗΣ, Πρόεδρος του εθνικού συμβουλίου παιδείας για τον εθνικό διάλογο για την παιδεία:

Να αναλάβουν τα πανεπιστήμια την επιλογή των φοιτητών. Αλλά να υπάρχει έξοδος. Να μπαίνουν πολλοί, να βγαίνουν όμως λιγότεροι.

να καταργηθεί και το έκτρωμα που αφορά τη δωρεάν παροχή βιβλίων. Οι καφέδες που πίνουν οι φοιτητές απέναντι από το πανεπιστήμιο είναι πιο ακριβοί

Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι ένα παραμύθι. Αλλά ακόμα και να υπάρξουν δεν είναι κακό. Περίπτερα υπάρχουν πολλά.

Έχω αρκετές σκέψεις και προτάσεις. Η μία αφορά την αιώνια φοίτηση, που προανέφερα. Η δεύτερη είναι το έτερο έκτρωμα του πανεπιστημίου, τα δωρεάν βιβλία. Το πήραμε ως κεκτημένο δικαίωμα κι αυτό. Μέγιστο σφάλμα

Ποιες είναι οι προτεραιότητες του ΕΣΥΠ; «Κύριος στόχος είναι το θέμα της αξιολόγησης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, κυρίως λόγω του Μπέργκεν. Η διαδικασία της Μπολόνια, που υποχρεώνει την Ελλάδα να λάβει ορισμένα μέτρα στο θέμα της αξιολόγησης κυρίως για να υπάρξει μια ενιαία ευρωπαϊκή πανεπιστημιακή πραγματικότητα»

Απέναντι στον «διάλογο» τους, προτάσσουμε τον δυναμικό μας αγώνα, στις αλλαγές που συζητούνται για εμάς χωρίς εμάς λέμε όχι!

Παρασκευή 21/1 11:00 Συγκέντρώση στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ μαζί με σωματεία καθηγητών, παρεμβάσεις σε χώρους εργασίας – Ώστε η πορεία να κατευθυνθεί προς το Ζάππειο όπου θα αρχίσει ο «διάλογος» για την Παιδεία.

Νομοσχέδιο για τα Ινστιτούτα Δια Βίου Εκπαίδευσης Τα ΙΔΒΕ θα ιδρύονται από κάθε σχολή με σκοπό την συνεχή επανακατάρτηση των αποφοίτων. Την προσαρμογή των δεξιοτήτων τους στις ανάγκες της αγοράς. Το κόστος φοίτησης στα ΙΔΒΕ θα βαραίνει κατ’αποκλειστηκοτητα τους εργαζομένους. Ακόμα οι γνώσεις που θα παρέχονται θα είναι υπερειδικευμένες και γρήγορα απαξιώσιμες. Γνώσεις που δεν θα επιτρέπουν στον εργαζόμενο να διεκδικεί με καλύτερους όρους εργασία αλλά θα βοηθάνε στην περαιτέρω υπαγωγή του στην εργασία και στα μέσα παραγωγής. Τελικά τα ΙΔΒΕ προωθούν τον ευέλικτο, απασχολούμενο εργαζόμενο που μεταπηδά από την εργασία- στην ανεργία- στην επιμόρφωση -στην εργασία -και ξανά στην ανεργία, «λύνοντας» με αυτό τον τρόπο αντιφάσεις του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Προώθηση της Αξιολόγησης: Το νομοσχέδιο για την αξιολόγηση των ιδρυμάτων προβλέπει τη σύσταση ενός οργάνου που θα αξιολογεί την ποιότητα των σπουδών που παρέχεταί.. Ανάλογα με τα αποτελέσματα αυτής της αξιολόγησης θα γίνεται και η κατανομή κονδυλίων ανάμεσα στα ιδρύματα. Κρυμμένη κάτω από την θετική χροιά της λέξης αξιολόγηση η κυβέρνηση σκοπεύει να ιεραρχήσει της σχολές σε καλές και κακές ανάλογα με τις προτιμήσεις και τις επιταγές των εργοδοτών και όχι τις ανάγκες των φοιτητών και των μελλοντικών εργαζομένων. Καλή σχολή, θα είναι η εντατικοποιημένη σχολή, η σχολή με τους πειθαρχημένους φοιτητές, η σχολή με τα δύσκολα θέματα στις εξετάσεις και άρα το «υψηλό» επίπεδο σπουδών. Η σχολή εκείνη που θα δημιουργεί υπερειδικευμένους εργαζόμενους λοιπόν, ικανούς μόνο για περιορισμένες θέσεις εργασίας και άρα χαμηλές μισθολογικές απαιτήσεις θα παίρνει και υψηλή θέση στην κλίμακα του υπουργείου σύμφωνα με την οποία θα χρηματοδοτούνται τα πανεπιστήμια

Συσπείρωση για μία Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό (Ε.Α.Α.Κ.)

Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ (ΜΕΡΟΣ Β΄, η ειδική περίπτωση των ΑΕΙ)

Το κείμενο αυτό αν και αποτελεί φυσική συνέχεια του Α΄ μέρους (Βλ. Κραχ Νο6) μπορεί να διαβαστεί και αυτόνομα. Για άλλη μια φορά πρέπει να τονίσουμε πως το πανεπιστήμιο δε το προσεγγίζουμε ως χώρο μετάδοσης γνώσης και έρευνας, ούτε ως ουδέτερο μηχανισμό σε μία ουδέτερη κοινωνία αλλά ως Ιδεολογικό Μηχανισμό Κράτους σε μία καπιταλιστική κοινωνία.

Ένα σύντομο ιστορικό: η συζήτηση για την «αξιολόγηση των ΑΕΙ» δεν είναι κάτι καινούριο. Είναι μια παλαιότερη προσπάθεια που ξεκίνησε το 1992 από την τότε κυβέρνηση της ΝΔ και τον υπουργό Σουφλιά. Ως γνωστόν, η αντιδραστικότατη μεταρρύθμιση της ΝΔ έμεινε στα χαρτιά μετά το μεγαλειώδες φοιτητικό-εργατικό κίνημα που αναπτύχθηκε ενάντια στα μέτρα και μετά τη δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα από το στέλεχος της Ο.Ν.ΝΕ.Δ. Καλαμπόκα.

Το ν/σ του Σουφλιά έγραφε τότε: «1) Τα ΑΕΙ της χώρας αξιολογούνται κατά Τμήματα και στο σύνολό τους με βάση το επιτελούμενο σε αυτά εκπαιδευτικό και διοικητικό έργο συνολικά και επιμέρους. Για την αξιολόγηση λαμβάνεται υπόψη ο σχετικός προγραμματισμός των ΑΕΙ. 2) Το αποτέλεσμα της αξιολόγησης λαμβάνεται για την κατανομή στα ΑΕΙ ειδικής χρηματοδότησης πέραν της παγίας».

Από τότε, οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ δοκίμασαν να εισάγουν το θεσμό της «αξιολόγησης» στα ΑΕΙ ανεπιτυχώς (1995, 2001, πέρσι το Νοέμβρη) αφού κάθε φορά βρίσκανε απέναντι τους το Φοιτητικό Κίνημα.

Ένα μικρό σχόλιο πάνω στη συγκυρία.

Το ζήτημα της αξιολόγησης δεν αποτελεί μια τυχαία διαδικασία, ένα κεραυνό εν αιθρία ή ένα ακόμη νομοσχέδιο… αλλά τμήμα (ή ακόμη καλύτερα βασική τομή) ενός γενικότερου σχεδιασμού – προσπάθειας (Συνθήκη Μπολόνιας) μετασχηματισμού των πανεπιστημίων προς μία συντηρητικότερη κατεύθυνση και περαιτέρω σύνδεσής τους με τις επιχειρήσεις.

Τι ακριβώς συμβαίνει με τα ΑΕΙ??

Η δημοσιονομική κρίση των δυτικών χωρών μειώνει τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων και τα εκβιάζει, έτσι ώστε να στραφούν σε άλλες πηγές χρηματοδότησης(ιδιωτικό τομέα). Ταυτόχρονα παρατηρείται μία προσπάθεια να αξιοποιηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο η ερευνητική και εκπαιδευτική υποδομή των ΑΕΙ ως μοχλός για την αύξηση της παραγωγικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρήσεων. (δε θυμίζει λίγο τη θεωρία μέγιστου κέρδους και ελάχιστου κόστους?). Στην Ελλάδα (και όχι μόνο) συμβαίνουν οι εξής αλλαγές:

  1. Στην κρατικά χρηματοδοτούμενη έρευνα έχουμε μετάβαση από την γενική χρηματοδότηση στη χρηματοδότηση στη βάση ανταγωνιστικών προγραμμάτων (όπου τα διάφορα ΑΕΙ ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιο θα πάρει μεμονωμένα προγράμματα). Τι σημαίνει αυτό όμως? Σημαίνει πως το κράτος κατευθύνει τις δαπάνες έρευνας των ΑΕΙ με τέτοιο τρόπο ώστε να μειώνεται το κόστος της παραγωγής καινοτομιών που έχουν οι επιχειρήσεις. (σε απλά ελληνικά: κοινωνικοποίηση κόστους, ιδιωτικοποίηση κερδών)

  2. Παρατηρείται μία στρατηγική ανοίγματος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με παράλληλη ρευστοποίηση / αναίρεση των εργασιακών δικαιωμάτων των ακαδημαϊκών τίτλων (π.χ. εξετάσεις ΑΣΕΠ). Με αυτό τον τρόπο η κυβέρνηση/ κράτος προσπαθεί να αυξήσει το μέσο αλφαβητισμό του εργατικού δυναμικού αλλά την ίδια στιγμή αυτό να μην μεταφράζεται σε αυξημένες διεκδικήσεις ούτε σε αυξημένο κόστος του εργατικού δυναμικού(μισθός). Ας θυμηθούμε ότι έως και πριν μερικά χρόνια η κατοχή ενός πτυχίου έπαιζε βασικό ρόλο στις προσδοκίες κάποιου για κοινωνική άνοδο.

  3. Η εγγενής αντίφαση ανάμεσα σε ειδίκευση και κινητικότητα (δηλ: ο μεμονωμένος καπιταλιστής χρειάζεται ειδικευμένους εργαζόμενους στην επιχείρησή του, αλλά ο συλλογικός καπιταλιστής –το συνολικό κεφάλαιο- χρειάζεται εργαζόμενους που είναι ικανοί να μετακινούνται από τη μία δουλειά στην άλλη) γίνεται προσπάθεια να λυθεί μέσα από το σχήμα της δια βίου εκπαίδευσης. Τόσο το κόστος της μαθητείας, όσο και της ανεργίας περνάει από τις επιχειρήσεις σε εμάς.

  4. Την καθιέρωση συστήματος πιστοποίησης/ μεταφοράς ακαδημαϊκών μονάδων και του Συμπληρώματος Διπλώματος. Αυτό οδηγεί σε de facto διαδικασία εξομοίωσης των πανεπιστημιακών πτυχίων μας, με τους λοιπούς τίτλους ‘μεταδευτεροβάθμιας’ εκπαίδευσης (ΙΕΚ, ΚΕΚ κτλ).

Και η «αξιολόγηση» πως δένει με όλα αυτά??

Η αξιολόγηση θα αποτελέσει το ρυθμιστικό αυτό φορέα, ο οποίος θα αναλάβει να ασκεί πίεση στα ΑΕΙ για συμμόρφωση σε αναγκαίες απαιτήσεις αποδοτικότητας, εξαρτώντας από αυτές την χρηματοδότηση. Επίσης θα αποτελέσει το επίσημο όργανο που θα επικυρώνει τίτλους και θα νομιμοποιεί την κατηγοριοποίηση των ΑΕΙ και των τμημάτων.

Πιο συγκεκριμένα:

  1. Με την αξιολόγηση, δημιουργείται μια Υπερκείμενη Εξουσία στο χώρο των ΑΕΙ όπου όλοι ανησυχούν μην τύχουν αρνητικής κρίσης της. Έως και σήμερα υπάρχει μια συγκεκριμένη διαδικασία λήψης αποφάσεων μέσα στο πανεπιστήμιο, η σχέση ανάμεσα στα όργανα συνδιοίκησης (Γ.Σ. τμήματος, Σύγκλητος) και το ΥΠ.Ε.Π.Θ. στην οποία το Φοιτητικό Κίνημα μπορεί και παρεμβαίνει με νικηφόρο αποτέλεσμα. Πλάι σε αυτό τον μηχανισμό δημιουργείται μια αυτονομημένη αρχή που δεν λογοδοτεί σε κανέναν, ενώ ουσιαστικά ορίζει τον τρόπο λειτουργίας των ΑΕΙ.

  2. Η αξιολόγηση είναι μια προσπάθεια νομιμοποίησης της κυρίαρχης πολιτικής και παρουσίασης μιας σειράς αντιδραστικών τομών (καλή ώρα η σύνδεση με τις επιχειρήσεις, τέρμα τα δωρεάν βιβλία, δίδακτρα στους φοιτητές και άλλα…) ως ουδέτερες και αναγκαίες για την ποιοτική βελτίωση των τμημάτων. Ας αναρωτηθούμε: ποιο τμήμα που παρουσιάζει έσοδα μεγαλύτερα της κρατικής χρηματοδότησης ή που παρουσιάζει κέρδη θα αξιολογηθεί αρνητικά??

  3. Η αξιολόγηση θα αποτελέσει το μηχανισμό με τον οποίο θα αναιρείται η τυπική ισοτιμία των πτυχίων διαφορετικών ΑΕΙ (μια χρονιά το οικονομικό της Πάτρας θα είναι καλύτερο, άλλη το οικονομικό της Αθήνας και άλλη αυτό της ΑΣΟΕΕ. Όλοι εναντίων όλων και νικητές οι εργοδότες!…) και θα διαμορφώνει κατατάξεις με βάση το βαθμό προσαρμογής στην κυρίαρχη εκπαιδευτική πολιτική.

Ποιες είναι οι συνέπειες της «αξιολόγησης»??

Η αξιολόγηση μπορεί κάλλιστα να συνδεθεί με την χρηματοδότηση των ΑΕΙ. (Αξιολογήθηκες καλά? Πάρε τα λεφτά.. Δεν αξιολογήθηκες? Έχασες..). Εδώ βέβαια ανακύπτει το σπουδαίο ρητορικό ερώτημα: Αν επιβραβεύουμε τα «καλά» ΑΕΙ και τιμωρούμε τα «κακά», πως θα καταφέρουν τα «κακά» να αναπτυχθούν? Η αξιολόγηση δηλαδή, αντί να εξασφαλίζει τους όρους για ισότιμη ανάπτυξη των ΑΕΙ, προωθεί την κατηγοριοποίηση τους και το χωρισμό τους ανάμεσα σε «Κέντρα Αριστείας» και λοιπά… Τέλος, οδηγεί τα ΑΕΙ σε πλήρη εξάρτηση από τους μηχανισμούς που ελέγχουν τη στρόφιγγα των χρηματοδοτήσεων.

Αυτό όμως δεν είναι το πιο σημαντικό!! Η βασική τομή την οποία εισάγει η αξιολόγηση, είναι ότι αποτελεί ένα μηχανισμό αποπολιτικοποίησης της προσαρμογής των πανεπιστημίων στις προτεραιότητες της αγοράς. Μια προσπάθεια πολιτικές επιλογές (σπάσιμο πτυχίων, ειδικεύσεις, ατομικός φάκελος προσόντων-credits, εντατικοποίηση σπουδών ) να παρουσιαστούν ως ουδέτερες παρεμβάσεις «αύξησης της ποιότητας». Είναι μια προσπάθεια να αναιρεθεί η δυνατότητα του φοιτητικού κινήματος να επεμβαίνει και να ανατρέπει πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης.

Οι κεντρικές αναδιαρθρωτικές αλλαγές δε θα χρειάζεται πλέον να περνάνε μέσα από νόμους (κόντρα στους οποίους μπορεί να αναπτυχθεί Φοιτητικό Κίνημα), αλλά μέσα από τα κριτήρια της αξιολόγησης. Οι φοιτητές δε θα μπορούν να αντιδράσουν διότι θα κρέμεται πάνω από τα κεφάλια τους η δαμόκλειος σπάθη της κακής αξιολόγησης.

Η ΠΚΣ-ΚΝΕ που υποστηρίζει ότι το μόνο κακό της αξιολόγησης είναι τα αγοραία κριτήρια, έχει άδικο?

Αν και η ΠΚΣ τοποθετείται ενάντια στις διακηρύξεις του Υπουργείου, η ανάλυση που πραγματοποιεί είναι μονοδιάστατη. Βλέπει ως μόνο πρόβλημα τα «κακά κριτήρια» και τον έλεγχο του ΕΣΥΠ από την κυβέρνηση, αποδεχόμενη στην ουσία την λογική της αξιολόγησης.

Κριτήριο της ποιότητας των Πανεπιστημίων παύει να αποτελεί το περιεχόμενο των προγραμμάτων σπουδών, η υποδομή και η όλη επιστημονική δραστηριότητα τους και γίνεται η ανταπόκρισή τους στις ανάγκες της «αγοράς», στη βάση των υποδείξεων των εργοδοτών (θέσεις του ΚΚΕ για την ανώτατη εκπαίδευση, 2001).

Υπάρχει όμως ουδέτερη «αξιολόγηση» με ακαδημαϊκά κριτήρια??

Μια πρώτη κριτική σε αυτή τη θεώρηση είναι πως παραβλέπει τη διεθνή εμπειρία. Το αποτέλεσμα κάθε «αξιολόγησης» είναι η κατάταξη των πανεπιστημίων και η σύνδεση «αξιολόγησης» και χρηματοδότησης(το τελευταίο ισχύει σε πολλές χώρες της Ε.Ε.). Ακόμη, οδηγεί σε όξυνση του ανταγωνισμού μεταξύ των αποφοίτων ομοειδών σχολών.

Αυτή η θεώρηση παραβλέπει επίσης το ότι μέσω της αξιολόγησης καταλύεται η όποια ακαδημαϊκή αυτοδιοίκηση. Οι σημαντικότερες αποφάσεις για τη λειτουργία των ΑΕΙ θα λαμβάνονται σε άμεση σύνδεση με τις προτεραιότητες και τις κατευθύνσεις μιας «ανεξάρτητης» Αρχής.

Η άποψη που μιλάει για ποιοτικά κριτήρια φαίνεται να μην καταλαβαίνει πως από τη στιγμή που αποδεχτούμε την έννοια της «αξιολόγησης» (αρχικό και θεμελιώδες σημείο), θα εισέλθουμε σε ένα δεύτερο στάδιο. Σε αυτό θα αρχίσουν οι γνωστές πιέσεις (Ε.Ε. και κυβέρνησης) για ομοιομορφία του Συστήματος Αξιολόγησης ώστε τα ΑΕΙ να είναι διεθνώς συγκρίσιμα και τελικά θα οδηγηθούμε εκεί που δεν θέλαμε να πάμε.

Ποια πρέπει να είναι η θέση μας??

Απέναντι σε όλα αυτά η θέση μας πρέπει να είναι ξεκάθαρη. ΑΡΝΗΣΗ ΚΑΘΕ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ!! Είναι φανερό πως στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος αυτή η διαδικασία μπορεί να έχει μόνο ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ για τα φοιτητικά συμφέροντα. «Ουδέτερη και αντικειμενική αξιολόγηση» δε μπορεί να υπάρξει, όπως δε μπορεί να υπάρξει και «ουδέτερη και αντικειμενική επιστήμη». Όπως αναφέρθηκε και στο προηγούμενο άρθρο, σε κάθε κοινωνικό σύστημα η επιστήμη και η εκπαίδευση είναι υπηρέτες των ιδεών της άρχουσας τάξης. (βλ. Εκπαίδευση και εξουσία , Γ. Μηλιός, Εκδόσεις Κριτική)

Τι σημαίνει ΚΑΛΗ σχολή για εμάς??

  • Καλή σχολή είναι αυτή που μας παρέχει κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα μετά το πτυχίο, χωρίς την ανάγκη μεταπτυχιακού.

  • Καλή σχολή είναι αυτή στην οποία οι φοιτητές έχουν ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών (χωρίς υποχρεωτικές παρουσίες, υποχρεωτικές εργασίες, ΧΩΡΊΣ ΜΑΖΙΚΑ ΚΟΨΊΜΑΤΑ), στην οποία έχουν ελεύθερο χρόνο για να ασχοληθούν με πολιτιστικές αναζητήσεις (θέατρο, σινεμά, φωτογραφία, χορός).

  • Καλή σχολή είναι αυτή που διαθέτει χρήματα για τις ανάγκες των φοιτητών ως προς την σίτιση, στέγαση και τα συγγράμματα.

  • Καλή σχολή είναι αυτή από την οποία οι φοιτητές αποφοιτούν όχι καταρτισμένοι αλλά πολιτικοποιημένοι και πηγαίνουν στους εργοδότες τους έτοιμοι να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους (π.χ. καλούς μισθούς).

Τα παραπάνω δεν πρόκειται να μας τα εξασφαλίσει καμία αξιολόγηση αλλά οι συλλογικοί μας αγώνες!

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΕΝΙΑΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ


ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ για μια Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό – Ε.Α.Α.Κ.

Η αξιολόγηση στην εκπαίδευση (μέρος 1ο)

Δομή του άρθρου: Για να κάνουμε μία εμπεριστατωμένη κριτική στο νέο φρούτο που ετοιμάζει το υπουργείο θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε το ζήτημα της αξιολόγησης όχι μόνο του (αυτοτελές) αλλά εξετάζοντας παράλληλα και τη συγκυρία της εποχής. Πρώτα όμως θα αναφερθούμε σύντομα στο πως βλέπουμε το πανεπιστήμιο και το ρόλο που καλείται να παίξει η εκπαίδευση στον καπιταλισμό. Μόνο έτσι θα γίνουν κατανοητές τόσο οι θέσεις μας, όσο και οι στρατηγικές κινήσεις του υπουργείου.

Το πανεπιστήμιο δεν είναι ένας ουδέτερος μηχανισμός σε μια ουδέτερη κοινωνία όπως μας θέλουν να πιστεύουμε, αντίθετα είναι ιδεολογικός και κατανεμητικός μηχανισμός του κράτους σε μία καπιταλιστική οικονομία.

Τι σημαίνει αυτό?

  • Ιδεολογικός μηχανισμός: η εκπαίδευση τείνει να εγχαράξει στον

εκπαιδευόμενο συγκεκριμένες αξίες και κοινωνικά πρότυπα συμπεριφοράς.

Να προσαρμόσει τη νεολαία συνειδησιακά και ιδεολογικά στο υπάρχον (καπιταλιστικό) σύστημα παραγωγής και κατανάλωσης. Με απλά λόγια: να νομιμοποιήσει, διαδώσει και επιβάλει την κυρίαρχη ιδεολογία.

  • Κατανεμητικός μηχανισμός: κάθε σύστημα παραγωγικών σχέσεων ορίζει και ένα κοινωνικό καταμερισμό εργασίας. Ένα καταμερισμό τον οποίο το πανεπιστήμιο οφείλει να αναπαράγει και να νομιμοποιεί (π.χ. διαχωρισμό πνευματικής – χειρωνακτικής εργασίας, διατήρηση ταξικής διαστρωμάτωσης της κοινωνίας). Το πανεπιστήμιο καλείται να προσανατολίσει τους αποφοίτους του στις ιεραρχικά δομημένες θέσεις που αναπαράγει ο καπιταλισμός και ταυτόχρονα να δώσει στην παραγωγή νέους επιστήμονες με εξειδικευμένες γνώσεις και κατάρτιση ώστε να είναι άμεσα παραγωγικοί. (θέλει κοίταγμα)

Σε αυτό το σημείο θα ήταν χρήσιμο να θυμηθούμε τα λόγια των Μαρξ – Ενγκελς για την «περιπέτεια των ιδεών»..

«οι ιδέες της άρχουσας τάξης είναι σε κάθε εποχή οι κυρίαρχες ιδέες, δηλαδή η τάξη που είναι η κυρίαρχη υλική δύναμη της κοινωνίας είναι συγχρόνως και η κυρίαρχη πνευματική της δύναμη.» (απόσπασμα από το βιβλίο Γερμανική Ιδεολογία.).

Τέλος, ας ρίξουμε μια ματιά στην «αγορά της εκπαίδευσης» όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται ο Π.Ο.Ε. (παγκόσμιος οργανισμός εμπορίου) στην εκπαίδευση, αποκαλύπτοντας την εμπορική του προσέγγιση στο θέμα.

«Στο κατώφλι του 21ου αιώνα η παγκόσμια δαπάνη για την εκπαίδευση ξεπερνά το 1 τρις δολάρια (!!), με 50 εκατομμύρια εκπαιδευτικούς και πάνω από 1 δις μαθητές και φοιτητές ανά τον κόσμο. Ένας τεράστιος τομέας δραστηριοτήτων που συνδέεται άμεσα με την αγορά εργασίας, τη σφαίρα παραγωγής και κυρίως με τα ερευνητικά τμήματα των πανεπιστημίων.»

Είναι φανερό πως αυτή η τεράστια αγορά δεν αφήνει αδιάφορους τους ανά τον κόσμο επιχειρηματίες. Η συζήτηση λοιπόν για την αξιολόγηση δεν είναι ούτε γενική ούτε αφηρημένη, αλλά εξαρτάται άμεσα από τις διεθνείς και εγχώριες εξελίξεις.

Το ιδεολόγημα της αξιολόγησης.

Η αξιολόγηση δεν είναι ούτε ουδέτερη ούτε αθώα πράξη. Όταν κάποιος λέει «να αποδοθεί δικαιοσύνη στη Σερβία», άραγε αυτό σημαίνει το ίδιο για το σερβικό λαό και το ίδιο για τον Bush? Μάλλον όχι…Σε μία κοινωνία διαιρεμένη σε τάξεις είναι λογικό οι έννοιες να επιδέχονται πολλαπλές ερμηνείες.

Η αξιολόγηση δεν είναι αυτόνομη πράξη αλλά έχει παρεπόμενα. Η αξιολόγηση προϋποθέτει και υπονοεί μια κρίση, εκφράζει στόχους και προθέσεις. Στη συγκεκριμένη περίπτωση στην εφαρμογή μίας εκπαιδευτικής πολιτικής που στοχεύει στην επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου και ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης γενικότερα.

Ανατροπή εργασιακών σχέσεων και ιδεολογική χειραγώγηση. Αυτό δεν γίνεται εμφανές με την πρώτη ματιά. Σήμερα που η αλλαγή των εργασιακών σχέσεων (ευελιξία στην αγορά εργασίας μας λένε) είναι κυρίαρχος στόχος, η αξιολόγηση δένεται με αυτόν, όπως άλλωστε έδειξε και το παράδειγμα της αξιολόγησης στην Αγγλία (άρση της μονιμότητας των εκπαιδευτικών, σύνδεση «απόδοσης» με μισθό.). Για να επανέλθουμε όμως στην ελληνική περίπτωση…

Ελλάδα 1950 –1980: « η εκπαιδευτική στελέχωση στηρίζεται στο καθεστώς των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων, και των διώξεων των εκπαιδευτικών που δεν εμφορούνται από υγιείς εθνικές ιδέες»

Συστατικό στοιχείο τόσο της εξέλιξης όσο και της μονιμότητας είναι η συμμόρφωση και υποταγή στα εθνικά ιδεώδη..

Είναι λοιπόν η αξιολόγηση κάτι το αθώο??

«οι κοινωνίες του ελέγχου έρχονται να αντικαταστήσουν τις πειθαρχικές κοινωνίες»

(Gilles Deleuze)

Η αξιολόγηση εξυπηρετεί 2 σκοπιμότητες: α) υποβάλει την ιδέα της αξιοκρατικής οργάνωσης της κοινωνίας, β)οδηγεί στην αναγνώριση και αποδοχή της κοινωνικής ανισότητας και ιεραρχίας. Δεν είναι παρά μια τυπική μορφή κοινωνικού ελέγχου (που ασκούν οι κυρίαρχες – εκμεταλλεύτριες τάξεις) μέσω του οποίου εξασφαλίζεται η συμμόρφωση σε ορισμένα πρότυπα συμπεριφοράς.

Η διαδικασία αξιολόγησης έρχεται για να λειτουργήσει ως μέσο πίεσης και ελέγχου του τρόπου εργασίας και λειτουργίας των πανεπιστημίων. Σε αυτό το σημείο γίνεται εμφανές το ότι η αξιολόγηση πάει πακέτο με τον διπλό ρόλο του πανεπιστημίου που περιγράψαμε νωρίτερα.

Σύστημα ποινών – αμοιβών και αξιολόγηση. Η λειτουργία της αξιολόγησης στηρίζεται σε ένα πλέγμα αμοιβών – ποινών που εξασφαλίζουν την εφαρμογή του κεντρικού σχεδιασμού και των διάφορων επιλογών του υπουργείου.

«τουλάχιστον 40 σχολεία απειλούνται με κλείσιμο επειδή δεν ανταποκρίθηκαν στην αξιολόγηση από για το GCSE» (από τις βρετανικές εφημερίδες, 2001).

Τι έχει δείξει η διεθνής εμπειρία (Αγγλία, Αμερική): η αξιολόγηση των σχολείων και η λειτουργίας τους σε επιχειρηματική βάση οδηγεί σε καταστροφικά αποτελέσματα. Τείνει να επικρατήσει μία εκπαιδευτική ομοιομορφία στην οποία διδάσκεται μόνο αυτό που εξετάζεται (ώστε να αξιολογηθούν καλά). Τα «κακά» σχολεία (περιέργως…) βρίσκονται στις φτωχές/ υποβαθμισμένες περιοχές και ΥΠΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΝΤΑΙ, ενώ τα «καλά» σχολεία επιδιώκουν να αντλούν μαθητές από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα καθώς και να απορρίπτουν παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες (π.χ. δυσλεκτικά) και ειδικές ανάγκες επειδή μειώνουν τους μέσους όρους αποτελεσμάτων στις δοκιμασίες και στους πίνακες κατάταξης (Michael W. Apple).

Συμπερασματικά. Η αξιολόγηση δεν είναι και δεν μπορεί να είναι μια ουδέτερη, αθώα διαδικασία εντός οποιουδήποτε ταξικού-ιεραρχικού συστήματος. Πρέπει πάντα να θέτουμε το ερώτημα, «ποιος αξιολογεί ποιον και γιατί». Στις συγκεκριμένες συνθήκες εξέλιξης του υπάρχοντος οικονομικού συστήματος, μιλάμε για αστική αξιολόγηση. Η ωμή επέμβαση στα προγράμματα σπουδών (και όχι μόνο) και η προσπάθεια για αποτύπωση συγκεκριμένων αξιών στη νεολαία, έχει γίνει τόσο ασφυκτική που έχουμε 2 επιλογές: ή την αποδοχή του αστικού κοσμοειδώλου (το μοντέλο του εξατομικευμένου ανθρώπου, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, ευλύγιστου και ανασφάλιστου, να τρέχει δεξιά και αριστερά αφενός για να συλλέξει προσόντα, αφετέρου για να βρει δουλειά) ή την απόρριψή του. Εμείς διαλέγουμε την 2η!

Συσπείρωση για μια Αριστερή Παρέμβαση στο Οικονομικό – ΕΑΑΚ

  • Kατηγορίες

  • Σιγά μην κλάψω!

    Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω. Και πως ο κόσμος είν’ ανήμερο θεριό κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω. Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω. Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ’ αλλάξω. Μα εγώ μ΄ ένα άγριο περήφανο χορό σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω. Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ, σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.
  • Photobucket ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΡΩΤΟ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ!! Photobucket Photobucket Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα, θα σας ρημάξω στις κλωτσιές στην ανηφόρα Άμα τα πάρω δε θα μπορέσουν δυο διμοιρίες από ΜΑΤ να με βολέψουν Κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι, κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό Έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι, τη φαντασία μου χορεύω στο κενό